नैतिक कथा : एक मौल्यवान वस्तू

हे ऐकून राणीला खूप दुःख झाले. तिला रडताना पाहून राजा म्हणाला, "हा महाल आणि इथल्या सुखसोयी सोडताना तुला अस्वस्थ वाटेल.

तुझी इच्छा असेल तर, तू तुझी सर्वात मौल्यवान वस्तू सोबत घेऊन जाऊ शकतेस, बस्स! आम्ही तुला यापेक्षा जास्त काही देऊ शकत नाही." असे म्हणून राजा निघून गेला. त्या रात्री, राजा राणीशी एकही शब्द न बोलता आपल्या खोलीत जाऊन झोपला. सकाळी जेव्हा तो जागा झाला, तेव्हा आपण कुठे आहोत हे त्याला कळत नव्हते. आजूबाजूला पाहिल्यावर त्याला एवढेच समजले की हा त्याचा महाल नाही. त्याला खूप आश्चर्य वाटले. तेवढ्यात राणी तिथे आली.

राणीला पुन्हा पाहून तो रागावला आणि म्हणाला, "आपण कुठे आहोत? आपण इथे कसे आलो? आणि तू इथे काय करत आहेस?"

राणी हसून म्हणाली, “महाराज, हे माझ्या आई-वडिलांचे घर आहे. मी तुमच्या आज्ञेनुसार येथे आले आहे. तुम्ही स्वतःच म्हणाला होतात की मी माझी सर्वात अनमोल आणि प्रिय वस्तू माझ्यासोबत आणू शकते.

मी तसेच केले. तुम्हीच माझी सर्वात अनमोल आणि प्रिय वस्तू आहात. म्हणूनच, काल रात्री तुम्ही झोपलेले असताना, सैनिकांच्या मदतीने मी तुम्हाला तुमच्या पलंगासह येथे आणले, जेणेकरून तुम्हाला कोणताही त्रास होऊ नये.”

हे ऐकून राजा भावूक झाला. त्याला आपली चूक लक्षात आली. त्याने राणीची माफी मागितली. राजा श्रीनिवास  आणि राणी फुल त्यांच्या महालात परतले आणि कायमचे प्रेमाने एकत्र राहिले.

तात्पर्य : कधीही आपल्या माणसांचा द्वेष करू नये. कारण संकटकाळी तेच आपले साथी असतात. 
Edited by-Dhanashri Naik