Marathi Kahani: भिजलेली भाकरी आणि आईची माया

नितीन आता शहरात एका मोठ्या कंपनीत कामाला होता. सुख-सोयींनी युक्त अशा फ्लॅटमध्ये तो राहायचा. पण कामाच्या गडबडीत गावाकडच्या आईला फोन करायलाही त्याला अनेकदा विसर पडायचा. मदर्स डेच्या निमित्ताने त्याने विचार केला की, यंदा आईला शहरात बोलावून घ्यावं आणि तिला एखादं महागडं गिफ्ट द्यावं.

आई शहरात आली. नितीनने तिला एका मोठ्या मॉलमध्ये नेलं. तिला महागड्या साड्या, दागिने दाखवले, पण आईच्या चेहऱ्यावर तो आनंद दिसत नव्हता जो नितीनला अपेक्षित होता. घरी आल्यावर नितीनने विचारलं, "आई, तुला यातलं काहीच आवडलं नाही का गं? आज मदर्स डे आहे, तुला जे हवं ते मी देऊ शकतो."

आई हसली आणि म्हणाली, "अरे बाळा, मला या वस्तू नकोत. तू फक्त माझ्यासोबत दोन मिनिटं शांत बस."

नितीन जवळ बसल्यावर आईने हळूच आपल्या पिशवीतून एक डबा काढला. त्यात गावाकडून आणलेल्या बाजरीच्या भाकऱ्या आणि लसणाची चटणी होती. आई म्हणाली, "लहानपणी तुला ही भाकरी खूप आवडायची. तू जेव्हा रडायचास, तेव्हा मी भाकरीचा तुकडा गुळात कालवून तुझ्या तोंडात द्यायची, तेव्हा कुठे तू शांत व्हायचास."

नितीनने एक घास घेतला. त्या साध्या भाकरीची चव कोणत्याही पंचतारांकित हॉटेलच्या जेवणापेक्षा श्रेष्ठ होती. जेवताना नितीनचं लक्ष आईच्या हातांकडे गेलं. तिचे हात खरखरीत झाले होते, हातावर चटके बसल्याचे जुने वण होते. त्याला आठवलं की, तो लहान असताना आई उन्हातान्हात शेतात कष्ट करायची जेणेकरून तो शिकू शकेल.

तो भावूक होऊन म्हणाला, "आई, मी तुला महागड्या वस्तू द्यायचा विचार करत होतो, पण तुझ्या कष्टाची किंमत मी कधीच फेडू शकत नाही. खरं गिफ्ट तर तू मला दिलं आहेस—ते म्हणजे हे संस्कार आणि तुझं प्रेम."

आईच्या डोळ्यांत पाणी आलं. तिने नितीनच्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि म्हणाली, "बाळा, आईला गिफ्ट नको असतं, तिला फक्त आपल्या मुलाचा थोडासा वेळ आणि मायेची विचारपूस हवी असते."

तात्पर्य:

आईसाठी आपण दिलेली महागडी भेटवस्तू महत्त्वाची नसते, तर आपण तिला दिलेला वेळ आणि आपण दिलेला सन्मान हेच तिचे खरे 'मदर्स डे'चे गिफ्ट असते.