लव्हलेटर

सेक्सदरम्यान येतात असे काही मजेदार क्षण

Fri, 27 Jan 2017 17:41:00 +0530

प्रत्येक जोडप्याच्या सेक्स जीवनात असे काही मजेदार क्षण येतात जे आठवले की हसू आवरत नाही. अस क्षण बहुतेकच कोणी शेअर करू शकत असते परंतू ते आठवण म्हणून मेंदूच्या एखाद्या कोपर्‍यात जतन केलेले असतात.

पहिल्यांदा चुंबन घेणे, सेक्स करणे अश्या गोष्टी ज्याप्रकारे लक्षात राहतात तसेच फनी मोमेंट्सही विसरता येत नाही. सेक्स दरम्यान असे क्षण आले तरी त्याचा मजा घेतला पाहिजे न की चिडावे. बघू असेच काही क्षण जे कदाचित आपल्याबरोबरही घडले असतील.

दाराची बेल वाजणे

आपला फोरप्ले सुरू असताना अचानक कोणी दार वाजवतं. अशात तेव्हा सगळा मूड जातो. परंतू काही काळ झाल्यावर तो दिवस आठवून हसू मात्र नक्की येतं.

कपडे अडकणे

सेक्ससाठी वार्मअप झाल्यावर अनेकदा कपडे अडकल्यामुळे मूड गडबडतो. कधी ब्रा हूक उघडत नाही तर कधी टीशर्ट केसांमध्ये अडकून जातं. अशी समस्या आली न चिडता हसून वेळ काढावा.

पलंग तुटणे

धूमधडाक्यात पलंगाचा पाया तुटणे अगदी सामान्य आहे. बेडचा बोल्ट खुलणे किंवा त्यात क्रेक आल्याने लाजिरवाणं वाटू शकतं परंतू अशात न लाजता मस्ती करा.

पीरियड्समध्ये सेक्स करणे

अती उत्सुक होऊन कधी न कधी पीरियड्समध्ये असतानाही सेक्सचा मजा घेतला जातो. मात्र नंतर विचार करून विचित्र वाटतं की किती ही आतुरता.

डर्टी टॉक

अनेक जोडपे डर्टी टॉक करण्याचा विचार करतात पण त्यात यशस्वी ठरतातच असे नाही. डर्टी टॉक नीटप्रमाणे घडलं तर सर्व उत्तम नाही तर ते फनी होऊन बसतं.

विचित्र आवाज काढणे

सेक्स दरम्यान काही लोकं अनेकदा विचित्र आवाज काढतात जे फनी होऊन बसतं. अनेकदा बाहेरून येणार्‍या आवाजही बाधा उत्पन्न करतात.

लचक येणे

कधी-कधी विचित्र पोझिशन घेतल्यामुळे अंगात लचक भरते आणि सर्व खेळ विस्कटतो. अशात परेशान होऊन स्वत:ला जबाबदार वाटून घेणे योग्य नाही.

नॅचरल कॉल

फोरप्ले दरम्यान अचानक बाथरूम जाण्याची गरज भासू शकते. अशात न लाजता पार्टनरला सांगून दूर व्हावे. नंतर ही गोष्ट मजाक बनू शकते परंतू अशा परिस्थितीत नॅचरल कॉल रोखणे अधिक धोक्याचे ठरेल.

बनावटी वागणे

अनेकदा पार्टनरला खूश करण्यासाठी लोकं बनावटी वागतात परंतू ते समोरच्या कळणे लज्जास्पद होऊन बसतं. संतुष्ट नसल्यास प्रेमाने ही गोष्ट पार्टनरला समजवली जाऊ शकते.

कंडोम फाटणे

आपल्याला चरम सुख जाणवत असताना जेव्हा लक्षात येतं की कंडोम फाटून गेले आहे तर काळजी वाटणे साहजिक आहे.

पाच कारणं.. ‘ती’ मेसेजना रिप्लाय का देत नाही?

Tue, 03 Jan 2017 10:48:00 +0530

जगभरातील तमाम तरुणांना एक प्रश्न कायम सतावत असतो, तो म्हणजे ‘ती’ मेसेजचा रिप्लाय का देत नाही? कोणताही तरुण जरी सांगत नसला, तरी एखाद्या मुलीने मेसेजचा रिप्लाय न देणं हे त्याच्यासाठी सर्वात फस्ट्रेटिंगची गोष्ट असते. मुली मेसेजचा रिप्लाय का देत नाहीत, याची 5 कारणं आम्ही तुम्हाला आज सांगणार आहोत.

साधारणत: जर तुमचा मोबाइल नंबर एखाद्या मुलीसाठी अनोळखी असेल, तर त्या तुमच्या मेसेजना अजिबात रिप्लाय देणार नाहीत. कारण निनावी मेसेजना रिप्लाय देणं बहुतांश मुली टाळतातच. त्यामुळे तुम्हाला तुमच्या मैत्रिणीचा नवीन नंबर मिळाला असेल, तर आधी फोनवरुन बोला, नंबर सेव्ह करायला सांगा, त्यानंतर मेसेज करा, तरच रिप्लाय मिळेल.

जर एखादी मुलगी आधीपासूनच रिलेशनशिपमध्ये असेल, तर साधारणत: तिचा बॉयफ्रेण्ड वगळता इतरांना मेसेजचे तातडीने रिप्लाय देणं टाळते. प्रेमवीरांच्याच भाषेत सांगायचं तर, इग्नोर करते. किंबहुना कधी तुम्ही आधीच रिलेशनशिपमध्ये असलेल्या मैत्रिणीला भेटलात, तर ती तुमच्यापासून थोडं लांब राहण्याचाही प्रयत्न करते. आधीच रिलेशनशिपमध्ये असल्याने तुमच्या मेसेजना रिप्लाय देणं तिला तितकंसं महत्त्वाचं वाटत नाही.

तुम्ही काही चुकीचे बोलून गेलात आणि तिला त्याचं वाईट वाटलं, तर तुमच्या मेसेजना रिप्लाय मिळणं अत्यंत कठीण आहे. कारण मुलींचा रुसवा सहसा लवकर जात नाही. त्यात तुमचा राग तिच्या मनात असेल, तर मग काही दिवस मेसेजना रिप्लाय मिळेल, याची आशा बाळगणेच चूक आहे.

कोणतीही मुलगी नवं नातं स्वीकारण्यास घाई करत नाही. विचार करुन, वेळ घेऊन कोणतंही नातं स्वीकारते. कारण तिला तिच्या भविष्याची चिंता अधिक असते. त्यामुळे तुमची नात्याबाबतची घाई, तुमच्या मेसेजना उत्तर न मिळण्यात बदलू शकते. त्यामुळे नातं दृढ होण्यासाठी थोडा वेळ घ्या आणि तिच्याशी बोलत राहा.

नात्यामध्ये अनेकदा काही गोष्टी पूर्णत: गोंधळवून टाकणार्‍या असतात तर काही गोष्टी अडचणीत टाकणार्‍या. अशावेळी मुली काही काळ एकांत पसंत करतात. त्यांना काही काळाचा ब्रेक हवा असतो. अशावेळी तुमच्या मेसेजना रिप्लाय मिळण्याची शक्यता कमी असते.

नातं पत्रातलं....

Sat, 31 Oct 2009 12:37:02 +0530

'तू रोझ डे' ला पिवळा गुलाब दिलास. मैत्रीचं प्रतिक म्हणून.. खरं सांगू! तो घेताना माझे हात थरथरत होते. त्या मानानं माझ्या मैत्रीणी खूप धीट.. मुलांना त्या 'हाय हॅलो' करतात. कधी शेकहॅंड सुध्दा करतात मला त्यांच कौतुक वाटतं... मलाही ते आवडतं रे! पण....

कॉलेजच्या पहिल्या दिवशी मला ऑफिस माहित नव्हतं तेव्हा शोधत इकडं तिकडं तरंगत होते. 'तू काय शोधतेस' आवाज तू दिलास. मला आपुलकिनं ऑफिसही दाखवलसं... पण, मी किती वेंधळी तुला थॅक्सही म्हटलं नाही.. खरं सांगू.. म्हणायचं मनातं आलं होतं पण, धाडस झालं नाही. तशी मी मुळातच कमी बोलणारी. मायी आजी नेहमी म्हणायची 'पूजा तुझं कसं होणारं? सगळ जग बोलण्याच्या भांडवलावर चालते आणी तु समोर ताट आली तरी कोणी 'खा' म्हणेपर्यंत खाणार नाहीस.

अमित... माझी आजी जुन्या काळातली.. काठापदराची नऊवारी नेसणारी. अजूनही आमच्या घरात सणवार जुन्या पध्दतीने साजरे होतात. अशा घरात मी वाढलेली. मला काय म्हणायचेय ते समजलं ना...?

त्या पहिल्या भेटीतला तुझा रेड कलरचा टी-शर्ट मला खूप आवडला होता... त्यावर गोल्डन कलरमध्ये लिहले होते 'you Want friend' ते ही मला खूप आवडलेलं. आणि मग जेव्हा तू मला काल पिवळा गुलाब दिलास तेव्हा मला तेच सगळं आठवलं. खरं सांगायच तर मला तुझी मैत्रीची भाषा आवडली. मला दोन-तीन मैत्रिणी आहेत. पण, आजवच्या आयुष्यातला पहिला मित्र तूच.. 'अमित'

आणखी एक सांगू... तू छान दिसतोस. माझी मैत्रिण निशा म्हटते तू आपल्या कॉलेजच्या 'शाहिद कपूर' आहेस म्हणून. आणि तिनं तसं म्हटल्यापासून खरचं मला तुझ्यात आणि त्याच्यात काही गोष्टी सेम भासायला लागल्या आहेत... आई शप्पथऽऽऽऽ

निशा आणि मी दोघींनी कॉलेजचा पिरियड बंक करून पर्वा 'जब वुई मेट' पाहिला. ग्रेट आहे ना पिक्चर! शाहिद तर किती गोड दिसलाय आणि त्यात तू मला मैत्रिण बनविल्यापासून खरं सांगायचं झालं तर मी थोडी हवेतच आहे. (निशाच असं म्हणाली)

मी तूला एकदम पत्र लिहायला बसलेय... कदाचि‍त हे जरा जास्तच होत नाही नां. निशाला मी हे सांगितलं नाही. ती म्हणजे जरा 'पीळ' आहे. ऊगाच काहीच्या काही सबंध जोडेल. पण, या वयात 'मित्र' मिळाला ही जरा मस्तच वाटतं.

त्या दिवशी आईनं ते पिवळं फूल पाहून विचारलं 'पूजेऽऽऽ' हे कुठून आणलसं... तिला मित्रानं किंवा कॉलेजमधल्या मुलानं दिलं म्हणून सांगितल असतं तर प्रश्नांची सरबत्ती चालू झाली असती. 'कोण तो..', 'नाव काय..', 'मवाली नाही ना..','आई-वडील कुठं असतात' आणि शेवटी 'कोणत्या जातीचा..' वगैरे वगैरे...

आई माझी जरा जास्तच काळजी घेते. तिला तसं म्हटलं तर म्हणते 'आई झालीस की कळेल..' असेलही...

पण, खरी एक गंमत सांगू. आईला 'अमित' नाव आवडतं. तिला अमिताभ बच्चन जाम आवडतो. त्याचे पिक्चर अगदी इनव्हॉल्व होऊन बघत असते. तिच्या कॉलेजच्या वेळी तो जाम फेमस असणार. त्यामुळं तुझं नाव तिला नक्की आवडेल...

परवा डॉली काय म्हणाली माहित आहे? ती मला म्हणाली... 'माझी मैत्री स्विकारशील' असं सांगून मुलं प्रेमाची सुरूवात करतात आणि मुली प्रेमाचा शेवट ' तू फक्त माझा चांगला मित्र आहेस' म्हणून करतात. डॉली असं विचित्र पण, मार्मिक बोलतं असते.

असो.. अच्छा तर मी आता रजा घेते. माझ्या पत्राचं उत्तर पत्रानच दिलसं तर मला आवडेल. आता हे पत्र तुला कसं पोहोचवायचं याचा विचार मी करत आहे. निशाल कळलं तर जाम पीळ देईल.

पूजा...

(क्रमश:)

लेखक साता-यातील साहित्यीक आहेत.

नेपोलियन बोनापार्टचे जोसफिनला पत्र

Sat, 31 Oct 2009 12:28:21 +0530

(नेपोलियन बोनापार्ट केवळ एक शूर योद्धा व राजाच नव्हता तर एक चांगला पत्रलेखकही होता. आपल्या संपूर्ण आयुष्यात त्याने 75,000 हून अधिक पत्रांचे लिखाण केले. त्यातील सर्वाधिक पत्र त्याने त्याची सुंदर पत्नी जोसफीन हिला लिहिले आहेत. लग्नानंतर काही दिवसांनी लिहिलेल्या या पत्रांमधून भावी जगज्जेत्याची स्वप्ने अधोरेखित होतात.)

पॅरिस, डिसेंबर 1795

डोळे उघडले आणि तुझ्या आठवणींनी मनात काहूर माजविलं. तुझी प्रतिमा आणि कालच्या रात्रीची धुंदी मनाला एका वेगळ्याच भावविश्वात घेऊन गेली. माझ्या स्वप्नांना रंगविणारी जोसफीन तू माझ्यावर काय जादू केलीयस ग प्रिये.

तू रागावलेली तर नाहीस ना माझ्यावर? तुला माझी काळजी तर वाटत नाही ना सखे? तू कुठल्या चिंतेत आहेस गं प्रिये? तुझी अशी अवस्था पाहून माझे मन बेचैन होते. मी खुप प्रयत्न करूनही मग सावरू शकत नाही. अनेक भावना आणि अपेक्षांनी मन भरून येतं.

मी तुझ्या ओठांनी आणि तुझ्या हृदयाने माझे प्रेम रेखाटण्याचा प्रयत्न केला. ज्यात मी सारखा जळत राहिलो आहे. ओह! काल रात्री मला या गोष्टीची अनुभुती आली. तुझी प्रतिमा तुझे किती चुकीचे दर्शन घडविते. तू जवळ नसतेस ना तेव्हा तुझे खरे महत्त्व मला कळते. तू गेल्या नंतर आता तब्बल तीन तासांनी मी तुला पाहू शकेन. माझी राणी तोपर्यंतच्या क्षणांसाठी माझी हजारो चुंबने, तू मात्र मला बदल्यात काहीही देऊ नकोस नाही तर त्यामुळे माझ्या हृदयात आग लागेल.

विस्टन चर्चिल कॅलेमाईला पत्र

Sat, 31 Oct 2009 12:28:12 +0530

23 जानेवारी, 1935

माझी प्राणप्रिय कॅलेमाई,

मद्रासहून आलेल्या तुझ्य पत्रातून मी तुझे जीवन धन्य केल्याचे तू म्हणालीस, हे वाचून खूप बरे वाटले. या तुझ्या पत्राने मला अत्यानंद झाला. खरोखरच तुझे प्रेम मिळाल्यामुळे मी स्वतःला धन्य समजतो. जर प्रेमाचे असे कुठले खाते असते... तर माझे संपूर्ण जीवन तुझ्या हृदयात घालवायला मला आवडले असते. बस्स... मी आणि तू... केवळ तुझी साथ असावी कुणीही काहीही न बोलता केवळ एकमेकांच्या जवळ एकमेकांच्या मिठीत संपूर्ण आयुष्य असेच घालवावे.

काळ हा खूप मोठा जादुगार आहे. तो कुणासाठीही थांबत नाही. तो हातातून एखाद्या वाळू सारखा निसटून गेला. मात्र काळाच्या प्रवाहात आपण किती धन गोळा केले आणि किती संकटांचा व वादळांचा सामना केला हा हिशेब आता करणे कठीण आहे. काळाच्या या ओघात अनेक त्रासदायक वर्षेही आपल्याला घालवावी लागली आहेत. हे विसरून कसे चालेल प्रिये.

तुझाच,

(विस्टन चर्चिल)

प्लीज एक्सेप्ट मी....

Sat, 31 Oct 2009 12:28:01 +0530

प्रती,

कुठून सुरुवात करावी हेच समजत नाही. कारण शेवट कदाचित मला माहीत आहे. आपली फारशी ओळखही नाही अजून. परंतु, तू मला आवडतोस. धक्का बसला ना? यापेक्षा जास्त धक्का मला स्वतः: ला बसला होता, जेव्हा मला हे जाणवलं, की तू मला आवडायला लागलास.

हे कसं झालं, त्याचा शोध मी स्वतः:च घेत आहे. बॉटनीच्या त्या पेपरमध्ये तू केलेली मदत... त्यानंतर वारंवार आपलं भेटणं.. याचा कधी असा परिणाम होईल हे मला स्वप्नातही वाटलं नव्हतं...

हे आकर्षण नाही हे तर प्रेम आहे.....होय हेच मी तुला सांगतेय बुद्धू मी तुझ्या प्रेमात पडलेय रे........ तुला माझ्या बद्दल असं काही वाटतं का? ए खरं सांग ना प्लीज..... मला ना तुला हे सारं काही सांगायचं आहे, तुझ्याशी खूप खूप बोलायचं आहे.... पण

आता त्याच स्वप्नात तू मला रात्रभर छळतोस.. परवा तर आई म्हणत होती, का गं आज काल जरा जास्त अभ्यास करतेस का? मी म्हटलं का? ती म्हणे आज काल रात्री झोपेत बडबडतेस ती? मला एकदम धस्स झालं. काय बडबडत असेन मी? बापरे तुझं नाव घेत असेल का? आईने ऐकले तर बोंबलंच सारं!

मला तुझ्या बद्दल हे जे काही वाटतं, त्यालाच प्रेम म्हणतात का? मला एकवेळ वाटलं, ज्या प्रमाणे मला अमीर खानही आवडतो, तसंच काही हे असेल.. पण नाही मी अमीर खानचा फोटो न पाहता आठवडा काढू शकते, पण मग तू, तू जर कॉलेजमध्ये दिसला नाहीस तर मग मला काय होतं, लेक्चरमध्ये तर लक्षच लागत नाही प्रॅक्टिकलमध्येही गडबड होते. परवा सरांच्या बऱ्याच शिव्या खाल्ल्या मी, या कारणांवरून. मी काय करतेय तेच मला कळत नव्हतं. मग मी विचार केला, आणि मला जाणवलं, तू नाही आलास ना आज? म्हणून कदाचित असं होत असेल.

आज तिसरा दिवस आहे, तू भेटला नाहीस.. म्हणून मी चक्क तुला हे पत्र लिहितेय.. (प्लीज अक्षरांना पाहून हसू नकोस) आणि मराठीच्या चुका तर मुळीच काढू नकोस. माझं हे अक्षर असंच आहे, आणि मराठीही.

पण मला असं का होतेय? लक्ष लागत नाही, झोप येत नाही, तुझी नुसती आठवण जरी आली, तरी गझल ऐकावी वाटते? का?
हे आकर्षण नाही हे तर प्रेम आहे.....होय हेच मी तुला सांगतेय बुद्धू मी तुझ्या प्रेमात पडलेय रे........ तुला माझ्या बद्दल असं काही वाटतं का? ए खरं सांग ना प्लीज..... मला ना तुला हे सारं काही सांगायचं आहे, तुझ्याशी खूप खूप बोलायचं आहे.... पण तू भेटतोसच कुठे आज- काल? आणि कॉलेजला आल्यावरही चटकन निघून जातोस हल्ली. ए काय झालंय तुला? प्लीज कदाचित माझ्याशी हे सारं शेअर केल्यावर तुला बरं वाटेल?

प्लीज माझं प्रेम एक्सेप्ट कर.....
तुझीच
कखग

प्रिय

Sat, 31 Oct 2009 12:27:46 +0530

प्रिय,

खरं तर मला हा अधिकार आहे का नाही, हे ठरायचे आहे. तरी मी तुला प्रिय म्हणतो. कारण यानंतर तो कदाचित मला अधिकार मिळू शकेल, किंवा मिळणारही नाही. म्हणूनच प्रिय......

मी यापूर्वी कधीच असे पत्र लिहिलेले नाही. कदाचित इतक्यांदा मला प्रेम झाले नसेल, किंवा तुला आता पत्र पाठवण्याची हिच योग्य वेळ असेल म्हणून. म्हणूनच मी तुला हे पत्र लिहितोय.

गेल्या चार वर्षांपासून आपण एकमेकांना ओळखतो. आपल्यात चांगली मैत्री आहे. नकळत दररोज एकमेकांना आपण भेटतो, आणि एसएमएस, नेट चॅटींगही करतो. जोपर्यंत आपण एकत्र असतो, तोपर्यंत एक वेगळाच आनंद माझ्या मनाला स्पर्श करत असतो. तो मी आता पत्रांतून मांडू आणि सांगू शकत नाही, हेही तितकेच खरे आहे.

पण आज अचानक तू, नाही मी, नाहीच मुळी, पावसाने तुझी आठवण करून दिली. मी खिडकी बाहेर डोकं काढलं, मला एक जोडपं जाताना दिसलं, आणि मला असा भास झाला, की, ते दोघे आपणच आहोत. आपलंच प्रेम या पावसाच्या टपोऱ्या थेंबांमध्ये एकमेकात गुंतत, एकमेकांना आधार देत, आणि एकमेकांच्या भावनांमध्ये चिंब भिजत जातेय. मला तुझी इतकी आठवण आली की चक्क, ते पावसाचे थेंब माझ्या पापण्यांना ओलावून गेले.

मन जड झालं, आणि एक विचित्र अस्वस्थता मला जाणवू लागली, वाटलं, आता सारी बंधनं तोडावीत, चटकन फोन उचलून तुला फोन करून मनातील साऱ्या भावना व्यक्त कराव्यात आणि सांगून टाकावं...... मला तू खूप आवडतेस.... इतक्याच वीज कडाडली. शुद्ध आली. वाटलं हे सारं मी केल्यावर जर तू नाही म्हटलंस तर....? तर मी ते एक्सेप्ट करू शकेल?

तुला माझ्या बद्दल काय वाटेल? तू म्हणशील यासाठी तू माझ्याशी मैत्री केलीस? यासाठी तू माझी इतकी काळजी घ्यायचास?
या प्रश्नांनी माझे दोन दिवस वाया गेले. आणि मग ठरवलं, काही झालं तरी तुला जे खरं आहे, ते सारे सांगायचे. अगदी सारे काही.......

एसएमएस पाठवण्याचे धाडस मी केले नाही, कारण त्यातून समज कमी परंतु गैरसमज जास्त होतात. आपण दोघांनीही ते अनुभवले आहे. नेटवरची चॅटींगही महाग आहे. बाबांना हिशोब द्यावा लागतो त्यात सारखे इंटरनेटवर पैसे खर्च केल्याचे दिसले तर बाबही रागावतात. मग सर्वात चांगले साधन म्हणजे पत्र. आणि म्हणूनच आज मी तुला या पत्रातून विचारतो आहे.

माझ्याशी लग्न करशील? नाही आता लगेच नाही. मी आता शिकतोय नं? मला नोकरी लागल्यानंतर आपण लग्न करूयात. तुला हे सारे वाचून जरा विचित्र वाटेल परंतु प्लीज मला समजून घे. हे पत्र वाचल्यानंतर तुला जर राग आला तर प्लीज.. प्लीज मला तू सांग. हवं तर शिव्या दे, माझ्यावर रागव, पण अबोला धरू नकोस..

तुझा नकार एकवेळ मोठ्या मुश्किलीने मी पचवू शकेन गं, पण तुझा अबोला, तो नाही माझ्याच्यानं सहन होणार........
तुझ्या उत्तराची वाट पाहतोय.............
तुझाच,
कखग