नैतिक कथा : म्हातारे गाढव आणि शेतकऱ्याची गोष्ट
Kids story : फार पूर्वी एका गावात एक शेतकरी राहत होता. त्याच्याकडे अनेक प्राणी होते. तसेच त्या प्राण्यांमध्ये एक गाढव देखील होते. एके दिवश गाढव चरत असताना, ते शेतातील एका जुन्या, कोरड्या विहिरीजवळ आले आणि अचानक घसरून त्यात पडले. पडताना ते मोठ्याने ओरडू लागले. त्याचे ओरडणे ऐकून, शेतात काम करणारे लोक विहिरीकडे धावले. शेतकऱ्यालाही बोलावण्यात आले.
शेतकऱ्याला गाढवाची दया आली, पण त्याने मनात विचार केला की या म्हाताऱ्या गाढवाला वाचवणे निरर्थक ठरेल, त्यासाठी खूप प्रयत्न करावे लागतील आणि विहिरीची काही गरज नाही. मग तो इतरांना म्हणाला, "मला नाही वाटत की आपण या गाढवाला कोणत्याही प्रकारे वाचवू शकू, म्हणून तुम्ही सर्वजण आपापल्या कामाला लागा. इथे वेळ वाया घालवण्यात काही अर्थ नाही." आणि तो पुढे निघणारच होता, तेवढ्यात एक मजूर म्हणाला, "मालक, या गाढवाने अनेक वर्षे तुमची सेवा केली आहे. त्याला असे वेदनांनी मरू देण्याऐवजी, आपण त्याला याच विहिरीत पुरले तर बरे होईल."
शेतकऱ्याने होकारार्थी मान डोलावली. "चला, आपण सगळे मिळून या विहिरीत चिखल ओतूया आणि गाढवाला इथेच पुरूया," शेतकरी म्हणाला. हे सर्व ऐकून गाढव अधिकच घाबरले. त्याला वाटले की, जेव्हा त्याच्या मालकाने त्याला वाचवायला हवे होते, तेव्हा ते त्याला पुरण्याची योजना आखत होते. हे सर्व ऐकून तो प्रचंड घाबरला होता, पण त्याने धैर्य गमावले नाही. देवाचे स्मरण करून, तो तिथून बाहेर पडण्याचा विचार करू लागला.
तो अजूनही विचारात गढलेला होता, तेवढ्यात अचानक त्याच्यावर चिखलाचा वर्षाव सुरू झाला. गाढवाने ठरवले की काहीही झाले तरी तो हार मानणार नाही. आणि मग तो आपल्या पूर्ण ताकदीने उड्या मारू लागला. इतरांप्रमाणेच, त्या शेतकऱ्यानेही मातीने भरलेली एक गोणी विहिरीत फेकली आणि आत डोकावून पाहिले. त्याच्या लक्षात आले की, जशी माती गाढवावर पडत असे, तसे ते ती आपल्या अंगावरून झटकून तिच्यावर चढत असे. जेव्हा जेव्हा त्याच्यावर माती टाकली जायची, तेव्हा ते तेच करायचेझटकून तिच्यावर चढायचे. शेतकऱ्याच्या लक्षात आले की, जर त्याने तिच्यावर माती टाकणे सुरूच ठेवले, तर गाढवाचा जीव वाचू शकतो. त्याने तिच्यावर माती टाकणे सुरूच ठेवले आणि थोड्याच वेळात, ते गाढव विहिरीच्या तोंडापर्यंत पोहोचले आणि अखेरीस बाहेर उडी मारली.
तात्पर्य : बरेच लोक प्रयत्न न करताच हार मानतात, पण जे प्रयत्न करतात, त्यांना देव कोणत्या ना कोणत्या रूपात मदत पाठवतो.
अस्वीकरण (Disclaimer) : या लेखात दिलेली माहिती आणि उपाय सामान्य माहितीवर आधारित आहे.या माहितीचीपूर्णता, विश्वासार्हता आणि अचूकता याबाबत वेबदुनिया कोणतीही हमी देत नाही. अधिक माहितीसाठी संबंधित तज्ज्ञांचा सल्ला घ्यावा.
शेतकऱ्याने होकारार्थी मान डोलावली. "चला, आपण सगळे मिळून या विहिरीत चिखल ओतूया आणि गाढवाला इथेच पुरूया," शेतकरी म्हणाला. हे सर्व ऐकून गाढव अधिकच घाबरले. त्याला वाटले की, जेव्हा त्याच्या मालकाने त्याला वाचवायला हवे होते, तेव्हा ते त्याला पुरण्याची योजना आखत होते. हे सर्व ऐकून तो प्रचंड घाबरला होता, पण त्याने धैर्य गमावले नाही. देवाचे स्मरण करून, तो तिथून बाहेर पडण्याचा विचार करू लागला.
तो अजूनही विचारात गढलेला होता, तेवढ्यात अचानक त्याच्यावर चिखलाचा वर्षाव सुरू झाला. गाढवाने ठरवले की काहीही झाले तरी तो हार मानणार नाही. आणि मग तो आपल्या पूर्ण ताकदीने उड्या मारू लागला. इतरांप्रमाणेच, त्या शेतकऱ्यानेही मातीने भरलेली एक गोणी विहिरीत फेकली आणि आत डोकावून पाहिले. त्याच्या लक्षात आले की, जशी माती गाढवावर पडत असे, तसे ते ती आपल्या अंगावरून झटकून तिच्यावर चढत असे. जेव्हा जेव्हा त्याच्यावर माती टाकली जायची, तेव्हा ते तेच करायचेझटकून तिच्यावर चढायचे. शेतकऱ्याच्या लक्षात आले की, जर त्याने तिच्यावर माती टाकणे सुरूच ठेवले, तर गाढवाचा जीव वाचू शकतो. त्याने तिच्यावर माती टाकणे सुरूच ठेवले आणि थोड्याच वेळात, ते गाढव विहिरीच्या तोंडापर्यंत पोहोचले आणि अखेरीस बाहेर उडी मारली.
तात्पर्य : बरेच लोक प्रयत्न न करताच हार मानतात, पण जे प्रयत्न करतात, त्यांना देव कोणत्या ना कोणत्या रूपात मदत पाठवतो.
ALSO READ: नैतिक कथा : ज्ञानी ऋषी आणि मूर्ख राजा
ALSO READ: नैतिक कथा : शेतकरी आणि दोन घागरींची गोष्ट
Edited By- Dhanashri Naik
