उडी मारण्यापूर्वी

एक ा पाणथळ ी आण ि दलदलीच्य ा ठिकाण ी दो न बेडू क मजे त रहा त होत े. परंत ु त्य ा वर्ष ी उन्हाळ ा खूप च कड क होत ा. जमी न सुकू न कोरड ी ठणठणी त जाल ी होत ी. त्यामुळ े राहायल ा दुसर ी जाग ा शोधण्यासाठ ी ‍ दोघेह ी बाहे र पडल े. वाटे त त्यांन ा ए क खो ल विही र दिसल ी. काठावरू न त्यांन ी विहिरी त डोकावल े. विहिरी त भरपू र पाण ी होत े. आजूबाजूच ा परिसरह ी थंडगा र होत ा. त े पाहू न त्याती ल उतावळ ा बेडू क म्हणाल ा, '' मित्र ा, ह ी विही र चांगल ी आह े. च ल आप ण टाकूय ा उड्य ा! त्याल ा थांबव त दुसर ा म्हणाल ा,
'' मित्र ा थां ब. घा ई नक ो. समज ा उड ी मारू न आप ण विहिरी त गेल ो आण ि य ा वि‍‍हिरीच ं पाणीह ी आटू न गेल ं, त र आप ण व र कस े येणा र? तेव्ह ा निर्ण य घेण्यापूर्व ी आणख ी थोड ा वे ळ विचा र करूय ा. ''