समज

अशी उन्मळून येऊ नकोस

तुला सावरायला इथं

कुणाचेच हात रिकामे नाहीत

स्वार्थाच्या तद्दन भाडोत्री बाजारात

निरपेक्षपण धजन नाही

स्वस्त करून नकोस

डोळ्यांचं डबडबलेपण

चिंध्यांनाही फुकट कुणी

दवडवत नाही

दु:खाचे कढ ऊतू देऊ

नकोस

सौख्याचे नि:श्वास त्यानं

विझत नाहीत

उदासपण माखलेले

श्वास आता आवर

तुझ्या अस्तित्वाचं

विझलेपण कुणी

देखणार नाही इथं

आत्मभानाच्या प्रसव कळा

अनावर होत असतील तर

स्वत्व न पसरवता

वांझपण कां

मिरवित नाहीस ?