1. लाईफस्टाईल
  2. मराठी साहित्य
  3. मराठी कथा
  4. emotional marathi story of grand father and grand son

Marathi Story त्या दोन कप चहाची गोष्ट: संवादाचा नवा पाऊस

पुण्याच्या एका जुन्या वाड्यात दामोदर तात्या आपल्या नातवासोबत, वरुणसोबत राहत होते. वरुणच्या ऑफिसच्या कामामुळे आणि तात्यांच्या जुन्या सवयींमुळे दोघांमध्ये फक्त 'जेवण झालं का?' आणि 'हो' इथपर्यंतच संवाद उरला होता. तात्यांना वाटायचं, "हा मुलगा सतत त्या स्क्रीनमध्ये काय बघतो?" आणि वरुणला वाटायचं, "आजोबांना माझ्या जगाबद्दल काय कळणार?"
 
एके दिवशी पुण्यात जोरदार पाऊस कोसळत होता. अचानक वीज गेली आणि वरुणचा लॅपटॉपही बंद झाला. वायफाय नसल्यामुळे वरुण अस्वस्थ झाला. तो बाहेर गॅलरीत आला, तिथे तात्या अंधारात शांतपणे पाऊस बघत बसले होते.
 
वरुण शेजारी जाऊन बसला. बराच वेळ शांततेत गेला. शेवटी तात्यांनी विचारलं, "काय रे, आज तुझा तो आरसा (लॅपटॉप) बंद पडला का?"
 
वरुण हसून म्हणाला, "हो आजोबा, चार्जिंग संपलंय."
तात्या उठले आणि त्यांनी स्वयंपाकघरात जाऊन दोन वाफाळलेले चहाचे कप आणले. गुळाचा चहा आणि वरून थोडं आलं... त्या चहाचा सुगंध घरभर दरवळला.
 
वरुणने चहाचा एक घोट घेतला आणि सहज विचारले, "आजोबा, आजी गेल्यावर तुम्हाला कधी एकटं वाटलं नाही का? म्हणजे, मी असूनही नसण्यासारखाच असतो, माझं आयुष्य या लॅपटॉपमध्ये बंदिस्त आहे..."
 
तात्यांच्या चेहऱ्यावरचे हसू किंचित ओसरले. त्यांनी दुरवर आभाळाकडे पाहिले आणि धीरगंभीर आवाजात म्हणाले, "वरुण, एकटेपण हे माणसं नसल्यावर येत नाही रे, ते आपल्या जवळच्या माणसांना आपलं मन समजेनासं झालं की येतं. तुझ्या आजीला मी कधीच काही सांगितलं नाही, पण तिला माझ्या शांततेचा अर्थही कळायचा. तू जेव्हा तासन् तास त्या खोलीत असतोस, तेव्हा मला तुझे कष्ट दिसतात, पण तुझं 'माणूस' असणं हरवल्यासारखं वाटतं."
 
वरुण शांत झाला. तात्या पुढे बोलू लागले, "तुला वाटतं मी जुन्या विचारांचा आहे, मला तंत्रज्ञान कळत नाही. पण मला ते 'मिस्ड कॉल्स' कळतात जे तू मला कामाच्या गडबडीत करतोस. तुला वाटतं तू कर्तव्य पूर्ण केलं, पण मला त्या पलीकडचा तुझा आवाज ऐकायचा असतो."
 
तात्यांनी हळूच आपल्या कुर्त्याच्या खिशातून एक जुनी, दुमडलेली डायरी काढली. ती वरुणच्या हातात दिली. वरुणने ती उघडली, तर त्यात त्याच्या लहानपणीचे छोटे छोटे किस्से लिहिलेले होते.
 
'वरुणचा पहिला दात पडला तेव्हा तो खूप रडला.'
'वरुणला शाळेत पहिला नंबर मिळाला, आज पेढे वाटले.' 
आणि शेवटच्या पानावर लिहिलं होतं- 
'आज वरुण शहरातून घरी आला, पण तो आल्यावरही मला त्याला मिठी मारता आली नाही, कारण तो फोनवर मीटिंगमध्ये होता. माझं लेकरू मोठं झालं, पण माझ्यासाठी तो छोटा वरुण कुठे हरवला?'
 
ते वाचून वरुणच्या घशात कोरड पडली. त्याला आठवलं की, गेल्या दोन वर्षांत त्याने तात्यांना एकदाही नीट मिठी मारली नव्हती किंवा त्यांच्या पाया पडला नव्हता. आपण एकाच घरात असूनही कित्येक मैल लांब होतो.
 
बाहेर पावसाचा जोर वाढला होता, पण वरुणच्या डोळ्यांतूनही अश्रू वाहू लागले होते. त्याने हळूच तात्यांचा सुरकुतलेला हात आपल्या हातात घेतला.
 
"आजोबा, माफ करा मला. मी यशाच्या मागे धावताना आयुष्यच मागे सोडलं होतं," वरुण हुंदका देत म्हणाला.
 
तात्यांनी त्याचा चेहरा जवळ घेतला आणि त्याचे डोळे पुसत म्हणाले, "वेड्या, झाडाची पानं कितीही उंच गेली, तरी ती मुळांशी जोडलेली असली तरच जिवंत राहतात. तू माझं मूळ आहेस."
 
त्या रात्री वीज आली, वायफाय सुरू झालं, लॅपटॉपवर नोटिफिकेशन्सचा पाऊस पडला... पण वरुणने त्याकडे ढुंकूनही पाहिलं नाही. तो तात्यांच्या पायाशी बसून जुन्या फोटोंचा अल्बम पाहत होता. घरामध्ये आता फक्त पावसाचा आवाज नव्हता, तर दोन पिढ्यांच्या एकत्र हसण्याचा आणि गप्पांचा सूर होता. एक हरवलेलं नातं, दोन कप चहाच्या वाफेसोबत पुन्हा जिवंत झालं होतं.
 
तात्पर्य: संवाद हा नात्याचा श्वास असतो; तो थांबला की नातं गुदमरतं आणि तो सुरू झाला की नातं पुन्हा बहरतं.
About Writer
वेबदुनिया फीचर टीम
वेबदुनिया फीचर टीम ही केवळ तांत्रिक गोष्टींवर काम न करता, चालू घडामोडींच्या पलीकडे जाऊन जीवनशैली, आरोग्य, मनोरंजन, तंत्रज्ञान, साहित्य, आणि मानवी कथा अशा विविध श्रेणींमध्ये सखोल आणि रंजक माहिती देणारे विशेष लेख तयार करते. वाचकांना केवळ बातम्याच नाही, तर त्यांच्या आवडीच्या विषयांवर दर्जेदार आणि विश्लेषणात्मक वाचन साहित्य उपलब्ध करून देणे.... आणखी वाचा
पुढील लेख
उन्हाळ्यात तुळशीची काळजी कशी घ्यावी?