क्रांतिकारक चाफेकर बंधूंच्या आईच्या अनोख्या धाडसाची आणि संयमाची कहाणी

खटल्यानंतर तिघांनाही मृत्युदंडाची शिक्षा सुनावण्यात आली. या घटनेमुळे देशात त्याच्या आईबद्दल तीव्र सहानुभूती निर्माण झाली. फाशी दिल्यानंतर, स्वामी विवेकानंदांच्या मुख्य शिष्या भगिनी निवेदिता त्यांच्या आईचे सांत्वन करण्यासाठी पुण्यात पोहोचल्या. त्यांना अपेक्षा होती की चाफेकर बंधूंची आई खूप दुःखी असेल. तिन्ही पुत्र शहीद झाले. म्हातारपणाचा आधार तुटला होता. पण जेव्हा भगिनी निवेदिता त्यांच्या घरी पोहोचली तेव्हा तिला तिचे स्वागत करण्यासाठी हात जोडून उभी असलेली आढळली.

त्या धाडसी आईचा संयम पाहून भगिनी निवेदिता यांचे डोळे भरून आले. आईने आदराने भगिनी निवेदिताला सांगितले, "भगिनी, तुम्ही एक तपस्वी आहात. तुम्ही सांसारिक आसक्तींचा त्याग केला आहे, मग तुमच्या डोळ्यात आसक्तीचे अश्रू का आहे?" तुम्ही विश्वास ठेवू शकता, मला अभिमान आहे की माझ्या तीन मुलांनी देशासाठी आपले प्राण दिले. मला फक्त एकच गोष्ट दुःख देते ती म्हणजे माझ्याकडे देशाला देऊ शकणारे दुसरे मूल नाही.”

हे सांगताना त्याचे डोळे लाल झाले. मुठी आवळल्या. भगिनी निवेदिता स्वतःवर नियंत्रण ठेवू शकल्या नाहीत. तिने तिच्या पायाशी नतमस्तक होऊन गुदमरलेल्या आवाजात म्हटले, "आई, तू धन्य हो! जोपर्यंत एखाद्या देशाच्या अशा माता आहे तोपर्यंत कोणीही देशाचे नुकसान करू शकत नाही."

Edited By- Dhanashri Naik