ALSO READ: अकबर-बिरबलची कहाणी : मोत्याचे झाड

एके दिवशी, मुश्ताक अब्दुलला म्हणाला, "तू जो मधुर सुगंध अनुभवत आहेस, त्याचे पैसे तुला मला द्यावेच लागतील." अब्दुलकडे पैसे नव्हते. मुश्ताक त्याला अकबराकडे घेऊन गेला. सगळी कहाणी ऐकून अकबर गोंधळला. त्याने बिरबलाकडे मदत मागितली.

बिरबल म्हणाला, "मला वाटते की मुश्ताकला त्याचे पैसे मिळायला हवेत." बिरबलाने आपल्या खिशातून एक सोन्याचे नाणे काढले आणि ते मुश्ताकला दिले. मग तो म्हणाला, "मुश्ताक, या सोन्याच्या नाण्याचा वास घे आणि ते मला परत दे."

ALSO READ: अकबर-बिरबलची कहाणी : वाळू आणि साखर

"काय...?" मुश्ताक कुरकुरला. "तू या नाण्याच्या सुगंधाचा आनंद घेऊ शकतोस, पण ते घेऊन जाऊ शकत नाहीस." मुश्ताकला आपली चूक लक्षात आली आणि त्याने अब्दुलची माफी मागितली. बिरबलकडून सोन्याचे नाणे मिळाल्यानंतर अब्दुल आनंदाने घरी परतला.

ALSO READ: अकबर-बिरबलची कहाणी : चौथा चंद्र

फुलांच्या सुगंधाने संपूर्ण वातावरण भरून गेले होते. तिथे एक राजा राज्य करत होता. तो प्रत्येकाच्या सुखात आनंदित होत असे आणि त्यांचे दुःख वाटून घेऊन ते हलके करत असे.

दरवर्षी राज्याच्या कुलदेवतेची पूजा केली जात असे आणि त्यासाठी बागेतील सर्वात सुंदर फुलाची निवड केली जात असे. ही निवड राजा करत असे. ते शुभ फूल कुलदेवतेच्या चरणी अर्पण केले जात असे.

अनेक वर्षांपासून, या उद्देशासाठी बागेतील सर्वात सुंदर लाल गुलाबाची निवड केली जात होती. त्यामुळे गुलाबाचे रोप खूप गर्विष्ठ झाले होते. त्याचा असा विश्वास होता की ते सर्व फुलांमध्ये सर्वात सुंदर आहे.

आपल्या गर्वामुळे, तो फुलपाखरे आणि मधमाश्यांनासुद्धा आपल्या फुलांवर उतरू देत नसे. तो पक्ष्यांनाही आपल्या फांद्यांजवळ येऊ देत नसे. त्याच्या या स्वभावामुळे, कोणतेही फुलपाखरू किंवा पक्षी त्याच्या जवळ येऊ इच्छित नव्हते.

दरवर्षीप्रमाणे, पुन्हा एकदा तो दिवस येणार होता जेव्हा कुलदेवतेची पूजा केली जाणार होती. गुलाबाच्या झुडपाला खात्री होती की राजा येईल आणि त्याचीच निवड करेल. गुलाबाच्या झुडपाच्या मागे मातीच्या ढिगाऱ्यावर एक रोप आपोआप उगवले होते. लहान, नाजूक. त्याला छोटी, चमकदार पिवळी फुले येत होती. ते एक रानटी रोप होते, त्यामुळे कोणीही त्याच्याकडे कधी लक्ष दिले नाही. त्याची फुले लहान, पण अत्यंत सुंदर होती. घंटेच्या आकाराच्या पाकळ्यांच्या कडा गडद लाल होत्या. त्याला माहीत होते की कोणीही त्याच्याकडे लक्ष देत नाही, तरीही तो सर्व फुलपाखरे आणि पतंगांना प्रेमाने बोलावून आपला मकरंद पिण्यास सांगत असे. पक्षी त्याच्या फांद्यांवर बसून आनंदी होत असत.

ALSO READ: नैतिक कथा : अहंकाराचे फळ

हे सर्व पाहून, आपण कोणाच्यातरी उपयोगी पडू शकतो या विचाराने त्या रोपाला आनंद झाला. आणि मग तो दिवस आला जेव्हा राजा फुले तोडायला बागेत आला. माळ्याने त्याला थेट गुलाबाच्या रोपाकडे नेले. "महाराज, या वेळी गुलाब अधिकच सुंदर उमलले आहेत!" तो उद्गारला. त्याने सर्वात मोठे गुलाब तोडण्यासाठी हात पुढे केला, पण राजाने त्याला थांबवले; तो त्याहूनही सुंदर फूल शोधत होता. तो परत जाण्यासाठी वळला, तेव्हा त्याची नजर एका फुलावर पडली. तो वळला आणि त्याने फुलांचे ते रानटी रोप पाहिले. त्याच्याभोवती अनेक फुलपाखरे आणि पतंग घिरट्या घालत होते.

तर गुलाबाचे रोप मात्र एकटे, एकाकी उभे होते. राजा हळूच त्या रानटी वनस्पतीजवळ गेला आणि म्हणाला, "ही ती वनस्पती आहे जी खत किंवा पाण्याशिवाय वाढली आहे.

ALSO READ: नैतिक कथा : शेतकऱ्याची हुशारी

इतर सर्व वनस्पतींची माळी विशेष काळजी घेतात. ते त्यांना वेळेवर पाणी देतात, खत घालतात आणि त्यांची छाटणी करतात, म्हणूनच त्या इतक्या सुंदर दिसतात. पण ही ती वनस्पती आहे जी स्वतःच्या बळावर उभी आहे. तरीही ती इतकी निरोगी आणि सुंदर आहे. सर्वात चांगली गोष्ट म्हणजे तिच्या चांगल्या स्वभावामुळे सर्व फुलपाखरे आनंदाने तिच्या जवळ येतात. हेच खरे सौंदर्य आहे. म्हणूनच, मी कुलदेवतेची पूजा करण्यासाठी या रानफुलाची निवड केली आहे."

Edited By- Dhanashri Naik

ALSO READ: नैतिक कथा : चर्चेपेक्षा कृतीला प्राधान्य

एक बाकी एकाकी,

एक अंत एकांत..

एक अडके एकात,

एक एकटया जगात..

एक खिडकी एक वारा,

एक चंद्र एक तारा..

एक नजर एक वाट, एक एकटा.....एकटाच...!!!!

2 
चालणारे दोन पाय किती विसंगत,

एक मागे असते, एक पुढे असते ,

पुढच्याला अभिमान नसतो, 

मागच्याचा अपमान नसतो,

कारण त्यांना माहित असत, 

क्षनात हे बदलणार असत,

याचच नाव जीवन असत....!!!!

ALSO READ: कुसुमाग्रज कविता संग्रह

स्तंभ तिथे ना कुणी बांधला, पेटली ना वात !

धगधगत्या समराच्या ज्वाला या देशाकाशी

जळावयास्तव संसारातुन उठोनिया जाशी !

मूकपणाने तमी लोपती संध्येच्या रेषा

मरणामध्ये विलीन होसी, ना भय ना आशा !

जनभक्तीचे तुझ्यावरी नच उधाणले भाव

रियासतीवर नसे नोंदले कुणी तुझे नाव !

जरी न गातिल भाट डफावर तुझे यशोगान !

सफल जाहले तुझेच हे रे, तुझे बलिदान !

काळोखातुनि विजयाचा ये पहाटचा तारा

प्रणाम माझा पहिला तुजला मृत्युंजय वीरा !

कवी- कुसुमाग्रज

सिंहासन हिल उठे राजवंशों ने भृकुटी तानी थी

बूढ़े भारत में भी आई फिर से नयी जवानी थी 

गुमी हुई आज़ादी की कीमत सबने पहचानी थी 

दूर फिरंगी को करने की सबने मन में ठानी थी

चमक उठी सन सत्तावन में, वह तलवार पुरानी थी

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी

कानपूर के नाना की, मुँहबोली बहन छबीली थी,

कानपूर के नाना की, मुँहबोली बहन छबीली थी, 

लक्ष्मीबाई नाम, पिता की वह संतान अकेली थी, 

नाना के सँग पढ़ती थी वह, नाना के सँग खेली थी, 

बरछी, ढाल, कृपाण, कटारी उसकी यही सहेली थी।

वीर शिवाजी की गाथायें उसको याद ज़बानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

लक्ष्मी थी या दुर्गा थी वह स्वयं वीरता की अवतार

लक्ष्मी थी या दुर्गा थी वह स्वयं वीरता की अवतार, 

देख मराठे पुलकित होते उसकी तलवारों के वार, 

नकली युद्ध-व्यूह की रचना और खेलना खूब शिकार, 

सैन्य घेरना, दुर्ग तोड़ना ये थे उसके प्रिय खिलवाड़। 

महाराष्ट्र-कुल-देवी उसकी भी आराध्य भवानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥ 

हुई वीरता की वैभव के साथ सगाई झाँसी में

हुई वीरता की वैभव के साथ सगाई झाँसी में, 

ब्याह हुआ रानी बन आई लक्ष्मीबाई झाँसी में, 

राजमहल में बजी बधाई खुशियाँ छाई झाँसी में, 

सुघट बुंदेलों की विरुदावलि-सी वह आयी थी झांसी में।

चित्रा ने अर्जुन को पाया, शिव को मिली भवानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

उदित हुआ सौभाग्य, मुदित महलों में उजियाली छाई,

उदित हुआ सौभाग्य, मुदित महलों में उजियाली छाई, 

किंतु कालगति चुपके-चुपके काली घटा घेर लाई, 

तीर चलाने वाले कर में उसे चूड़ियाँ कब भाई, 

रानी विधवा हुई, हाय! विधि को भी नहीं दया आई।

निसंतान मरे राजाजी रानी शोक-समानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

बुझा दीप झाँसी का तब डलहौज़ी मन में हरषाया

बुझा दीप झाँसी का तब डलहौज़ी मन में हरषाया, 

राज्य हड़प करने का उसने यह अच्छा अवसर पाया, 

फ़ौरन फौजें भेज दुर्ग पर अपना झंडा फहराया, 

लावारिस का वारिस बनकर ब्रिटिश राज्य झाँसी आया। 

अश्रुपूर्ण रानी ने देखा झाँसी हुई बिरानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

अनुनय विनय नहीं सुनती है, विकट शासकों की माया

अनुनय विनय नहीं सुनती है, विकट शासकों की माया, 

व्यापारी बन दया चाहता था जब यह भारत आया, 

डलहौज़ी ने पैर पसारे, अब तो पलट गई काया, 

राजाओं नव्वाबों को भी उसने पैरों ठुकराया। 

रानी दासी बनी, बनी यह दासी अब महरानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥ 

छिनी राजधानी दिल्ली की, लखनऊ छीना बातों-बात

छिनी राजधानी दिल्ली की, लखनऊ छीना बातों-बात, 

कैद पेशवा था बिठूर में, हुआ नागपुर का भी घात, 

उदैपुर, तंजौर, सतारा,कर्नाटक की कौन बिसात? 

जब कि सिंध, पंजाब ब्रह्म पर अभी हुआ था वज्र-निपात। 

बंगाले, मद्रास आदि की भी तो वही कहानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

रानी रोयीं रनिवासों में, बेगम ग़म से थीं बेज़ार

रानी रोयीं रनिवासों में, बेगम ग़म से थीं बेज़ार, 

उनके गहने कपड़े बिकते थे कलकत्ते के बाज़ार, 

सरे आम नीलाम छापते थे अंग्रेज़ों के अखबार, 

'नागपुर के ज़ेवर ले लो लखनऊ के लो नौलख हार'। 

यों परदे की इज़्ज़त परदेशी के हाथ बिकानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

कुटियों में भी विषम वेदना, महलों में आहत अपमान

कुटियों में भी विषम वेदना, महलों में आहत अपमान, 

वीर सैनिकों के मन में था अपने पुरखों का अभिमान, 

नाना धुंधूपंत पेशवा जुटा रहा था सब सामान, 

बहिन छबीली ने रण-चण्डी का कर दिया प्रकट आहवान। 

हुआ यज्ञ प्रारम्भ उन्हें तो सोई ज्योति जगानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

महलों ने दी आग, झोंपड़ी ने ज्वाला सुलगाई थी

महलों ने दी आग, झोंपड़ी ने ज्वाला सुलगाई थी, 

यह स्वतंत्रता की चिनगारी अंतरतम से आई थी, 

झाँसी चेती, दिल्ली चेती, लखनऊ लपटें छाई थी, 

मेरठ, कानपुर,पटना ने भारी धूम मचाई थी, 

जबलपुर, कोल्हापुर में भी कुछ हलचल उकसानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

इस स्वतंत्रता महायज्ञ में कई वीरवर आए काम

इस स्वतंत्रता महायज्ञ में कई वीरवर आए काम, 

नाना धुंधूपंत, ताँतिया, चतुर अज़ीमुल्ला सरनाम, 

अहमदशाह मौलवी, ठाकुर कुँवरसिंह सैनिक अभिराम, 

भारत के इतिहास गगन में अमर रहेंगे जिनके नाम। 

लेकिन आज जुर्म कहलाती उनकी जो कुरबानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी

इनकी गाथा छोड़, चले हम झाँसी के मैदानों में

इनकी गाथा छोड़, चले हम झाँसी के मैदानों में, 

जहाँ खड़ी है लक्ष्मीबाई मर्द बनी मर्दानों में, 

लेफ्टिनेंट वाकर आ पहुँचा, आगे बढ़ा जवानों में, 

रानी ने तलवार खींच ली, हुया द्वंद असमानों में। 

ज़ख्मी होकर वाकर भागा, उसे अजब हैरानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

रानी बढ़ी कालपी आई, कर सौ मील निरंतर पार

रानी बढ़ी कालपी आई, कर सौ मील निरंतर पार, 

घोड़ा थक कर गिरा भूमि पर गया स्वर्ग तत्काल सिधार, 

यमुना तट पर अंग्रेज़ों ने फिर खाई रानी से हार, 

विजयी रानी आगे चल दी, किया ग्वालियर पर अधिकार। 

अंग्रेज़ों के मित्र सिंधिया ने छोड़ी राजधानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

विजय मिली, पर अंग्रेज़ों की फिर सेना घिर आई थी

विजय मिली, पर अंग्रेज़ों की फिर सेना घिर आई थी, 

अबके जनरल स्मिथ सम्मुख था, उसने मुहँ की खाई थी, 

काना और मंदरा सखियाँ रानी के संग आई थी, 

युद्ध श्रेत्र में उन दोनों ने भारी मार मचाई थी। 

पर पीछे ह्यूरोज़ आ गया, हाय! घिरी अब रानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

तो भी रानी मार काट कर चलती बनी सैन्य के पार

तो भी रानी मार काट कर चलती बनी सैन्य के पार, 

किन्तु सामने नाला आया, था वह संकट विषम अपार, 

घोड़ा अड़ा, नया घोड़ा था, इतने में आ गये सवार, 

रानी एक, शत्रु बहुतेरे, होने लगे वार-पर-वार। 

घायल होकर गिरी सिंहनी उसे वीर गति पानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

रानी गई सिधार चिता अब उसकी दिव्य सवारी थी

रानी गई सिधार चिता अब उसकी दिव्य सवारी थी, 

मिला तेज से तेज, तेज की वह सच्ची अधिकारी थी, 

अभी उम्र कुल तेइस की थी, मनुज नहीं अवतारी थी, 

हमको जीवित करने आयी बन स्वतंत्रता-नारी थी, 

दिखा गई पथ, सिखा गई हमको जो सीख सिखानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

जाओ रानी याद रखेंगे ये कृतज्ञ भारतवासी

जाओ रानी याद रखेंगे ये कृतज्ञ भारतवासी, 

यह तेरा बलिदान जगावेगा स्वतंत्रता अविनासी, 

होवे चुप इतिहास, लगे सच्चाई को चाहे फाँसी, 

हो मदमाती विजय, मिटा दे गोलों से चाहे झाँसी। 

तेरा स्मारक तू ही होगी, तू खुद अमिट निशानी थी, 

बुंदेले हरबोलों के मुँह हमने सुनी कहानी थी, 

खूब लड़ी मर्दानी वह तो झाँसी वाली रानी थी॥

नाही चांदण्यात गेलो

किती तरी दिवसांत

नाही नदीत डुंबलो

खुल्या चांदण्याची ओढ

आहे माझी ही जुनीच

आणि वाहत्या पाण्याची

शीळ ओळखीची तीच

केव्हा तरी चांदण्यात

पुन्हा जाईन निर्भय;

गांवाकाठच्या नदीत

होईन मी जलमय

आज अंतरात भीती

खुल्या चांदण्याची थोडी

आणि नदीचा प्रवाह

अंगावर काटा काढी

बरा म्हणून हा ईथे

दिवा पारवा पाऱ्याचा

बरी तोतऱ्या नळाची

शिरी धार, मुखी ऋचा

कवी- बा.सी.मर्ढेकर

खंडाळ्याच्या घाटासाठी

चला खेळू आगगाडी,

झोका उंच कोण काढी?

बाळू, नीट कडी धर

झोका चाले खाली वर

ऐका कुकुक्‌ शिट्टी झाली

बोगद्यात गाडी आली

खडखड भकभक

अंधारात लखलख

इंजिनाची पहा खोडी

बोगद्यात धूर सोडी

नका भिऊ थोड्यासाठी

लागे कुत्रे भित्यापाठी

उजेड तो दूर कसा

इवलासा कवडसा

नागफणी डावीकडे

कोकण ते तळी पडे

पाठमोरी आता गाडी

वाट मुंबईची काढी

खोल दरी उल्लासाची

दोन डोक्यांचा राजमाची

पडे खळाळत पाणी

फेसाळल्या दुधावाणी

आता जरा वाटे दाटी

थंड वारा वरघाटी

डावलून माथेरान

धावे गाडी सुटे भान

तारखांब हे वेगात

मागे मागे धावतात

तार खाली वर डोले

तिच्यावर दोन होले

झाडी फिरे मंडलात

रूळ संगे धावतात

आली मुंबई या जाऊ

राणीचा तो बाग पाहू

गर्दी झगमग हाटी-

कशासाठी? पोटासाठी ! 

कवी- माधव ज्यूलियन

मेघ वितळले गगन निवळले

क्षितिजावर नव रंग उसळले

प्रतिबिंबित ते हो‍उनि उठले.. भारतभूमिललाट

आजवरीच्या अंधारात

अनंत झाले उल्कापात

एकवटोनी तेज तयांचे तिमिर सरे घनदाट

फकिरांनी शत यज्ञ मांडिले

वेदीवरती रक्त सांडले

त्या रक्ताची क्षितिजावर ये.. आरुण मंगल लाट

दीप पेटवुनि घरदारांचे

पूजन केले स्वातंत्र्याचे

त्या ज्योतींचे तेज मिसळुनी... झाले आज विराट

पुरेत अश्रू, दुबळे क्रंदन

भावपूर्ण करु विनम्र वंदन

नव अरुणाचे होऊ आम्ही.. प्रतिभाशाली भाट

कवी- वसंत बापट

ओला चारा बैल माजले,

शेतकरी मन प्रसन्न जाहले...

छन खळखळ छन ढुमढुम पटढुम्,लेझिम चाले जोरात!

चौघांनी वर पाय ऊचलले,

सिंहासनीं त्या ऊभे राहिले,

शाहिर दोघे ते डफ वाले...

ट्पढुम, ढुमढुम, डफ तो बोले..

लेझिम चाले जोरात!

दिवटी फुरफुर करू लागली, 

पटक्यांची वर टोंके डूलली,

रांग खेळण्या सज्ज जाहली,

छन खळखळ छन ढुमढुम पटढुम्,लेझिम चाले जोरात!

भरभर डफ तो बोले घुमुनीं, 

लेझिम चाले मंड्ल धरुनी,

बाजुस-मागें, पुढे वाकुनी...

छन खळखळ छन ढुमढुम पटढुम्,लेझिम चाले जोरात!

डफ तो बोले-लेझिम चाले, 

वेळेचे त्या भान न ऊरले,

नाद भराने धुंध नाचले...,

छन खळखळ छन ढुमढुम पटढुम्,लेझिम गुंगे नादात्!

सिंहासन ते डुलु लागले,

शाहिर वरती नाचू लागले,

गरगर फिरले लेझिमवाले...

छन खळखळ छन ढुमढुम पटढुम्,लेझिम गुंगे नादात्!

दिनभर शेती श्रमूनी खपले, 

रात्री साठी लेझीम चाले,

गवई न लगे, सतारवाले...,

छनखळ झुणझिन,रात्र संपली नादात्

लेझिम चाले जोरात् !

पहाट झाली - तारा थकल्या,

 डफवाला तो चंद्र ऊतरला,

परी न थकला लेझिम मेळां...,

छनखळ झुणझिन, लेझिम खाली...

चला जाऊया शेतात् ! चला जाऊया शेतात् !!

कवी-श्रीधर बाळकृष्ण रानडे

न मागुती तुवा कधी फिरायचे

सदा तुझ्यापुढे उभी असे निशा

सदैव काजळी दिसायच्या दिशा

मधून मेघ हे नभास ग्रासती

मधेच या विजा भयाण हासती

दहा दिशांतुनी तुफान व्हायचे

सदैव सैनिका पुढेच जायचे

प्रलोभने तुला न लोभ दाविती

न मोहबंधने पदांस बांधिती

विरोध क्रोध वा तुला न थांबवी

न मोह भासतो गजान्त वैभवी

न दैन्यही तुझे कधी सरायचे

सदैव सैनिका पुढेच जायचे 

कवी - वसंत बापट

देवाचे घर बाइ, उंचावरी

ऐक मजा तर ऐक खरी

निळी निळी वाट, निळे निळे घाट

निळ्या निळ्या पाण्याचे झुळझुळ पाट

निळ्या निळ्या डोगरात निळी निळी दरी

चांदीच्या झाडांना सोन्याची पाने

सोनेरी मैनेचे सोनेरी गाणे

सोन्याची केळी, सोन्याचा पेरू

सोनेरी आंब्याला सोन्याची कैरी

देवाच्या घरात गुलाबाची लादी

मऊ मऊ ढगांची अंथरली गादी

चांदण्यांची हंडी, चांदण्यांची भांडी

चांदोबाचा दिवा मोठा लावला वरी  

कवी-ग. दि. माडगूळकर

चावायाचा नुसतीच काडी;

म्हणायचा अन मनाशीच की

या जागेवर बांधिन माडी;

मिचकावुनि मग उजवा डोळा

आणि उडवुनी डावी भिवयी,

भिरकावुनि ती तशीच ध्यायचा

लकेर बेचव जैसा गवयी.

गि~हाईकाची कदर राखणे;

जिरे, धणे अन धान्यें गळित,

खोबरेल अन तेल तिळीचे

विकून बसणे हिशेब कोळित;

स्वप्नांवरती धूर सांडणे

क्वचित बिडीचा वा पणतीचा

मिणमिण जळत्या; आणि लेटणे

वाचित गाथा श्रीतुकयाचा.

गोणपटावर विटकररंगी

सतरंजी अन उशास पोते;

आडोशाला वास तुपाचा;

असे झोपणे माहित होते.

काडे गणपत वाण्याने ज्या

हाडांची ही ऐशी केली

दुकानातल्या जमीनीस ती

सदैव रुतली आणिक रुतली.

काड्या गणपत वाण्याने ज्या

चावुनि चावुनि फेकुन दिधल्या,

दुकानांतल्या जमीनीस त्या

सदैव रुतल्या आणिक रुतल्या.

गणपत वाणी बिडी बापडा

पितांपितांना मरून गेला;

एक मागता डोळे दोन

देव देतसे जन्मांधाला!

कवी- बा.सी.मर्ढेकर

वर शुक्राचा तारा

कुरळ्या लहंरीमधुनी

शिळ घालतो वारा

दुर कमान पुलाची

एकलीच अंधारी

थरथरत्या पाण्याला

कसले गुपीत विचारी

भरुन काजव्याने हा

चमके पिंपळ सारा

स्तिमीत होऊनी तेथे

अवचित थबके वारा

किरकीर रात किड्यांची

निरवतेस किनारी

ओढ लागुनी छाया

थरथरते अंधारी

मध्येच क्षितीजावरुनी

विज लकाकुन जाई

अन ध्यानस्थ गिरी ही

उघडुनी लोचन पाही

हळुच चांदने ओले

थिबके पाणावरुनी

कसला क्षन सोनेरी

उमले प्राणामधुनी

संथ निळे हे पाणी

वर शुक्राचा तारा

दरवळला गंधाने

मओनाचा गाभारा

कवी- मंगेश पाडगांवकर

भातें पिकुनी पिवळी झालीं’

देवाजीनें करुणा केली,

सकाळ नित्याची ही आली

जणुं पायानें चित्त्याच्या अन

रस्ता झाडी झाडूवाली

घराघरांतिल चूल पेटली;

चहा उकळुनी काळा झाला;

जरा चढवितां दुसरें भांडे,

भातहि शिजुनी होईल पिवळा

देवाजीनें करुणा केली:

रोजचीच पण ‘बस’ हि आली

जणुं पायानें हरिणीच्या अन

शिरस्तांतलीं कामें झाली

घरी परततां, भाजीवाली

समोर दिसली, भरली थैली;

दो दिडक्यांचीं कडू दोडकीं

जरी पिकूनी झालीं पिवळी

उजाडतां जें उजाड झालें,

झोपीं गेलें, मावळतां तें:

करील जर का करुणा देव

बिचकुनि होतिल हिरवीं भातें !

कवी- बा. सी. मर्ढेकर

आणि या मातीतून चैतन्य गावे

कोणती पुण्ये अशी येती फळाला

जोंधळ्याला चांदणे लगडून जावे

या नभाने या भुईला दान द्यावे

आणि माझ्या पापणीला पूर यावे

पाहता सुगंध कांती सांडलेली

पाखरांशी खेळ मी मांडून गावे

गुंतलेले प्राण या रानात माझे

फाटकी ही झोपडी काळीज माझे

मी असा आनंदुन बेहोष होता

शब्दगंधे तू मला वाहून घ्यावे

कवी- ना. धों. महानोर

गवतफुला रे गवतफुला;

असा कसा रे सांग लागला,

सांग तुझा रे तुझा लळा.

मित्रासंगे माळावरती,

पतंग उडवित फिरताना;

तुला पाहिले गवतावरती,

झुलता झुलता हसताना.

विसरुनी गेलो पतंग नभिचा;

विसरून गेलो मित्राला;

पाहुन तुजला हरवुन गेलो,

अशा तुझ्या रे रंगकळा.

हिरवी नाजुक रेशिम पाती,

दोन बाजुला सळसळती;

नीळ निळुली एक पाकळी,

पराग पिवळे झगमगती.

मलाही वाटे लहान होऊन,

तुझ्याहुनही लहान रे;

तुझ्या संगती सडा रहावे,

विसरून शाळा, घर सारे.

कवयित्री- इंदिरा संत

तिकडे तू कोण रे ?

कपिलामावशी कपिलामावशी

घरटा मोडून तू का जाशी ?

नाही गं बाई मुळीच नाही

मऊ गवत देईन तुशी

कोंबडीताई कोंबडीताई

माझा घरटा पाहिलास बाई ?

नाही गं बाई मुळीच नाही

तुझा माझा संबंध काही

कावळेदादा कावळेदादा

माझा घरटा नेलास बाबा ?

नाही गं बाई चिमणुताई

तुझा घरटा कोण नेई ?

आता बाई पाहू कुठे ?

जाऊ कुठे ? राहू कुठे ?

गरीब बिचाऱ्या चिमणीला

सगळे टपले छळण्याला

चिमणीला मग पोपट बोले

का गं तुझे डोळे ओले?

काय सांगू बाबा तुला

घरटा माझा कोणी नेला

चिऊताई चिऊताई

माझ्या घरट्यात येतेस बाई ?

पिंजरा किती छान माझा

सगळा शीण जाईल तुझा

जळो तुझा पिंजरा मेला

त्याचे नाव नको मला

राहीन मी घरट्याविना

चिमणी उडून गेली राना

कवी- बालकवी(त्र्यंबक बापूजी ठोंबरे)

इकडे तिकडे चोहिकडे 

वरती खाली मोद भरे 

वायूसंगे मोद फिरे 

नभांत भरला 

दिशांत फिरला 

जगांत उरला 

मोद विहरतो चोहिकडे  

आनंदी आनंद गडे !

सूर्यकिरण सोनेरी हे

कौमुदि ही हसते आहे 

खुलली संध्या प्रेमाने

आनंदे गाते गाणे 

मेघ रंगले

चित्त दंगले

गान स्फुरले 

इकडे तिकडे चोहिकडे  

आनंदी आनंद गडे !

नीलनभी नक्षत्र कसे

डोकावुनि हे पाहतसे 

कुणास बघते ? मोदाला; 

मोद भेटला का त्याला ? 

तयामधे तो, 

सदैव वसतो, 

सुखे विहरतो 

इकडे तिकडे चोहिकडे  

आनंदी आनंद गडे !

वाहति निर्झर मंदगती

डोलति लतिका वृक्षतती 

पक्षी मनोहर कूजित रे

कोणाला गातात बरे ? 

कमल विकसले 

भ्रमर गुंगले

डोलत वदले 

इकडे तिकडे चोहिकडे 

आनंदी आनंद गडे !

स्वार्थाच्या बाजारात

किती पामरे रडतात 

त्यांना मोद कसा मिळतो?

सोडुनि स्वार्था तो जातो 

द्वेष संपला

मत्सर गेला

आता उरला 

इकडे तिकडे चोहिकडे 

आनंदी आनंद गडे !

कवी- बालकवी(त्र्यंबक बापूजी ठोंबरे)

फुललासे निशिगंध, घोटळली ताटव्यांत

आली बघ गाई गाई, चांदण्याचे पायी चाळ

लाविले का अवधान ऐकावया त्यांचा ताल?

आली बघ गाई गाई, लावी करांगुली गाली

म्हणुन का हसलीस, उमटली गोड खळी

आली बघ गाई गाई, लोचनांचे घेई पापे

म्हणून का भारावले, डोळे माझ्या लाडकीचे?

आली बघ गाई गाई कढितसे लांब झोका

दमलीस खेळुनिया, झाक मोतियांच्या शिंपा

कवी-  इंदिरा संत

तिमिरातूनी तेजाकडे प्रभू आमुच्या ने जीवना ॥ धृ. ॥

सुमनांत तू, गगनांत तू

तार्‍यांमध्ये फुलतोस तू

सद्धर्म जे जगतामध्ये

सर्वांत त्या वसतोस तू

चोहीकडे रूपे तुझी जाणीव ही माझ्या मना ॥

श्रमतोस तू शेतामध्ये

तू राबसी श्रमिकांसवे

जे रंजले अन गांजले

पुसतोस त्यांची आसवे

स्वार्थावीना सेवा जिथे तेथे तुझे पद पावना ॥

न्यायार्थ जे लढती रणी

तलवार तू त्यांच्या करी

ध्येयार्थ जे तमी चालती

तू दीप त्यांच्या अंतरी

ज्ञानार्थ जे तपती मुनी होतोस त्यांची साधना ॥

करुणाकरा करुणा तुझी

असता मला भय कोठले?

मार्गावरी पुढती सदा

पाहीन मी तव पाउले

सृजनत्व या हृदयामध्ये नित जागवी भीतीविना ॥

कवी- कुसुमाग्रज

हे कंकण करि बांधियले, जनसेवे जीवन दिधले

राष्ट्रार्थ प्राण हे उरले, मी सिद्ध मरायाला हो

वैभवी देश चढवीन, सर्वस्व त्यास अर्पीन

तिमीर घोर संहारीन, या बंधु सहाय्याला हो

हातांत हात घेऊन, हृदयास हृदय जोडून

ऐक्याचा मंत्र जपून, या कार्य करायाला हो

करि दिव्य पताका घेऊ, प्रिय भारतगीते गाऊ

विश्वास पराक्रम दावू, ही माय निजपदा लाहो

या उठा करू हो शर्थ, संपादु दिव्य पुरुषार्थ

हे जीवन ना तरि व्यर्थ, भाग्यसूर्य तळपत राहो

ही माय थोर होईल, वैभवे दिव्य शोभेल

जगतास शांति देईल, तो सोन्याचा दिन येवो

कवी : साने गुरुजी

सत्यास ठाव देई, वृत्तीस ठेवि न्यायी

सत्यास मानि राजा । हा हिंददेश माझा ॥

जगदीश जन्म घेई, पदवीस थोर नेई

चढवी स्वधर्मसाजा । हा हिंददेश माझा ॥

जनकादि राजयोगी, शुक वामदेव त्यागी

घुमवीति कीर्तीवाजा । हा हिंददेश माझा ॥

गंगा हिमाचलाची, वसती जिथें सदाची

होऊनि राहि कलिजा । हा हिंददेश माझा ॥

पृथुराज सिंह शिवजी, स्वातंत्र्यवीर गाजी

करिती रणांत मौजा । हा हिंददेश माझा ॥

तिलकादि जीव देहीं, प्रसवूनि धन्य होई

मरती स्वलोककाजा । हा हिंददेश माझा ॥

जगिं त्याविना कुणीही, स्मरणीय अन्य नाहीं

थोरांत थोर समजा । हा हिंददेश माझा ॥

पूजोनि त्यास जीवें, वंदोनि प्रेमभावें

जयनाद हाचि गर्जा । हा हिंददेश माझा ॥

कवी- आनंद कृष्णाजी टेकाडे

आज सकाळपासून

हात लागेना कामाला, वृत्ती होय वेड्यावाणी

डोळ्याचे ना खळे पाणी

आज दूध जिनसा नव्या, आणा ताजा भाजीपाला

माझ्या लाडक्या लेकाला

याच्या आवडीचे चार, करू सुंदर पदार्थ

काही देऊ बरोबर

त्याचे बघा ठेवीले का, नीट बांधून सामान

काही राहिले मागून

नको जाऊ आता बाळ, कुणा बाहेर भेटाया

किती शिणवीसी काया

वाऱ्यासारखी धावते, वेळ भराभर कशी!

गाडी थांबेल दाराशी

पत्र धाड वेळोवेळी, जप आपुल्या जीवास

नाही मायेचे माणूस

ऊंच भरारी घेऊन, घार हिंडते आकाशी

चित्त तिचे पिलापाशी

बाळा, तुझ्याकडे माझा, जीव तसाच लागेल

स्वप्नी तुलाच पाहील

बाळ जातो दूर देशा, देवा! येऊन ऊमाळा

लावी पदर डोळ्याला!

कवी- गोपीनाथ

का गं गंगा यमुनाही ह्या मिळाल्या

उभय पितरांच्या चित्तचोरटीला

कोण माझ्या बोलले गोरटीला

विभा विमला आपटे प्रधानांच्या

अन्य कन्या श्रीमान कुलीनांच्या

गौरचैत्रीची कशास जुनी येती

रेशमाची पोलकी छीटे लेती

तुला लंकेच्या पार्वतीसमान

पाहुनीया होवोनी साभिमान

काय त्यातील बोलली एक कोण

"अहा, आली ही पहां भिकारीण"

पंकसंपर्के का कमळ भिकारी?

धुलीसंसर्गे रत्न का भिकारी?

सूत्रसंगे सुमहार का भिकारी?

कशी तुही मग मज मुळी भिकारी?

लाट उसळोनी जळी खळे व्हावे

त्यात चंद्राचे चांदणे पडावे

तसे गाली हासता तुझ्या व्हावे

उचंबळूनी लावण्य बर वहावे

नारीमायेचे रुप हे प्रसिद्ध

सोस लेण्यांचा त्यास जन्मसिद्ध

तोच बीजांकुर धरी तुझा हेतू

विलासाची होशील मोगरी तू

तुला घेईन पोलके मखमलीचे

कूडी मोत्याची फूल सुवर्णाचे

हौस बाई पुरवीन तुझी सारी

परी यांवरी हा प्रलय महाभारी

प्राण ज्यांचे वर गुंतले सदाचे

कोड किंचीत पुरवीता नये त्यांचे

तदा बापाचे ह्र्दय कसे होते?

न ये वदता अनुभवी जाणती ते

देव देतो सद्गुणी बालकांना

काय म्हणुनी आम्हांस करंट्यांना?

लांब त्याच्या गावास जाऊनीया

गूढ घेतो हे त्यांस पुसूनीया

"गावी जातो" ऐकता त्याच गाली

पार बदलूनी ती बालसृष्टी गेली

गळा घालूनी करपाश रेशमाचा

वदे, "येते मी, पोर अज्ञ वाचा"

कवी- कवी बी(नारायण मुरलीधर गुप्ते)

शीतल तनु चपल चरण अनिल गण निघाले

दिन लंघुनी जाय गिरी, पद उमटे क्षितिजावरी

पद्मराग वृष्टी होय माड भव्य नाचे

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

धुंद सजल हसीत दिशा, तृणपर्णी सज्ज तृषा

तृप्तीचे धन घनात बघुनी मन निवाले

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

उतट बघुनी हरी करुणा हरित धरा हो गहना

मंदाकिनी वरुनी धवल विहगवृंद डोले

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

रजत नील ताम्र नील स्थिर पल जल पल सलील

हिरव्या तटी नावांचा कृष्णमेळ खेळे

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

मीन चमकुनी उसळे, जलवलयी रव मिसळे

नवथर रस रंग गहन करिती नयन ओले

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

धूसर हो क्षितिज त्वरित, घोर पथी अचल चकित

तृण विसरुनी जवळील ते खिळवी गगनी डोळे

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

टप टप टप पडती थेंब मनी वनीचे विझती डोंब

वत्सल ये वास, भूमी आशीर्वच बोले

गडद निळे गडद निळे जलद भरुनी आले

शीतल तनु चपल चरण अनिल गण निघाले

कवी- बा. भ. बोरकर

मी तुझा मामा दे मला मुका

प प पतंग आभाळात उडे

ढ ढ ढगांत चांदोमामा दडे

घ घ घड्याळ थ थ थवा

बाळ जरी खट्याळ तरि मला हवा

ह ह हम्मा गोड दूध देते

च च चिऊ अंगणात येते

भ भ भटजी, स स ससा

मांडीवर बसा नि खुदकन हसा

क क कमळ पाण्यावर डुले

ब ब बादक तुरतुरु चाले

ग ग गाड़ी झुक झुक जाई

बाळ माझे कसे गोड गाणे गाई

कवी- मधुसूदन कालेलकर

आई आणखी बाबा यातुन, कोण आवडे अधिक तुला ?

आई दिसते गोजिरवाणी, आई गाते सुंदर गाणी

तऱ्हेतऱ्हेचे खाऊ येती, बनवायाला सहज तिला !

आई आवडे अधिक मला !

गोजिरवाणी दिसते आई, परंतु भित्री भागुबाई

शक्तिवान किती असती बाबा थप्पड देती गुरख्याला !

आवडती रे वडिल मला !

घरात करते खाऊ आई, घरातल्याला गंमत नाही

चिंगम अन्‌ चॉकलेट तर, बाबा घेती रस्त्याला !

आवडती रे वडिल मला !

कुशीत घेता रात्री आई थंडी, वारा लागत नाही

मऊ सायीचे हात आईचे सुगंध तिचिया पाप्याला !

आई आवडे अधिक मला !

निजता संगे बाबांजवळी भुते-राक्षसे पळती सगळी

मिशा चिमुकल्या करती गुदगुल्या त्यांच्या अपुल्या गालाला !

आवडती रे वडिल मला !

आई सुंदर कपडे शिवते, पावडर, तिटी तीच लावते

तीच सजविते सदा मुलींना रिबीन बांधुन वेणीला !

आई आवडे अधिक मला !

त्या रिबिनीला पैसे पडती ते तर बाबा मिळवुनि आणती

कुणी न देती पैसा-दिडकी घरात बसल्या आईला !

आवडती रे वडिल मला !

बाई म्हणती माय पुजावी, माणुस ती ना असते देवी

रोज सकाळी नमन करावे हात लावूनी पायाला !

आई आवडे अधिक मला !

बाबांचा क्रम वरती राही, त्यांच्या पाया पडते आई !

बाबा येता भिऊनी जाई सावरते ती पदराला !

आवडती रे वडिल मला !

धडा शीक रे तू बैलोबा, आईहुनही मोठ्ठे बाबा

म्हणून आया तयार होती, बाबांसंगे लग्नाला !

आवडती रे वडिल मला !

कवी- ग. दि. माडगूळकर

माहेरी जा, सुवासाची कर बरसात!

“सुखी आहे पोर”- सांग आईच्या कानात

“आई, भाऊसाठी परी मन खंतावत!

विसरली का ग, भादवात वर्स झालं,

माहेरीच्या सुखाला ग, मन आचवलं.

फिरून-फिरून सय येई, जीव वेडावतो

चंद्रकळेचा ग, शेव, ओलाचिंब होतो.

काळ्या कपिलेच्या नंदा खोडकर फार,

हुंगहुंगुनिया करी कशी ग, बेजार!

परसात पारिजातकाचा सडा पडे,

कधी फुलं वेचायला नेशील तू गडे ?

कपिलेच्या दुधावर मऊ दाट साय

माया माझ्यावर दाट जशी तुझी, माय…!”

आले भरून डोळे पुन्हा गळा नि दाटला

माउलीच्या भेटीसाठी जीव व्याकुळला!

कवी – कृ. ब. निकुंब

पंचप्राणांच्या ज्योतींनी तुज करिते औक्षण.

याच विक्रमी बाहुंनी स्वतंत्रता राखायची,

खांदावरी या विसावे शांती उद्याच्या जगाची.

म्हणूनिया माझ्या डोळा नाही थेंबही दुःखाचा,

मीही महाराष्ट्र कन्या धर्म जाणते विरांचा

नाही एकही हुंदका मुखावाटे काढणार,

मीच लावुनी ठेविली तुझ्या तलवारीस धार.

अशुभाची सावलीही नाही पडणार येथे

अरे मीही सांगते ना जीजा लक्ष्मीशी नाते.

तुझया शस्त्रांना, अस्त्रांना, शक्ती देईल भवानी,

शिवरायांचे स्वरूप आठवावे रणांगणी.

धन्य करी माझी कूस येई विजयी होऊन,

पुन्हा माझिया हाताने दूधभात भरवीन.

कवयित्री- पदमा गोळे

घेणाऱ्याने घेत जावे

हिरव्या पिवळ्या माळावरुनी

सह्याद्रीच्या कड्यावरुनी

छातीसाठी ढाल घ्यावी

वेड्यापिशा ढगाकडून

वेडेपिसे आकार घ्यावे

रक्तामधल्या प्रश्नासाठी

पृथ्वीकडून होकार घ्यावे

उसळलेल्या दर्याकडून

पिसाळलेली आयाळ घ्यावी

भरलेल्या भिमेकडून

तुकोबाची माळ घ्यावी

देणार्‍याने देत जावे

घेणार्‍याने घेत जावे

घेता घेता एक दिवस

देणार्‍याचे हात घ्यावे."

कवी- विंदा करंदीकर

बाई! कमळ कमळ, गोड चिडीचं ग नांव!

जरी बोलते ही मैना, माझी अजून बोबडे

मला लागती ते बाई, खडीसाखरेचे खडे!

सर्व जगाचं कौतुक, हिच्या झांकल्या मुठी!

कुठे ठेवू ही साळुंकी, माझ्या डोळ्याच्या पिंजऱ्यात

कसे हांसले ग खुदकुन माझ्या बाईचे हे ओठ

नजर होईल कोणाची, लावु द्या ग गालबोट!

कवी – वि. भि. कोलते

देई ठेवुनि तें कुठे अजुनि हे नाही कुना ठाऊक;

त्याची टिक टिक चालते न कधिही, आहे मुके वाटते

किल्ली देई न त्यास ती कधि, तरी ते सारखे चालते

“अभ्यासास उठीव आज मजला आजी पहाटे तरी,”

जेव्हा मी तिज सांगुनी निजतसे रात्री बिछान्यावर

साडेपाचही वाजतात न कुठे तो हाक ये नेमकी

“बाळा झांजर जाहले, अरवला तो कोंबडा, उठ की!”

ताईची करण्यास जम्मत, तसे बाबूसवे भांडता

जाई संपुनिया सकाळ न मुळी पत्त कधी न लागता!

“आली ओटीवरी उन्हे बघ!” म्हणे आजी, “दहा वाजले !

जा जा लौकर !” कानि तो घणघणा घंटाध्वनी आदळे.

खेळाच्या अगदी भरांत गढुनी जाता अम्ही अंगणी

हो केव्हा तिनिसांज ते न समजे! आजी परी आंतुनि

बोले, “खेळ पुरे घरांत परता! झाली दिवेलागण,

ओळीने बसुनी म्हणा परवचा ओटीवरी येउन!”

आजीला बिलगून ऐकत बस जेव्हा भुतांच्या कथा

जाई झोप उडून, रात किती हो ध्यानी न ये ऐकता!

“अर्धी रात्र कि रे” म्हणे उलटली, “गोष्टी पुरे! जा पडा!’

लागे तो धिडधांग पर्वतिवरी वाजावया चौघडा

सांगे वेळ, तशाच वार-तिथीही आजी घड्याळातुनी

थंडी पाऊस ऊनही कळतसे सारे तिला त्यातूनि

मौजेचे असले घड्याळ दडुनी कोठे तिने ठेविले?

गाठोडे फडताळ शोधूनि तिचे आलो ! तरी ना मिळे!

कवी – केशवकुमार

या वेलीवर। फुलांबरोबर

गोड किती हसतें। फुलपाखरूं

पंख चिमुकलें। निळेजांभळे

हालवुनी झुलतें। फुलपाखरूं

डोळे बरिक। करिती लुकलुक

गोल मणी जणुं ते। फुलपाखरूं

मी धरूं जाता। येई न हाता

दूरच तें उडते। फुलपाखरूं

कवी– ग. ह. पाटील

होते कुरूप वेडे पिल्लू तयात एक

कोणी न तयास घेई खेळावयास संगे

सर्वांहुनी निराळे ते वेगळे तरंगे

दावूनि बोट त्याला म्हणती हसून लोक

आहे कुरूप वेडे पिल्लू तयांत एक

पिल्लास दु:ख भारी, भोळे रडे स्वतःशी

भावंड ना विचारी, सांगेल ते कुणाशी

जे ते तयास टोची दावी उगाच धाक

होते कुरूप वेडे पिल्लू तयांत एक

एके दिनी परंतु पिल्लास त्या कळाले

भय वेड पार त्याचे वार्‍यासवे पळाले

पाण्यात पाहताना चोरूनिया क्षणैक

त्याचेच त्या कळले तो राजहंस एक

कवी – ग. दि. माडगूळकर

पाठीवरती जीन मखमली पायि रुपेरी तोडा !

उंच उभारी दोन्ही कान

ऐटित वळवी मान-कमान

मधेच केव्हा दुडकत दुडकत चाले थोडा थोडा !

घोडा माझा फार हुशार

पाठीवर मी होता स्वार

नुसता त्याला पुरे इषारा, कशास चाबुक ओढा !

सात अरण्ये, समुद्र सात

ओलांडिल हा एक दमात

आला आला माझा घोडा, सोडा रस्ता सोडा !

कवयित्री- शांता शेळके

आणीन आरतीला हे सूर्य, चंद्र, तारे.

आई, तुझ्यापुढे  मी आहे अजून तान्हा;

शब्दात सोड माझ्या आता हळूच पान्हा.

आई, तुझ्यापुढे ही माझी व्यथा कशाला?

जेव्हा तुझ्यामुळे ह्या जन्मास अर्थ आला!

मी पायधुळ घेतो जेव्हा तुझी जराशी

माझी ललाटरेषा बनते प्रयागकाशी!

आई, तुझी अशी मी गाईन रोज गाणी

माझी तुझ्या दुधाने गेली भिजून वाणी!

कवी– सुरेश भट

तिला खिल्लाऱ्या बैलांची जोडी हो

कशी दौडत दौडत येई हो

मला आजोळी घेऊन जाई हो

नाही बिकट घाट,

सारी सपाट वाट,

मऊ गालीचे ठायी ठायी हो

शीळ घालून मंजूळ वाणी हो

पाजी बैलांना ओहोळ पाणी हो

गळा खुळखुळ घुंगुर माळा हो

गाई किलबील विहंग मेळा हो

बाजरीच्या शेतात,

करी सळसळ वात,

कशी घुमली अंबेराई हो

कोण कानोसा घेऊन पाही हो

कोण लगबग धावून येई हो

गहिवरून धरून पोटी हो

माझे आजोबा चुंबन घेती हो

लेक एकुलती,

नातू एकुलता,

किती कौतुक कौतुक होई हो

कवी- ग.ह.पाटील

मिळणार तशी न शोधूनी दुसऱ्या लाख

किती गोरी गोरी गाल गुलाबच फुलले

हासती केसही सुंदर काळे कुरळे

अंगात शोभला झगा रेशमी लाल

केसांवर फुलले लाल फितीचे फूल

कितीतरी बाहुल्या होत्या माझ्या जवळी

पण तीच सोनुली फार मला आवडती

मी तिजसह गेले माळावर खेळाया

मी लपुनी म्हटले साई-सूट्यो या या

किती शोध-शोधली परी न कोठे दिसली

परतले घरी मी होऊन हिरमुसलेली

वाटते सारखे जावे त्याच  ठिकाणी

शोधूनी पहावी पुन्हा पुन्हा ती चिमणी

जाणार कशी पण पाऊस संततधार

खल मुळी न तिजला वर झोंबे फार

पाऊस उघडता गेले माळावरती

गवतावर ओल्या मजला सापडली ती

कुणी गेली होती गाय तुडवूनी तिजला

पाहुनी  दशा ती रडूच आले मजला

मैत्रिणी म्हणाल्या काय अहा हे ध्यान

केसांच्या झिपऱ्या रंगही गेला उडून

पण आवडली ती तशीच मजला राणी

लाडकी बाहुली माझी माझी म्हणुनी

कवयित्री- शांता शेळके

ढगाला उन्हाची केवढी झळ

थोडी न्‌ थोडकी लागली फार

डोंगराच्या डोळ्याला पाण्याची धार

वारा वारा गरागरा सो सो सूम्‌

ढोल्या ढोल्या ढगात ढुम ढुम ढुम

वीजबाई अशी काही तोर्‍यामधे खडी

आकाशाच्या पाठीवर चमचम छडी

खोलखोल जमिनीचे उघडून दार

बुडबुड बेडकाची बडबड फार

डुंबायला डबक्याचा करूया तलाव

साबु-बिबु नको थोडा चिखल लगाव

Author: Khare Sandip|खरे संदीप

नाच रे मोरा नाच !

ढगांशि वारा झुंजला रे

काळा काळा कापूस पिंजला रे

आता तुझी पाळी, वीज देते टाळी

फुलव पिसारा नाच !

झरझर धार झरली रे

झाडांचि भिजली इरली रे

पावसात न्हाऊ, काहितरि गाऊ

करुन पुकारा नाच !

थेंबथेंब तळ्यात नाचती रे

टपटप पानांत वाजती रे

पावसाच्या रेघांत, खेळ खेळु दोघांत

निळ्या सौंगड्या नाच !

पावसाचि रिमझिम थांबली रे

तुझि माझि जोडी जमली रे

आभाळात छान छान, सात रंगी कमान

कमानीखाली त्या नाच !

दोन दिसांची रंगतसंगत, दोन दिसांची नाती

चंद्र कोवळा पहिला वहिला, झाडामागे उभा राहिला

जरा लाजूनी जाय उजळूनी, काळोखाच्या राती

फुलून येता फुल बोलले, मी मरणावर हृदय तोलले

नव्हते नंतर परि निरंतर गंधित झाली माती

हात एक तो हळू थरथरला, पाठीवर मायेने फिरला

देवघरातील समयीमधूनी, अजून जळती वाती

कुठे कुणाच्या घडल्या भेटी, गीत एक मोहरले ओठी

त्या जुळल्या हृदयांची गाथा, सूर अजुनही गाती

Lyrics - मंगेश पाडगांवकर

Singer - सुधीर फडके

Music - यशवंत देव

खंडाळ्याच्या घाटासाठी

चला खेळू आगगाडी,

झोका उंच कोण काढी ?

बाळू, नीट कडी धर

झोका चाले खाली वर

ऐका कुकुक्‌ शिट्टी झाली

बोगद्यात गाडी आली

खडखड भकभक

अंधारात लखलख

इंजिनाची पहा खोडी

बोगद्यात धूर सोडी

नका भिऊ थोड्यासाठी

लागे कुत्रे भित्यापाठी

उजेड तो दूर कसा

इवलासा कवडसा

नागफणी डावीकडे

कोकण ते तळी पडे

पाठमोरी आता गाडी

वाट मुंबईची काढी

खोल दरी उल्लासाची

दो डोक्यांचा राजमाची

पडे खळाळत पाणी

फेसाळल्या दुधावाणी

आता जरा वाटे दाटी

थंड वारा वरघाटी

डावलून माथेरान

धावे गाडी सुटे भान

तारखांब हे वेगात

मागे मागे धावतात

तार खाली वर डोले

तिच्यावर दोन होले

झाडी फिरे मंडलात

रूळ संगे धावतात

आली मुंबई या जाऊ

राणीचा तो बाग पाहू

गर्दी झगमग हाटी-

कशासाठी ? पोटासाठी !

राधिके, जरा जपून जा तुझ्या घरी

तो चटोर चित्तचोर वाट रोखतो

हात ओढूनी खुशाल रंग टाकतो

रंगवून, रंगूनी गुलाल टाकतो

सांगते अजूनही तुला परोपरी

सांग श्याम सुंदरास काय जाहले

रंग टाकल्याविना कुणा न सोडले

ज्यास त्यास रंग रंग रंग लागले

एकटीच वाचशील काय तू तरी

त्या तिथे अनंगरंग रास रंगला

गोपगोपिकांसवे मुकुंद दंगला

तो पहा मृदुंग मंजिर्‍यात वाजला

हाय वाजली फिरुन तीच बासरी

गीतकार :सुरेश भट

गायक :लता मंगेशकर

संगीतकार :पं. हृदयनाथ मंगेशकर

poem on kids

दादा, मला एक वहिनी आण

गोऱ्या गोऱ्या वहिनीची अंधाराची साडी

अंधाराच्या साडीवर चांदण्यांची खडी

चांदण्यांच्या पदराला बिजलीचा बाण !

वहिनीला आणायाला चांदोबाची गाडी

चांदोबाच्या गाडीला हरणांची जोडी

हरणांची गाडी तुडवी गुलाबाचे रान !

वहिनीशी गट्टि होता तुला दोन थापा

तुला दोन थापा, तिला साखरेचा पापा

बाहुल्यांच्या परी होऊ दोघी आम्ही सान !

-ग. दि. माडगूळकर

धुरांच्या रेघा हवेत काढी

पळती झाडे पाहूया

मामाच्या गावाला जाऊया

मामाचा गाव मोठा

सोन्याचांदीच्या पेठा

शोभा पाहुन घेऊया

मामाची बायको गोरटी

म्हणेल कुठली पोरटी

भाच्यांची नावे सांगूया

मामाची बायको सुगरण

रोज रोज पोळी शिकरण

गुलाबजामन खाऊया

मामा मोठा तालेवार

रेशीम घेईल हजार वार

कोट विजारी लेऊया

Singer : Asha Bhosle

Lyricist : Ga Di Madgulkar

Music : Vasant Pawar

Genres: Bal Geete

Movie: तू सुखी रहा

Vijay Diwas

हुतात्मा जाहलेत तुम्ही, कार्य तुमचे महान,

उभा देश ताठ मानेने, केवळ तुमच्यामुळेच,

श्वास मोकळा आम्ही घेतो, परीणाम हे त्याचेच,

तमा न कशाची असते तुम्हा, देशभक्ती नसानसांत,

अभिमान कित्ती आम्हास तुमचा,आहोत सदैव तुमच्या ऋणात,

बघितले कारगिल जेंव्हा, उर भरून आला,

कसें लढले असाल तुम्ही, अश्रूंचा पूर डोळ्यात आला,

आहुती तुमची कधीच रे जवाना, न जाईल व्यर्थ खरं हेच!

जाणीव ह्याची सदैव स्मरणात ठेवून वागले पाहीजेच,!

....मानाची मानवंदना!! 

अश्विनी थत्ते.

गुळाची पापडी

धम्मक लाडू

तेल काढू !

तेलंगीचे एकच पान

दोन हाती धरले कान !

चाउ माउ चाउ माउ !

पितळीतले पाणी पिऊ

हंडा पाणी गडप !

गुळाची पापडी हडप !

पाऊस आला की स्वच्छन्द हुंदडून घ्यावं,

छपचप उड्या पाण्यात मारण्याची मज्जा, काय वर्णावी जादू त्याची,

सर नाही हो त्याची कशाला च यायची!

मन अलगद उडू लागतं, भिजतं पाण्यात,

बिना पंख वीचरू लागतं ते मुक्त आकाशात,

अनमोल हे क्षण, त्याचं मोल पैशात कसं मोजवं,

बालपण असंच निर्व्याज जगून मात्र घ्यावं,

या ना तुम्हीही माझ्या सवे, व्हा मनानं लहान,

बघा कित्ती सुख दडलंय , त्यात खूप महान!!

अश्विनी थत्ते

हिरवळ दाटे चोहीकडे !

वहया-पुस्तके-दप्‍तरबिप्‍तर

नाही आठवत कुठे पडे !

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

सूर्यच उशिराने उठतो

डोळे उघडून बघते मी, तर

"चल गप्पा मारु" म्हणतो !

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

चंगळ होते खाण्याची

सुस्ती येता होऊन जाते

टंगळमंगळ कामाची

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

हवेत येई गंमतजंमत

किती खेळलो तरी आपले

हात-पाय नाही दमत-थकत

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

पंख फड्‌फड्‌त उडून जाते

माझ्या हाती आठवणींची

रंगित रंगित पिसे ठेवते !

कवी - अनंत भावे

सारीकडे उजाडले

डोळे तरी मिटलेले

अजुनही, अजुनही

सोनेरी हे दुत आले

घरटयाच्या दारापाशी

डोळयांवर झोप कशी

अजुनही, अजनुही?

लगबग पांखरे ही

गात गात गोड गाणे

टिपतात बघा दाणे

चोहींकडे, चोहींकडे,

झोपलेल्या अशा तुम्ही

आणायाचे मग कोणी

बाळासाठी चारापाणी

चिमुकल्या, चिमुकल्या?

बाळाचे मी घेतां नांव

जागी झाली चिऊताई

उडोनीया दुर जाई

भूर भूर, भूर भूर

Kusumagraj

हिरवळ दाटे चोहीकडे !

वहया-पुस्तके-दप्‍तरबिप्‍तर

नाही आठवत कुठे पडे !

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

सूर्यच उशिराने उठतो

डोळे उघडून बघते मी, तर

"चल गप्पा मारु" म्हणतो !

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

चंगळ होते खाण्याची

सुस्ती येता होऊन जाते

टंगळमंगळ कामाची

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

हवेत येई गंमतजंमत

किती खेळलो तरी आपले

हात-पाय नाही दमत-थकत

अश्शी सुट्‌टी सुरेख बाई

पंख फड्‌फड्‌त उडून जाते

माझ्या हाती आठवणींची

रंगित रंगित पिसे ठेवते !

Kids Poem

चंदेरी सोनेरी चमचमता चांगला

चॉकलेटच्या बंगल्याला टॉफीचं दार

शेपटीच्या झुपक्यानं झाडून जाईल खार

गोल गोल लेमनच्या खिडक्या दोन

“हॅलो, हॅलो !” करायला छोटासा फोन !

बिस्कटांच्या गच्‍चीवर मोर छानदार

पेपरमिंटच्या अंगणात फुलं लाललाल

चांदीच्या झाडामागं चांदोबा रहातो

मोत्यांच्या फुलांतून लपाछपी खेळतो

उंच उंच झोक्याचा खेळ रंगला

मैनेचा पिंजरा वर टांगला

किती किती सुंदर चॉकलेटचा बंगला

चंदेरी सोनेरी चमचमता चांगला

 आजोळी जायला पाय विसरूनच गेले,

वाट ती सरळ होती, अवचित नागमोडी झाली,

आज आज पर्यंत जे होतं, एक कहाणी झाली,

हळूहळू च झालेत सगळे बदल, स्वीकारले,

परका झाला आजोळचा गाव,सत्यात उतरले,

असोत, पण आठवणी ही तितक्याच रम्य आहे,

आजोळच गाव अजूनही तीतकच सुंदर आहे.

..अश्विनी थत्ते

कान वाटच बघत होते, ते ऐकण्याची,

घरी राहून राहून गेलो होतो कंटाळून,

उठसुठ मोबाइल वर अभ्यास करून,

दंगा मस्ती मित्रांशी विसरूनच गेलो होतो,

मज्जा शाळेची,मनातून आठवत होतो,

एकदाची सुरू झाली शाळा पूर्वी सारखी,

का कोण जाणे इतक्या काळानंतर वाटत होती नवखी,

काही जणांना आवडलं नव्हतं शाळा सुरू झालेली,

घरी राहूनच अभ्यास करायची सवय त्यांनी केलेली,

होईल सर्व सुरळीत पूर्वी सारख सुरू आता,

महामारी  सोबतच आलं पाहीजे जगता,

असं केल्याशिवाय पर्याय तरी आहे का?

तारेवरची कसरत आहे ही, प्रसंग बाका!

....अश्विनी थत्ते

वेगे वेगे मी ही धावत गेली,

सुटून गेलं होतं आधी काही,

तेच पकडण्याची होती माझी घाई,

सुटले होतं बालपणी चे खेळ काही,

तसेंच होते ओच्यामधली जाई जुई,

पुस्तकातले मोरपीस अजूनही होते,

शेवंती ची जाळी, पिंपळ पान तिथंच होते,

निसटून गेलं अचानक बालपण कसं?

अजूनही मनात येतं, लहान व्हावंसं,

जगीन पुन्हा ते क्षण  मी भरभरून,

देईन हो त्या हाकेला, जाईल पुन्हा निघून!

..अश्विनी थत्ते

सोन्याचं कडगुलं

रुप्याचा वाळा

तान्ह्या बाळ

तान्ह्या बाळाला

तीट लावा

डोळे तरी मिटलेले

अजुनही, अजुनही

सोनेरी हे दुत आले

घरटयाच्या दारापाशी

डोळयांवर झोप कशी

अजुनही, अजनुही?

लगबग पांखरे ही

गात गात गोड गाणे

टिपतात बघा दाणे

चोहींकडे, चोहींकडे,

झोपलेल्या अशा तुम्ही

आणायाचे मग कोणी

बाळासाठी चारापाणी

चिमुकल्या, चिमुकल्या?

बाळाचे मी घेतां नांव

जागी झाली चिऊताई

उडोनीया दुर जाई

भूर भूर, भूर भूर

_कुसुमाग्रज

मुंबई करांचं, आवडतं खाद्य वडापाव,

कित्येकांची रोजी रोटी आहे वडापाव,

अनेकांचं जेवण असें वडापाव,

खिशाला परवडते म्हणून वडा पाव,

खाणारा खातो ताव मारून वडापाव,

कुठं आणि कधीही मिळे वडापाव,

रंक आणि राव खाती, आवडीने वडापाव,

लहान असो की थोर, त्यांना प्रिय वडापाव,

भाव अजिबात खात नाही , तोही खाई वडापाव,

असा आहे महिमा ज्याचा, त्याच नाव "वडा पाव"!

.....अश्विनी थत्ते 

सगळ्यात बुद्धिमान प्राणी हा आहे,

सगळ्यात मोठ्ठाही तोच तर आहे,

एवढा सामर्थ्यवान पण आहे शाकाहारी,

सुंदर सुळ्यासाठी त्याची शिकार करतात शिकारी,

लहान दोस्तांचा हा आहे मोठ्ठा दोस्त,

जंगल सफारी ची त्यावर असते भिस्त,

पाय एवढे मजबूत पण त्यात नाही हाड,

सोंडेने उचलतो तो अख्ख च्या अक्ख झाड,

असा हा गुणवान हत्ती मित्र आहे सर्वांचा,

कुठं ही काम असो कामात पडतो सर्वांच्या!

....अश्विनी थत्ते

फूल पाखरा, फूल पाखरा नको मारु भरारी

उंच उंच उडताना पाहून

दु:ख माझ्या मना भारी

नाजुक तुझी तनु

नाजुक तुझं पंख

धक्का लागेल त्यांना

रडू तुला येईल ना?

सुटी आहे आज मला

नाही जायचे शाळेला

एकटाच मी ना मित्र जवळ

कुठली पळापळ कुठले खेळ

चल ऊठ ये इकडे

खेळ खेळू आपण

नाचु बागडू मजा करु

आपण दोघे मिळून

आई, मला भूक लागली

शाळा सुटता धावत सुटले

ठेच लागुनी मी धडपडले

आई मजला नंतर कळले

नवीन कोरी पाटी फुटली

धम्मक लाडू चापट पोळी

नको देउ मज हवीच गोळी

किंवा दे ग, खमंग चकली

दे ना लवकर, भूक लागली

सायंकाळी जाउ दे मला

पटांगणावर खेळायाला

तिथे सोबती वाट पाहती

दे ना खाऊ, भूक लागली

Shala Sutali Paati Futali Lyrics in English

Shala Sutali, Paati Futali

Aai, Mala Bhuk Lagali

Shala Sutata Dhavat Sutale

Thech Lagun Mi Dhadpadale

Aai Majala Nantar Kalale

Naveen Kori Paati Futali

Dhammak Laadu Chaapat Poli

Nako Deu Maj Havich Goli

Kinva De ga, Khamang Chakali

De Naa Lavkar, Bhuk Lagali

Sayankali Jaau de Mala

Patanganawar Khelaayala

Tithe Sobati Vaat Paahati

De Naa Khaau, Bhuk Lagali

Poetry by Yogeshwar Abhyankar

येरे येरे पावसा, तुला देतो पैसा

पैसा झाला खोटा, पाऊस आला मोठा

ये ग ये ग सरी, माझे मडके भरी

सर आली धाउन,

मडके गेले वाहुन!

************** 

Ye Re Ye Re Pausa

Ye re ye re pausa, tu la deto paisa

paisa zhala khota, paoos ala motha

ye ga ye ga saree, majhe madke bhari

sar ali dhaoon

madke gele wahoon

देतात दम

मग आणतात

बबलगम!

आधी बाबा

देतात छड़ी

मग चोकोलेटची

मिळते वडी!

आई घेते

वाचून धडा

मग देते

बटाटावडा!

_मंगेश पाडगांवकर

तिला डाळिंबे फार आवडत

तिच्या आईने अंगणात एक डाळिंबाचे झाड लावले.

झाड लहान होते

तारामती झाडाला दररोज पाणी घाली

ते झाड हळूहळू मोठे झाले

एके दिवशी तिला एक फूल दिसले

तिला फार आनंद झाला

तिने ते आईला दाखवले

आई म्हणाली,

'आता काही दिवसांनी डाळिंब येईल.

तू दररोज पाणी घाल हं.'

झाडावर आणखी खूप फुले आली

हळूहळू डाळिंबे पण दिसू लागली

एकदा तारामतीने आईला विचारले,

'आई मी एक डाळिंब काढू का?'

आईने सांगितले,

'जरा थांब, आणखी थोडे दिवस वाट पाहा.'

आणखी काही दिवस गेले

आईला दो तयार डाळिंबे दिसली

ती खूप मोठी होती

ती आईने काढली

मग एक फोडून तिने तारामतीला दाणे दिले.

तारामती म्हणाली

'आई, आई, किती गोड आहे हे डाळिंब?'

'आपल्या शेजारची यमू आजारी आहे

ती काल आईजवळ डाळिंब मागत होती.

आपली डाळिंबे गोड आहेत

आई, हे डाळिंब मी यमूला देऊ का!

तिला ते फार आवडेल.

आणि ती लवकर बरी होईल'

हे ऐकून आईला समाधान वाटले

तिने ते डाळिंब तारामतीला दिले

मग तारामतीने ते यमूला दिले

दाणे खाताना यमूला फार आनंद वाटला.

नाव तिचे छकुली

रंग तिचा कसा?

गोरा गोरा पान

हात-पाय मऊ किती?

छान छान छान

केस तिचे कसे?

काळे काळे काळे

डोळे तिचे कसे?

निळे निळे निळे

ओठ बघा किती

लाल लाल लाल

बाळासंगे छकुली

चाल चाल चाल

खूप थकलं

येताना घरी

वाट चुकलं!

अंधार बघून

भलतंच भ्यालं

दमून दमून

झोपेला आलं!

शेवटी एकदा

घर दिसलं

वेडं कोकरू

गोड हसलं!

डोकं ठेवून

गवताच्या उशीत

हळूच शिरलं

आईच्या कुशीत!

-मंगेश पाडगावकर 

त्याने कासवाशी पैज लाविली

वेगेवेगे धावू नि डोंगरावर जाऊ

ही शर्यत रे अपुली

चुरुचुरु बोले तो तुरुतुरु चाले

नि कासवाने अंग हलविले

ससा जाई पुढे नि झाडामागे दडे

ते कासवाने हळू पाहिले

वाटेत थांबले ना, कोणाशी बोलले ना

चालले लुटूलुटू पाही ससा

हिरवी हिरवी पाने नि पाखरांचे गाणे

हे पाहुनिया ससा हरखला

खाई गार चारा, घे फांदीचा निवारा

तो हळूहळू तेथे पेंगुळला

मिटले वेडे भोळे, गुंजेचे त्याचे डोळे

झाडाच्या सावलीत झोपे ससा

झाली सांज वेळ तो गेला किती काळ

नि शहारली गवताची पाती

ससा झाला जागा, तो उगा करी त्रागा

नि धाव घेई डोंगराच्या माथी

कासवा तेथे पाही, ओशाळा मनी होई

निजला तो संपला, सांगे ससा

_शांताराम नांदगावकर

शाळेभोवती तळे साचून सुट्टी मिळेल काय ॥धृ॥

भोलानाथ ! दुपारी आई झोपेल काय

लाडू हळुच घेताना आवाज होईल काय

भोलानाथ ! भोलानाथ !!

सांग सांग भोलानाथ । पाऊस पडेल काय ॥१॥

भोलानाथ ! भोलानाथ !! खरं सांग एकदा

आठवड्यात रविवार येतील का रे तीनदा

भोलानाथ ! भोलानाथ !!

सांग सांग भोलानाथ । पाऊस पडेल काय ॥२॥

भोलानाथ ! उद्या आहे गणिताचा पेपर

पोटात माझ्या कळ येऊन दुखेल का रे ढोपर

भोलानाथ ! भोलानाथ !!

सांग सांग भोलानाथ । पाऊस पडेल काय ॥३॥

शाळेभोवती तळे साचून सुट्टी मिळेल काय ॥धृ॥

सांग सांग भोलानाथ । पाऊस पडेल काय ?

गीतकार : मंगेश पाडगावकर 

संगीतकार : मीना खडीकर

गायक : योगेश खडीकर, रचना खडीकर, शमा खळे

Kids Poem

तुला देतो पैसा

पैसा झाला खोटा

पाऊस आला मोठा

पाऊस पडला झिम झिम

अंगण झालं ओलं चिंब

पाऊस पडतो मुसळधार

रान होईल हिरवागार

ये ग ये ग सरी, माझे मडके भरी

सर आली धावून,

मडके गेले वाहून!

'साठी साठी' म्हणालात तर आजी देईल पाठीत काठी

आजी आता करते मॉर्निग walk  आणि हेवी ब्रेकफास्ट

आता मुळी ती करत नाही कुठलाही फास्ट

नातवंडा बरोबर पळापळ चालू असते नेहमी

नातवंड पळवतात चष्मा म्हणून नाही लावत चाळीशी

डायबेटीस, बीपी,गुडघेदुखी बद्दल शब्द ही काढतं नाही

सगळे आपलेच मित्र मैत्रिणी म्हणून कुरकुर करत नाही

आजी हल्ली निवडत नाही गहू तांदूळ,n पाले भाजी

सर्वांसाठी मस्त करते पिझ्झा n पावभाजी

आजी हल्ली वळत नाही सहाणेवर वाती

 क्रिकेट मॅच बघत बघत दृढ करते नातीगोती

पार्लर मध्ये नित्य करते फेशिअल n लेटेस्ट हेअरकट

आजोबा जरी ओल्ड झाले तरी आजी रहाते नेहेमी स्मार्ट

आजची आजी ड्रेस ,जीन्स, टी शर्ट सगळे enjoy  करते छान

Young champs बरोबर गप्पा मारत रहाते मस्त ' चिरतरुण'

पाण्याचे डबे आणून सोडी

वाळकी झाडे पाहू या

मामाच्या गावाला जाऊ या

मामाचा गाव मोठा

पाण्याचा लय तोटा  

हंडा रांगेत लावु या  

मामाच्या गावाला जाऊ या

मामाची बायको सुगरण

पाण्यासाठी फिरते वणवण

बिनआंघोळीचे राहू या

मामाच्या गावाला जाऊ या

मामाची बायको गोरटी

म्हणेल कुठून आलीत ही कार्टी

पाण्यासाठी भांडु या

मामाच्या गावाला जाऊ या

मामा मोठा तालेवार

आंघोळीच्या गोळ्या आणल्यात चार

कोरड्या पाण्याने न्हाऊ या

मामाच्या गावाला जाऊ या 

झाडे लावा, झाडे जगवा

हो म्हणून नुसता मारू नको थापा...

घासून मी त्याला इवले इवले हात,

होऊ दे म्हणेन फुलांची बरसात,

आकाशातून येऊ दे छान छान परी,

गोड हसणारी सुंदर अन्‌ गोरी,

मारीन तिच्यासंगे खूप खूप गप्पा,

जादूचा दिवा दे मला बप्पा ...

दिवा म्हणेल ला हवं ते माग,

मी म्हणेन बाबांचा संपू दे राग, 

आणू दे येताना टोपलीभर पेढे,

मागामोग येऊ दे खेळणी अन्‌ घोडे,

देईन मी बाबांना गोड गोड पापा,

जादूचा दिवा दे मला बप्पा ...

दिव्या दिव्या म्हणेन पाड जरा पाऊस,

शेतकरीदादाची फिटू दे हाऊस,

चारा मिळू दे गाईगुरांना,

जंगलात नाचू दे ऐटीत मोरांना, 

बागेत फुलू दे सुगंधीचाफा,  

जादूचा दिवा दे ला बप्पा,

नुसता हो म्हणून मारू नको थापा....

शांता सलगर

लिसन माझ्या सोन्या बाळा

केव्हाच झाली मॉर्निंग 

वेक अप फ्रॉम द बेड आता 

शेवटची ही वॉर्निंग

छानपैकी ब्रश कर 

चमकव तुझे टीथ 

स्मॉल थिंग समजू नकोस 

त्यातच तुझं हित

हॉट हॉट मिल्क केलंय 

घालून बोर्नव्हीटा 

या ड्रिंकने सहज फोडशील 

हाताने तू विटा

वन ग्लास ट्वाईस घेताच

व्हीटामीन्स मिळतील मेनी 

थोड्याच दिवसात तुही 

होशील महेंद्रसिंग धोनी

मॅथ्सवाल्या टीचरला त्या

विचार सगळ्या क्वेरी 

पाठ कर लंच ब्रेकला 

मराठी लॅंग्वेज स्टोरी

स्कूल फिनिश करून इव्हला 

होम झटपट गाठ 

येता येता बसमध्येच 

फ्रेझेस होऊं दे पाठ

ग्रॅंडपाच्या बर्थ डेची 

आहे नाईट ला पार्टी 

असल्या एनव्हायर्नमेंट मध्ये 

ग्रो होतात कार्टी !

मराठी च्या स्पीकिंगचेही

लावू तुला कोर्स, शोधलं खूप टाईम्स मध्ये पण सापडला नाही सोर्स !

कपडे होते कर्दमलेले, केसांवरती पाणी

क्षणभर बसला, नंतर हसला, बोलला वरती पाहून

गंगामाई पाहुणी आली गेली घरट्यात राहून

माहरेवाशीण पोरीसारखी चार भिंतींत नाचली

मोकळया हाती जाईल कशी बायको मात वाचली

भिंत खचली, चूल विझली होते नव्हते गेले

प्रसाद महणुन पापण्यांमध्ये पाणी थोडे ठेवले

कारभारणीला घेऊन संगे सर आता लढतो आहे

‍चिखलगाळ काढतो आहे, पडकी भिंत बांधतो आहे

खिशाकडे हात जाताच हसत हसत उठला

पैसे नकोत सर जरा एकटेपणा वाटला

मोडून पडला संसार तरी मोडला नाही कणा

पाठीवरती हात ठेवून फक लढ महणा!

- कुसुमाग्रज

चुके पथहि, येउनी स्तिमित दृष्टिला झापडी.

किती घळघळा गळे रूधिर कोमलांगातुनी,

तशीच निजकोटरा परत पातली पिकणी.

महणे निजशिशूंप्रती, अधिक बोलवेना मला,

तुम्हांस अजि अंतीचा कवळ एक मी आणला,

करा मधुर हा! चला, भरिवते तुम्हा एकदा,

करी जतन यापुढे पभु पिता अनाथां सदा!

अहा! मधुर गाउनी रमविले सकाळी जना,

कृतघ्र मज मारतील नच ही मनी कलपना,

तुम्हांस्तव मुखी सुखे धरून घांस झाडावरी

क्षणैक बसले तो शिरे बाण माझया उरीं 

निघुन नरजातिला रमिवण्यांत गेले वय,

महणून वधिले मला! किती दया! कसा हा नय!

उदार बहु शूर हा नर खरोखरी जाहला

वधुनी मज पाखरा निरपराध की दुर्बला!

म्हणाल, भुलली जगा, विसरली‍ प्रियां लेकरां

महणून अतिसंकटे उडत पातले मी घरा,

नसे लवहि उष्णता, नच कुशीत माझ्या शिरा,

स्मरा मजबरोबरी परि दयाघना खरा.

असो, रूधिर वाहुनी नच भिजो सुशयया तरी

म्हणून तरूच्या तळी निजलि ती द्विजा भूवरी.

जिवंत बहु बोलकें किती सुरम्य ते उत्पल,

नरे धरून नाशिले, खचित थोर बुद्धिबल.

मातीत ते पसरिले अतिरम्य पंख,

केले वरी उदर पांडुर निष्कलंक,

चंचू तशीच उघडी पद लांबवीले,

निष्प्राण देह पडला! श्रमही निमाले!


- ना.वा. टिळक

* आपले डोळे एका वेळी दहा दशलक्ष रंग पाहू शकतात.

* खेळताना वापरल्या जाणार्‍या फाशाच्या विरुद्ध बाजूच्या अंकांची बेरी नेहमी सात असते. फासा काढून बघा.
 

* चित्ता तासाला 76 किलोमीटर अंतर पार करू शकतो. तो एवढ्या प्रचंड वेगानं धावतो. दुसरीकडे जलद धावणारी

* माणसं तासाला 30 किलोमीटरचं अंतर पार करू शकतात.

* गोलियाथ हा जगातला सर्वात मोठा बेडूक आहे. हा गोड्या पाण्याजवळ अंडी घालतो. अंटार्टिका सोडून प्रत्येक

* खंडात या बेडकाचं अस्तित्व असतं.

* कांगारूंच्या 50 पेक्षा जास्त प्रजाती आहेत.

* जगातली 10 टक्के माणसं डावखुरी आहेत.

* झेब्राचा मूळ रंग पांढरा असतो. त्याच्या अंगावर काळे पट्टे असतात.

* हिप्पोपोटॅमस पाण्याखालीच पिलांना जन्म देतात. पिलांची जडणधडणही पाण्याखालीच होते. प्राणवायू मिळवण्यासाठी ही पिलं डोकं पाण्यातून बाहेर काढतात.

* आपण डाव्या नाकपुडीपेक्षा जास्त उजव्या नाकपुडीनं जास्त चांगल्या प्रकारे वास घेऊ शकतो.

* नुकत्याच जन्मलेल्या बाळाला रंग कळत नाहीत.

* वटवाघूळ एका रात्रीत 3 हजार किडे खाऊ शकतं.

* नेपच्यून या ग्रहावरचं एक वर्ष म्हणजे पृथ्वीवरची 165 वर्षे.

* बुध ग्रहाचा बराचसा भाग लोहापासून बनला आहे.

* पृथ्वीला एकच चंद्रा आहे पण गुरू ग्रहाला 63 चंद्र म्हणजेच उपग्रह आहेत.

सहा वाजून गेले 

शेजारचे गंपू संपू

शाळेत न्यायला आले ।।1।।

हे हवय ते नकोय 

आईला नको कटकट

स्वत:ची आवराआवरी 

करा बरे पटपट।।2।। 

शाळेतून आल्यावर 

खाऊ घ्यावा खाऊन 

नंतर मग अभ्यास

करावा मन लावून।।3।।

रोजचा अभ्यास रोज

नीटनेटका करावा

सुट्टीतला काही वेळ 

अभ्यासाला घालवावा।।4।।

खेळामध्ये परिक्षेत

यश मिळावं तुम्हाला

यापेक्षा वेगळं आणि

काय हवंय आम्हाला।।5।।

ND

शैक्षणिक साहित्य खरेदी करण्यासाठी रविवारी बाजारपेठा पालक आणि विद्यार्थ्यांच्या गर्दीने फुलून गेल्या होत्या. पप्पा, मला कार्टूनचेच दप्तर, खाऊचा डबा अन् वह्या पाहिजेत, अशी विनवणी पाल्य करताना दिसत होते. यंदा बाजारपेठेत वह्या, दप्तर, वॉटरबॅग, खाऊच्या डब्याचे विविध प्रकार उपलब्ध आहेत. 

विद्यार्थ्यांचे नव्या शैक्षणिक सत्रामध्ये जल्लोषात स्वागत करण्यासाठी प्राथमिक, माध्यमिक शाळांनी पूर्ण तयारी केली आहे. यंदा शैक्षणिक अभ्यासक्रमाची पुस्तकेही उपलब्ध झाली असून, नव्या निकषाप्रमाणे विद्यार्थ्यांना आनंददायी शिक्षण देण्यासाठी शिक्षकवर्गदेखील पूर्ण तयारीनिशी सज्ज झाला आहे. शहरी आणि ग्रामीण भागातील शिक्षकांनी रविवारी शाळेत दाखल होऊन मुलांच्या स्वागताच्या पूर्व तारीचा आढावा घेतला. शिक्षक आणि मुखधपकांप्रमाणेच सरकारी अधिकारीही सोमवारी मुलांच्या स्वागताला हजर राहणार आहेत.

WD

]]> Mon, 18 Feb 2013 18:22:24 +0530 Sat, 15 Feb 2014 02:51:37 +0530 वेबदुनिया https://marathi.webdunia.com/article/marathi-kids-poetry/बेडूकमामा-107061500018_1.htm https://marathi.webdunia.com/article/marathi-kids-poetry/बेडूकमामा-107061500018_1.htm https://nonprod-media.webdunia.com/public_html/_media/mr/img/article/2014-06/16/thumb/1_1/1_1/1_1/1402896820-6408.jpg
पावसाळा आला पाऊस पडू लागला
सगळी जमीन भिजून गेली
जिकडे तिकडे हिरवेगार गवत रुजले
रामजी पाटील शेतात काम करीत होता.

ND

शेताजवळच पाटलाची झोपडी होती.
सायंकाळी पाटील घरी आला.
तो काम करून दमला होता
झोपडीत येताच तो खाटेवर पडून राहिला.

ND

बाहेर पाऊस पडतच होता
झोपडीच्या जवळच तिची तीन पिले होती
पावसामुळे पिलांना आनंद झाला
ती 'डराव डराव' करून ओरडू लागली.

बेडकी म्हणाली,
'बाळांनो, पाटील दमला आहे
तुमचे ओरडणे ऐकून तो रागावेल,
व आपणाला मारेल
यासाठी ओरडू नका.'

ND

दोन पिलांनी आईचे ऐकले
पण तिसरे 'डरांव डरांव' करतच राहिले
पाटलाला ती कटक' आवडली नाही
तो खूप रागावला
आणि इकडे तिकडे पाहू लागला
जवळच एक बेडूक 'डरांव डरांव' करीत आहे,
असे पाटलाला दिसले.

पाटील उठला
बेडकापाशी आला
मग पाटलाने बेडकास पकडले,
व जोराने भिरकावून दिले
बेडूक एक दगडावर आपटला व मेला.]]> Sat, 28 Apr 2012 17:35:33 +0530 Fri, 14 Feb 2014 19:51:35 +0530 वेबदुनिया https://marathi.webdunia.com/article/marathi-kids-poetry/मराठीत-सुविचार-111120900013_1.htm https://marathi.webdunia.com/article/marathi-kids-poetry/मराठीत-सुविचार-111120900013_1.htm https://nonprod-media.webdunia.com/public_html/_media/mr/img/article/2014-06/16/thumb/1_1/1_1/1_1/1_1/1402896820-6408.jpg

PR

WD

ND