'चतुर ससा आणि हिवाळ्याची तयारी' - लहान मुलांना बचतीचे महत्त्व शिकवणारी बोधकथा

ऑक्टोबर-नोव्हेंबरचे दिवस होते. जंगलात सर्वत्र हिरवेगार गवत, गोड गाजर आणि रसाळ मुळे मुबलक प्रमाणात उपलब्ध होती. चिकू दररोज सकाळी लवकर उठायचा, पोटभर जेवायचा आणि उरलेल्या वेळात चांगली-चांगली गाजरं आणि सुका मेवा गोळा करून आपल्या बिळातील एका कोपऱ्यात जपून ठेवायचा.

मोंटी त्याला रोज बघायचा आणि हसायचा. एक दिवस मोंटी म्हणाला, "अरे चिकू, इतकं कष्ट कशाला करतोस? बघ, आजूबाजूला किती भरपूर खायला आहे! चल, आपण खेळूया आणि मजा करूया."

चिकूने शांतपणे उत्तर दिले, "मोंटी, आता हवामान छान आहे, पण पुढच्या महिन्यात कडाक्याची थंडी पडेल. सगळीकडे बर्फ आणि दव साचेल, तेव्हा आपल्याला बाहेर पडून अन्न शोधता येणार नाही. म्हणून मी आत्तापासूनच थोडी-थोडी बचत करत आहे." मोंटीने चिकूच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष केले आणि तो गाणी गुणगुणत खेळायला निघून गेला.

काही दिवसांतच ऋतू बदलला आणि कडाक्याचा हिवाळा सुरू झाला. थंडगार वारे वाहू लागले आणि जंगलातील हिरवे गवत सुकून गेले. थंडी इतकी वाढली की प्राण्यांना बिळाबाहेर पडणेही कठीण झाले.

चिकू आपल्या उबदार बिळात आरामात बसला होता. त्याने साठवून ठेवलेल्या गोड गाजरांचा तो मस्त आस्वाद घेत होता. त्याला कसलीही काळजी नव्हती.

दुसरीकडे, मोंटीच्या बिळात खायला काहीच नव्हते. भुकेने त्याचे पोट कासावीस होऊ लागले. थंडीत कुडकुडत तो कसाबसा चिकूच्या बिळाजवळ पोहोचला आणि दार ठोठावले. चिकूने दार उघडले तर समोर थंडीने आणि भुकेने व्याकुळ झालेला मोंटी उभा होता.

चिकूने लगेच त्याला आत घेतले, उबदार शेकोटीजवळ बसवले आणि खायला गोड गाजरं दिली. पोट भरल्यावर मोंटीच्या जीवात जीव आला. त्याला आपली चूक समजली होती. तो मान खाली घालून म्हणाला, "चिकू, तू बरोबर म्हणत होतास. मी फक्त आजचाच विचार केला आणि उद्यासाठी काहीच बचत केली नाही. आज तुझ्यामुळे माझे प्राण वाचले."

चिकू हसून म्हणाला, "काही हरकत नाही मोंटी, मित्र तर संकटातच मदतीला येतात. फक्त यापुढे लक्षात ठेव की, चांगल्या काळात केलेली थोडीशी बचत कठीण काळात खूप मोठा आधार बनते."

तात्पर्य: सुखाच्या किंवा चांगल्या काळात उधळपट्टी न करता भविष्यासाठी केलेली बचत संकटकाळी आपल्याला सुरक्षित ठेवते.