लघु कथा : कोल्ह्याची धूर्तता

मग तो डॉक्टरकडे जाते.डॉक्टरला म्हणतो माझे तोंड बिबट्यासारखे सपाट कर, नाहीतर मी तुझी मुले घेऊन जाईन. डॉक्टर त्याचे तोंड बिबट्यासारखे बनवतो.

मग कोल्हा चित्रकारकडे जातो. व म्हणतो मला बिबट्यासारखे रंगव, नाहीतर मी तुमच्या मुलांना घेऊन जाईन. चित्रकार तिच्या शरीरावर एक रंगीत बिबट्यासारखे चित्र रंगवतो.

दुसऱ्या दिवशी, तो बिबट्यांसोबत येतो. हा नवीन बिबट्या किती शक्तिशाली आहे हे पाहून सर्व बिबटे आश्चर्यचकित होतात.कोणीही त्याला ओळखू शकत नव्हते.

काही दिवस असेच निघून जातात. एके दिवशी, कोल्हा बिबट्यासह  शिकार करायला जातो. बिबट्या एका हरणाचा पाठलाग करतात. कोल्हा त्यांची नक्कल करतो आणि धावतो, पण ती त्यांच्याइतक्या वेगाने धावू शकत नाही.

यामुळे बिबट्यांना  संशय येतो. ते संध्याकाळी विचारतात. तू आज का धावला नाहीस? तुझ्यामुळे, शिकार गमावली. यावर कोल्हा म्हणतो आज मला बरे वाटत नव्हते. उद्या बघू मी एकटाच शिकार करेन. दुसऱ्या दिवशी, जेव्हा सर्वजण शिकार करायला बाहेर पडतात तेव्हा पाऊस पडतो. कोल्ह्याचा रंग फिका पडतो. हे पाहून, बिबट्या समजतात आणि त्याचा पाठलाग करू लागतात. पाठलाग करताना त्याची लाकडी शेपटीही गळून पडते.

कोल्हा कसा तरी पळून जातो आणि कोल्ह्यांच्या कळपाजवळ पोहोचतो. तेथे कोणीही त्याला ओळखत नाही. कोल्हा सर्वांना म्हणतो मी कोल्हा आहे मी लहानपणापासून तुझ्यासोबत राहतो. यावर एक कोल्हा म्हणतो मला माहित नाही की हा कोण आहे! त्याला आपल्यासारखी शेपूट नाही आणि कोल्ह्यासारखे तोंड नाही. त्याला मारून हाकलून द्या, नाहीतर तो आपल्या मुलांना खाईल. त्याचे तोंड बिबट्यासारखे आहे.

हे ऐकून सर्व कोल्हे त्याला मारण्यासाठी धावतात. कोल्हा कसा तरी पळून जाण्यात यशस्वी होतो आणि दूरच्या जंगलात पोहोचतो. आता तो स्वतःच्या कळपाजवळ नाही किंवा बिबट्यांच्या कळपाजवळ नाही. याचे त्याला फार वाईट वाटते. 

तात्पर्य : कधीही इतरांचे अनुकरण करू नये. 

Edited By- Dhanashri Naik