जातक कथा : बुद्धिमान कबुतर

एके दिवशी, त्याला झाडाच्या खोडाभोवती एक लहान वेल गुंडाळलेली आढळली,   बुद्धिमान कबुतरने इतर कबुतरांना बोलावले आणि म्हणाला, "बघा, या वेलीचा नाश करा. एके दिवशी, ही वेल आपल्या सर्वांना मृत्युकडे घेऊन जाईल. एक लहान कबुतर हसला आणि म्हणाला, "बुद्धिमान कबुतर, ही छोटी वेल आपल्याला मृत्युकडे कशी घेऊन जाईल?"

बुद्धिमान कबुतराने स्पष्ट केले, "आज तुम्हाला ते लहान वाटते, परंतु हळूहळू ते झाडाच्या संपूर्ण खोडाभोवती गुंडाळले जाईल, वर पोहोचेल. मग वेलीचे खोड जाड होईल आणि झाडाला चिकटून राहील, खालून वरपर्यंत एक शिडी बनवेल. कोणताही शिकारी आपल्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी शिडी चढेल आणि आपण मारले जाऊ." दुसऱ्या कबुतराला विश्वासच बसत नव्हता की एक लहान वेल शिडी कशी बनू शकते. तिसरा कबुतर म्हणाला, "बुद्धिमान कबुतर, तू एका तीळाच्या ढिगाऱ्यापासून डोंगर बनवत आहे."  

अशा प्रकारे, कोणीही बुद्धिमान कबुतरच्या शब्दांना गांभीर्याने घेतले नाही. काळ गेला. झाडाभोवती गुंडाळलेला वेल वर पोहोचला. वेलीचे खोड जाड होऊ लागले आणि त्यामुळे झाडावर एक शिडी बनली, ज्यामुळे चढणे सोपे झाले. सर्वांना त्या बुद्धिमान कबुतर माणसाच्या शब्दांची सत्यता कळू लागली, पण काहीही करता आले नाही कारण वेल इतकी मजबूत झाली होती की ती नष्ट करणे कबुतरांच्या शक्तीबाहेर होते.

एके दिवशी, जेव्हा सर्व कबुतर खाण्यासाठी बाहेर पडले होते, तेव्हा एक शिकारी आला. झाडाची शिडी पाहून तो झाडावर चढला, त्याचे जाळे पसरले आणि निघून गेला. संध्याकाळी, सर्व कबुतर परतले आणि जेव्हा ते खाली उतरले तेव्हा ते शिकारीच्या जाळ्यात अडकले. जेव्हा ते अडकले आणि फडफडले, तेव्हा त्यांना त्या बुद्धिमान कबुतर शहाणपण आणि दूरदृष्टी कळली. सर्वांना लाज वाटली आणि त्यांनी स्वतःला बोल लावले की त्यांनी त्या बुद्धिमान कबुतरचे ऐकले नाही. बुद्धिमान कबुतर सर्वात जास्त अस्वस्थ झाला आणि गप्प बसला.

एका कबुतराने धाडस केले आणि म्हणाला, "बुद्धिमान कबुतर, आम्ही मूर्ख आहोत, पण आता आमच्याकडे पाठ फिरवू नकोस." दुसऱ्या कबुतराने म्हटले, "या संकटातून बाहेर पडण्याचा मार्ग फक्त तूच सांगू शकतोस. तू जे काही बोलशील त्याकडे आम्ही दुर्लक्ष करणार नाही."

सर्व कबुतरांनी सहमती दर्शवली आणि तो बुद्धिमान कबुतर त्यांना म्हणाला, "माझे लक्षपूर्वक ऐका. सकाळी, जेव्हा शिकारी येईल तेव्हा मेल्याचे नाटक करा. शिकारी तुम्हाला मेल्याचे समजेल आणि तुम्हाला सापळ्यातून बाहेर काढेल आणि जमिनीवर ठेवेल. मृतासारखे तिथेच झोपा. त्याने शेवटचे कबुतर खाली ठेवताच, मी माझी शिट्टी वाजवीन. मी माझी शिट्टी वाजवताच, तुम्ही सर्वजण उडून जा.सर्व जणांनी होकार दिला. " ठरल्या प्रमाणे झाले. सकाळी, शिकारी आला. कबुतरांनी बुद्धिमान कबुतरने सांगितल्याप्रमाणे केले.

खरंच, शिकारीने कबुतरांना जमिनीवर ठेवले, त्याला वाटले की ते मेले आहे.शिकारीने त्यांना जाळ्यातून मुक्त केले आणि तेवढ्यात बुद्धिमान कबुतरची शिट्टी वाजवताच, सर्व कबुतरे उडून गेली. शिकारी अवाक होऊन पाहत राहिला. अश्या प्रकारे बुद्धिमान कबुतरचे सर्व कबुतरांनी आभार मानले. 

तात्पर्य : नेहमी बुद्धिमान थोरामोठ्यांचा सल्ला ऐकावा. 

Edited By- Dhanashri Naik