नैतिक कथा : विद्वत्तेचा अभिमान

चिकू ससा जंगलातील सर्वात बुद्धिमान पक्षी, कोयल आणि मैना यांना शास्त्रांच्या ज्ञानात हरवून बसला होता. म्हणूनच, तो जंगलाचा राजा शेरसिंगचा सर्वात प्रिय मित्रही बनला होता. चिकू ससा त्याच्या बुद्धिमत्तेचा अभिमान बाळगू लागला. एके दिवशी चिकू ससा तयार झाला आणि कुठेतरी एक गोष्ट सांगण्यासाठी जात होता. वाटेत त्याला जांबळाने  भरलेले एक झाड दिसले.

जांभूळ पाहून पंडित चिकूच्या तोंडाला पाणी सुटले. त्याने पाहिले की त्याच जांभळाच्या झाडावर पोपटांचा कळप बसला आहे. चिकू ससा झाडाजवळ गेला आणि म्हणाला, "माझ्या प्रिय पोपटांनो ! मलाही काही जांभूळ खायला मिळतील का?" त्या पोपटांमध्ये मिठू नावाचा एक पोपटही होता. तो म्हणाला, हो, मी ते नक्कीच देईन.

पण “सर्वप्रथम, तुम्ही मला सांगा की तुम्ही कोणते जांभूळ खाणार, गरम जांभूळ की थंड जांभूळ?” मिठू पोपटाचे म्हणणे ऐकून ससा हसायला लागला. तो म्हणाला, झाडावर गरम जांभूळ कुठे उगवतात? विनोद करू नकोस, मला लवकर जांभूळ खायला दे.  

मिठू पोपट पुन्हा म्हणाला, “ महाराज! तुम्ही इतके मोठे विद्वान आहात, तरीही तुम्हाला माहित नाही की जांभूळ गरम आणि थंड देखील असतात.” मी तुम्हाला कोणते जांभूळ खाऊ घालू! ससा उशीरा होत असताना, म्हणाले, “चला पाहूया गरम जांभूळ कसे  आहे?” मिठू पोपटाने फांद्या धरल्या आणि त्यांना जोरात हलवू लागला. त्यामुळे जांभूळ जमिनीवर पडल्या आणि चिखलाने माखल्या. चिकू ससा जांभूळ उचलून त्यावर फुंकर मारून खाऊ लागला. चिकू हसून म्हणाला, “बाळा, तुम्हाला विद्वान पंडित चिकू महाराजांना मूर्ख बनवायचे होते.

हे थंड जांभूळ आहे. मिठू पोपट म्हणाला, “जांभूळ थंड आहे! मग तू त्यांच्यावर फुंकर घालून का खात आहेस?” फक्त गरम पदार्थच अशा प्रकारे खाल्ले जातात. मिठू पोपटाचे म्हणणे ऐकून पंडित चिकूने लाजेने डोके टेकवले. त्याला स्वतःची खूप लाज वाटली. त्याचा विद्वत्तेचा अभिमान खाली येऊन गेला. तो काहीही न बोलता तिथून निघून गेला.

तात्पर्य : अभिमान नेहमीच माणसाला कमी लेखतो