नैतिक कथा : सोन्याची कोकिळा

हे बोलल्यानंतर, जादूगार निघून गेला. कोकिळा पुन्हा गाऊ लागली. तेवढ्यात, एक शिकारी येतो. शिकारी एका झाडाखाली बसतो आणि कोकिळेचे गाणे ऐकतो. कोकिळा गाणे सुरू ठेवताच, त्याच्या तोंडातून पुन्हा पाणी पडते. ते जमिनीवर पोहोचताच ते सोन्यात बदलते. समोर सोने पाहून आनंदित झालेला शिकारी, पटकन ते उचलतो. मग, शिकारी वरून पडणारा पाण्याचा आणखी एक थेंब सोन्यात बदलताना पाहतो. तो आनंदित होतो आणि तो ते देखील घेतो. अशाप्रकारे, वरून अनेक थेंब पडतात आणि सोन्यात बदलतात. शिकारी स्वतःला विचार करतो की कदाचित आकाशातून सोन्याचा पाऊस पडत असेल आणि त्या विचाराने तो एक एक करून सोने उचलतो. तेवढ्यात, शिकारीची नजर गाणाऱ्या कोकिळेवर पडते. त्याला दिसते की हे सोनेरी पाणी त्याच्या तोंडातून बाहेर येत आहे. तो विलंब न करता कोकिळेला पकडण्याचा निर्णय घेतो, कारण ते पकडल्याने तो खूप श्रीमंत होईल. दरम्यान, कोकिळा त्याच्या गाण्यात इतकी मग्न असते की तिला आजूबाजूला कोण आहे हेही कळत नाही. मग, अगदी हळू हळू, शिकारी त्याचे जाळे टाकतो आणि कोकिळेला पकडतो. जाळ्यात अडकल्यावर, कोकिळा ओरडते, "अरे! मी काय केले आहे? जादूगाराने मला माझ्या आजूबाजूच्या लोकांपासून दूर राहण्यास सांगितले. आता, माझ्या निष्काळजीपणामुळे मी काय केले आहे ते पहा. मी जाळ्यात अडकलो आहे."

शिकारी कोकिळा घेऊन जात असताना, शिकारी स्वतःशी विचार करतो, "ही कोकिळा राजाला का देऊ नये? जर मी ती राजाला दिली तर तो मला त्या बदल्यात राजवाड्यात राहू देईल. मग, मी आरामदायी जीवन जगेन. हो, ते परिपूर्ण होईल." असा विचार करून, शिकारी राजाकडे जातो आणि त्याला सर्व काही सांगतो. राजा कोकिळा घेण्यास आणि त्या बदल्यात शिकारीला त्याच्या राजवाड्यात राहू देण्यास सहमत होतो. तेवढ्यात, राजाचा मंत्री येतो आणि म्हणतो, "महाराज, हा शिकारी खोटे बोलत आहे. तुम्ही कधी पक्ष्याच्या तोंडातून सोने बाहेर पडताना ऐकले आहे किंवा पाहिले आहे का? मी पाहिले नाही." मंत्र्यांचे शब्द ऐकून राजा शिकारीला सोने दाखवण्यास सांगतो. "ही कोकिळ सोने कसे काढते? मलाही ते पहायचे आहे." राजाचे शब्द ऐकून शिकारी कोकिळेला गाण्यास सांगतो. पण यावेळी चूक करण्यास तयार नसलेली कोकिळे तोंड उघडण्यास नकार देते. शिकारीच्या वारंवार विनंती करूनही जेव्हा कोकिळे गात नाही, तेव्हा राजा संतापतो. तो आपल्या सैनिकांना कोकिळेला जाळ्यातून सोडण्याचा आणि शिकारीला पकडण्याचा आदेश देतो. तो जाळ्यातून बाहेर येताच कोकिळे गाऊ लागते... कू-कू मी कू-कू आहे, कोकिळे एक गोड आणि सुंदर गाणे गाते, ते ऐकून तुम्ही सर्वजण माझ्याकडे या आणि नंतर पुन्हा त्याच्या तोंडातून पाणी पडते जे सोन्यात बदलते. राजा हे सर्व पाहत राहतो आणि आपल्या सैनिकांना कोकिळेला पकडण्यास सांगतो. पण यावेळी कू-कू पूर्वीसारखी चूक करत नाही आणि तिथून थेट ढोलकपूरच्या जंगलात उडून जाते.
तात्पर्य : नेहमी सतर्क राहिले पाहिजे.

Edited By- Dhanashri Naik<>