नैतिक कथा : खरे सौंदर्य

Kids story : खूप वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. एका महासागराच्या मध्यभागी एक सुंदर छोटेसे बेट होते. संपूर्ण बेट असंख्य झाडे आणि वनस्पतींनी व्यापलेले होते. हिरव्यागार गवत बहरलेली होती आणि तिथे प्रत्येक रंगाची सुंदर फुले उमलली होती.

फुलांच्या सुगंधाने संपूर्ण वातावरण भरून गेले होते. तिथे एक राजा राज्य करत होता. तो प्रत्येकाच्या सुखात आनंदित होत असे आणि त्यांचे दुःख वाटून घेऊन ते हलके करत असे.

दरवर्षी राज्याच्या कुलदेवतेची पूजा केली जात असे आणि त्यासाठी बागेतील सर्वात सुंदर फुलाची निवड केली जात असे. ही निवड राजा करत असे. ते शुभ फूल कुलदेवतेच्या चरणी अर्पण केले जात असे.

अनेक वर्षांपासून, या उद्देशासाठी बागेतील सर्वात सुंदर लाल गुलाबाची निवड केली जात होती. त्यामुळे गुलाबाचे रोप खूप गर्विष्ठ झाले होते. त्याचा असा विश्वास होता की ते सर्व फुलांमध्ये सर्वात सुंदर आहे.

आपल्या गर्वामुळे, तो फुलपाखरे आणि मधमाश्यांनासुद्धा आपल्या फुलांवर उतरू देत नसे. तो पक्ष्यांनाही आपल्या फांद्यांजवळ येऊ देत नसे. त्याच्या या स्वभावामुळे, कोणतेही फुलपाखरू किंवा पक्षी त्याच्या जवळ येऊ इच्छित नव्हते.

दरवर्षीप्रमाणे, पुन्हा एकदा तो दिवस येणार होता जेव्हा कुलदेवतेची पूजा केली जाणार होती. गुलाबाच्या झुडपाला खात्री होती की राजा येईल आणि त्याचीच निवड करेल. गुलाबाच्या झुडपाच्या मागे मातीच्या ढिगाऱ्यावर एक रोप आपोआप उगवले होते. लहान, नाजूक. त्याला छोटी, चमकदार पिवळी फुले येत होती. ते एक रानटी रोप होते, त्यामुळे कोणीही त्याच्याकडे कधी लक्ष दिले नाही. त्याची फुले लहान, पण अत्यंत सुंदर होती. घंटेच्या आकाराच्या पाकळ्यांच्या कडा गडद लाल होत्या. त्याला माहीत होते की कोणीही त्याच्याकडे लक्ष देत नाही, तरीही तो सर्व फुलपाखरे आणि पतंगांना प्रेमाने बोलावून आपला मकरंद पिण्यास सांगत असे. पक्षी त्याच्या फांद्यांवर बसून आनंदी होत असत.

हे सर्व पाहून, आपण कोणाच्यातरी उपयोगी पडू शकतो या विचाराने त्या रोपाला आनंद झाला. आणि मग तो दिवस आला जेव्हा राजा फुले तोडायला बागेत आला. माळ्याने त्याला थेट गुलाबाच्या रोपाकडे नेले. "महाराज, या वेळी गुलाब अधिकच सुंदर उमलले आहेत!" तो उद्गारला. त्याने सर्वात मोठे गुलाब तोडण्यासाठी हात पुढे केला, पण राजाने त्याला थांबवले; तो त्याहूनही सुंदर फूल शोधत होता. तो परत जाण्यासाठी वळला, तेव्हा त्याची नजर एका फुलावर पडली. तो वळला आणि त्याने फुलांचे ते रानटी रोप पाहिले. त्याच्याभोवती अनेक फुलपाखरे आणि पतंग घिरट्या घालत होते.

तर गुलाबाचे रोप मात्र एकटे, एकाकी उभे होते. राजा हळूच त्या रानटी वनस्पतीजवळ गेला आणि म्हणाला, "ही ती वनस्पती आहे जी खत किंवा पाण्याशिवाय वाढली आहे.

इतर सर्व वनस्पतींची माळी विशेष काळजी घेतात. ते त्यांना वेळेवर पाणी देतात, खत घालतात आणि त्यांची छाटणी करतात, म्हणूनच त्या इतक्या सुंदर दिसतात. पण ही ती वनस्पती आहे जी स्वतःच्या बळावर उभी आहे. तरीही ती इतकी निरोगी आणि सुंदर आहे. सर्वात चांगली गोष्ट म्हणजे तिच्या चांगल्या स्वभावामुळे सर्व फुलपाखरे आनंदाने तिच्या जवळ येतात. हेच खरे सौंदर्य आहे. म्हणूनच, मी कुलदेवतेची पूजा करण्यासाठी या रानफुलाची निवड केली आहे."

Edited By- Dhanashri Naik