नैतिक कथा : जादूचे झाड आणि राजकुमारी

एके दिवशी, राजकुमारी गिरीजा बागेत खेळत होती. एक फुलपाखरू तिच्या जवळ आले. त्याचे पंख हिऱ्यांनी जडवलेले होते. फुलपाखरू उडून गेले आणि गिरीजाने त्याचा पाठलाग जंगलात केला. काही वेळाने, गिरीजाला समजले की ती आपला मार्ग चुकली आहे. तेवढ्यात, एक जोरदार वादळ सुरू झाले आणि रूपा गिरीजा लागली. अचानक, तिच्या मागे असलेल्या झाडाच्या एका फांदीने हात पुढे केला, तिला उचलले आणि तिला सांगितले की ती तिथे आहे तोपर्यंत तिला घाबरण्याची गरज नाही. वादळ शांत होईपर्यंत झाडाने गिरीजाला स्वतःमध्ये लपवले. तोपर्यंत, गिरीजाला शोधणारे सैनिक आले आणि तिला राजवाड्यात परत घेऊन गेले.

आता हळूहळू गिरीजा आणि पिंपळाच्या झाडाची मैत्री वाढत गेली. राजाला हे कळताच तो काळजीत पडला. गिरीजाला धोका होईल या भीतीने त्याने जंगलातील सर्व झाडे तोडण्याचा निर्णय घेतला. राजाच्या आदेशानुसार, सैनिक झाडे तोडण्यासाठी जंगलात गेले, परंतु त्यांनी झाडाच्या फांद्या तोडताच, त्या झाडाला नवीन फांद्या फुटू लागल्या. सैनिक घाबरले. मग झाडाने गर्जना केली आणि म्हटले की वर्षानुवर्षे तो आणि त्याचे साथीदार मानवांसाठी हवा पुरवत आहे आणि आज हे लोक त्यांना नष्ट करण्याचा प्रयत्न करीत आहे. जर झाडे टिकली नाहीत तर मानवही टिकणार नाही. हे कळताच, राजाला त्याची चूक कळली. त्याने आपला निर्णय मागे घेतला आणि गिरीजा आणि झाडाच्या मैत्रीची काळजी करणे सोडून दिले.
तात्पर्य : झाड नेमीच सोबती असतात. जर जर झाडे टिकली नाहीत तर मानवही टिकणार नाही.

Edited By- Dhanashri Naik