प्रेरणादायी कथा : ज्ञान नेहमीच नतमस्तक होऊनच मिळते

अडचण ही होती की, सर्व धर्मग्रंथ मुखोद्गत करूनही त्याला सत्याचा शोध लागला नव्हता.
म्हणून, आपल्या आयुष्याच्या शेवटच्या क्षणी, तो गुरूच्या शोधात निघाला.
योगायोगाने त्याला त्याचे गुरू भेटले. तो त्यांच्या आश्रयाला आला.

गुरूंनी त्या शिष्यकडे पाहून म्हटले, "तुला जे माहीत आहे ते लिहून काढ.
तुला जे माहीत आहे, त्याबद्दल काय बोलायचे आहे?
तुला जे माहीत आहे, ते मी तुला सांगेन."

त्या शिष्याला परत यायला एक वर्ष लागले, कारण त्याने बरेचसे धर्मग्रंथ मुखोद्गत केले होते.
तो लिहीतच राहिला. हजारो पाने भरली. त्याने ते पुस्तक आणले.

गुरु पुन्हा म्हणाले, "हे खूप जास्त आहे. मी म्हातारा झालो आहे. माझा मृत्यू जवळ आला आहे. मी इतके वाचू शकणार नाही. हे संक्षिप्त करा, सार लिहून काढा."

शिष्य  पुन्हा निघून गेले. तीन महिने लागले. आता फक्त शंभर पाने उरली होती.
गुरु म्हणाले, "हे खूप जास्त आहे. हे आणखी संक्षिप्त करा." काही वेळाने शिष्य परत आला.
त्याने एकाच पानावर सारांश लिहिला होता, पण गुरु मरणाच्या दारात होते.

ते म्हणाले, "मी तुमची वाट पाहत आहे. तुम्हाला कधी समजेल?"
हे आणखी संक्षिप्त करा." शिष्याने स्वतःला सावरले. तो दुसऱ्या खोलीतून धावत आला आणि एक कोरा कागद घेऊन आला.

त्याने तो कोरा कागद गुरूंना दिला. गुरु म्हणाले, "आता तू शिष्य झाला आहेस." तुमचे माझ्याशी असलेले नाते असेच राहील." कोरा कागद आणण्याचा अर्थ होतो, "मला काहीच माहीत नाही, मी अज्ञानी आहे." केवळ तोच शिष्य असतो, ज्याच्या मनात गुरूविषयी अशा भावना असू शकतात.
तात्पर्य : गुरू हे ज्ञानाचे मूळ स्रोत आहे; त्यांना केवळ अज्ञानी होऊनच प्राप्त करता येते.
Edited By- Dhanashri Naik