संसारामधला खमंगपणा...!

लग्नाला बारा वर्ष झाल्यावर

अचानक एक दिवस तिनं त्याला विचारलं …

तुला माझ्याबद्दल काय वाटतं ?

तो बावचळला … गोंधळला …

आता अशा प्रश्नांची सवय उरली नव्हती नं … !

प्रेम नवं नवं होतं तेव्हा ठीक होतं

हो … तिच्याकडून दिवसातनं

एकदा तरी हा प्रश्न यायचा आणि

त्याच्याकडे ही एकदम भारी

भारी उत्तरं तयार असायची …

पण मग लग्न झालं …

संसार नावाची प्रश्नपत्रिका

सोडवता सोडवता ही असली

तोंडी परीक्षा पार विस्मरणात गेली …

आणि काल परवा अचानक हा

गुगली पडला …

त्यातून तिनं प्रश्न विचारला तेव्हा

ती पोळ्या करत होती ..

हातात लाटणं …

समोर तापलेला तवा …

त्यानं संभाव्य धोका ओळखला ..

आणि ‘सांगण्यासारखं प्रचंड आहे ..

संध्याकाळी सावकाशीनं सांगतो …’

असं म्हणून तो कामावर सटकला … !

तो घरातून बाहेर पडला खरा …

पण घर काही डोक्यातून बाहेर

पडलं नव्हतं .. !

अख्खा दिवस शब्दांची

जुळवाजुळव करण्यात गेला …

कठीण असतं हो …

नात्याचं गणित एकदा भावनेत

अडकलं की ते

शब्दांतून सोडवणं कठीण

असतं .

तो विचार करत होता ..

काय सांगावं .. ?

मी राजा .. तू माझी राणी वगैरे

काही म्हणावं का …

नको .. फार फिल्मी वाटतं ..

तू खूप छान आहेस …

असं म्हणावं … नको …

तिला ते फारच रुक्ष वाटण्याची

शक्यता आहे ..

समजूतदार सहनशील वगैरे

म्हणावं …

तर ती नक्की म्हणेल …

राजकारण्यांसारखी उत्तरं देऊ नकोस …

त्याला काहीच सुचेना …

बायकोला आवडेल असं वागणं

आणि तिला पटेल

असं बोलणं …

हे दोन्ही शिकवणारे क्लासेस

असायला हवे …

लाईन लागेल नवर्यांची …

त्याच्या मनात असले भलभलते

विचार येत होते ..

सूर्य मावळला …

घरी जायची वेळ झाली ..

आपल्याला पाहिल्या पाहिल्या

तिच्या उजव्या डोळ्याची भुवई

वर जाणार …

याची त्याला खात्री होती …

घरचा अभ्यास न करता शाळेत

गेलेल्या विद्यार्थ्यासारखा त्याचा

चेहरा झाला होता …

त्यानं बेल वाजवली ..

अपेक्षेप्रमाणे तिनं दार उघडलंच

नाही ..

त्याच्या मुलानं दार उघडलं …

आणि पुढच्याच क्षणी कांद्याच्या

भजीचा घमघमाट नाकात शिरला …

मुलगा जवळ जवळ उडी मारत म्हणाला … भजी केलीत आईनं …

पटकन हातपाय धुवून या …

तो मान डोलावून आत गेला …

आणि पुढच्याच क्षणी टेबलवर

हजर झाला …

बायकोनं भज्यांची प्लेट समोर

मांडली …

त्यानं विलक्षण अपराधी चेहर्यानं

तिच्याकडे पाहिलं …

तिनं तोंडभर हसून विचारलं ..

काही सुचलं … ?

त्यानं नकारार्थी मान हलवली …

तशी ती पटकन टाळी

वाजवून आनंदानं म्हणाली …

मलाही नाही सुचलं … !

तो पुन्हा गोंधळला …

इतकी अनपेक्षित प्रतिक्रिया … ?

आणि ती बोलतच होती …

काही दिवसांपूर्वी माझ्या एका

मैत्रिणीनं मला विचारलं …

तुला तुझ्या नवर्याबद्दल काय

वाटतं … ?

सात दिवस विचार केला ..

पण मला काही सांगताच येईना …

मग भीति वाटली …

माझं तुझ्यावरचं प्रेम आटलं की

काय .. ?

अपराधी वाटायला लागलं – काय

करावं कळेना …

मला स्वतःविषयी शंका होती

पण बारा वर्षानंतर ही तुझं प्रेम

कणभर ही आटलेलं नाही याची

खात्री होती.

म्हणून मग हा प्रश्न तुला विचारला …

वाटलं .. तुला उत्तर देता आलं तर आपण ‘ऋर्रीश्रीं’ मध्ये आहोत ..

पण नाही … तुलाही उत्तर देता

आलं नाही …

म्हणजे आपण आता अशा

वळणावर आहोत …

जिथे फक्त ‘वाटणं’ संपून

‘वाटून घेणं’ सुरु झालंय …

आता शब्द सापडत नाहीत …

आणि त्याची गरजही वाटत नाही …

कारण आता एकमेकांसमोर

स्वतःला सिध्द करण्याची धडपड

संपलीय ..

असं म्हणून तिनं एक कांदा भजी

त्याला भरवली …

शपथ सांगतो …

त्याच्या बारा वर्षाच्या

संसारामधला सगळा खमंगपणा

त्या भजीत उतरला होता !!!