महाभारतातील 'गीता'मधील संवाद

"

"अश्रूंनी डोळे डबडबलेले आणि मन खिन्न

अशा अर्जुना पाहुनि वदते झाले मधुसूदन १"

"अर्जुन म्हणाला,

श्रीकॄष्णा, हे भीष्म, द्रोण या परमपूज्य व्यक्ती

त्यांना मारायासाठी मी आणु कुठुन शक्ती ४"

"आम्हि जिंकावे अथवा त्यानी या पर्यायात

मला केशवा योग्य काय ते हे नाही कळत

ज्याना मारून आम्ही उरावे हे न मना पटते

तेच उभे सामोरि लढाया, मम कौरव भ्राते ६"

"संजय म्हणाला,

इतुके सारे सांगुनी अर्जुन कॄष्णासी बोलला

""नाही मी लढणार"" म्हणुनिया स्तब्ध उभा राहिला ९"

"श्री भगवान म्हणाले,

""शोकासाठी पात्र जे न तू विचार त्याचा करिशी

आणिक मोठया विद्वानासम भाषण पण देशी

अरे कुणी जगला वा मेला शोक न पंडित करती

अन् मरण्या मारण्यावरून तुझि कुंठित होते मती ? ११"