नैतिक कथा : परोपकारी अस्वल

पावसाळा जवळ येताच, भूराच्या कष्टाचे फळ मिळाले. त्याच्या गुहेत सुकामेवा, मुळे आणि मध मुबलक प्रमाणात साठा होता. तो पावसाळ्यासाठी तयार होता. त्याने गुहेसमोर चिखल आणि दगडांचा बांध बांधला होता जेणेकरून पावसाचे पाणी आत साचू नये. नेहमीप्रमाणे, मुसळधार पाऊस पडत होता. एके दिवशी, एक जोरदार वादळ आले. अनेक झाडे कोसळली, ज्यामुळे असंख्य प्राणी आणि पक्ष्यांची घरे उद्ध्वस्त झाली. अनेक प्राण्यांना अन्न आणि निवारा शोधण्यासाठी संघर्ष करावा लागला. तथापि, त्याच्या कठोर परिश्रमामुळे, भूराला संघर्ष करावा लागला नाही. त्याच मुसळधार पावसात आणि वादळात, मिनी ससा आणि गिलू खारीची घरे देखील नष्ट झाली. तसेच जंगलातील या कठीण काळात, भूरा त्याच्या शेजारी, मिनी ससा आणि गिलू खारी, तसेच इतर अनेक प्राण्यांना मदत करत असे. त्याने त्याच्या गुहेत त्याच्या सहकारी वनवासींना आश्रय दिला, त्याच्या साठवलेल्या अन्नातून त्यांना खायला दिले. सुमारे एका आठवड्यात, वादळ आणि मुसळधार पाऊस कमी झाला. जंगलातील जीवन सामान्य होऊ लागले. हळूहळू, राजा सिंहाला अस्वलाच्या परोपकाराची माहिती मिळाली. राजाने त्याच्या दरबारात मेजवानी दिली. त्याने जंगलातील सर्व प्राण्यांना आमंत्रित केले. जवळजवळ सर्वजण उपस्थित होते.

राजा येताच सर्व प्राणी त्यांच्या राजाला सन्मान देण्यासाठी उभे राहिले. सिंहाने वादळाचा धैर्याने सामना केल्याबद्दल सर्वांना अभिनंदन केले आणि म्हणाले, "मला माझ्या जंगलवासीयांचा अभिमान आहे ज्यांनी इतक्या कठीण परिस्थितीतही हार मानली नाही. सर्वांनी एकमेकांचे जीवन आणि कुटुंबांचे रक्षण केले. एकतेत ताकद आहे. तथापि, मी या जंगलातील सर्वात आशादायक रहिवासी असलेल्या अस्वलाच्या सन्मानार्थ हा कार्यक्रम आयोजित केला आहे. प्रत्येकाने त्याच्याकडून शिकले पाहिजे.  
तात्पर्य : मदत करणे व दान हेच ​​सर्वोच्च नैतिक मूल्य आहे.

Edited By- Dhanashri Naik