नैतिक कथा : मोराची बासरी

या दुविधेत तो नाचणे थांबवतो. तो धबधब्याकडे जाणे देखील थांबवतो. दरम्यान, कोकिळे धबधब्याच्या जवळच्या झाडावर बसून दररोज गाणी म्हणत असे. पण मोर तिथे येत नाही. मोराला आता नाचायचे वाटत नाही. तो सतत कोकिळेसारखे कसे गावे याचा विचार करतो. त्याने अनेक वेळा प्रयत्न केला, पण त्याच्या घशातून आवाज आला नाही. काही दिवसांनी कोकिळेनेही त्या झाडाकडे येणे बंद केले. मोर जेव्हा जेव्हा कोकिळेला पाहायचा तेव्हा तो तिच्याशी बोलत नसे. त्याला त्याचा तिटकारा असायचा.

एके दिवशी मोर झाडाच्या फांदीवर बसला होता. त्याला कोकिळेसारखा आवाज ऐकू आला. त्याने काळजीपूर्वक पाहिले आणि गावातील रस्त्यांवरून एक माणूस बासरी वाजवत असल्याचे पाहिले. हे ऐकून मोर खूप आनंदी झाला. त्याला वाटले, "वाह, तो कोकिळेपेक्षा चांगला आवाज काढत आहे! मी या बासरींपैकी एक का आणू नये?"

तो बासरीवादकाच्या मागे एका फांदीवरून दुसऱ्या फांदीवर उडू लागला. बासरीवादक एका झाडाखाली विश्रांती घेण्यासाठी बसला आणि त्याची बासरी पिशवी जवळच ठेवली. मोर झाडाच्या मागे लपून बसला आणि हळू हळू त्याच्या चोचीने पिशवीतून बासरी काढू लागला. बासरीवादक गाढ झोपेत होता. मोराने हळू हळू त्याची बासरी बाहेर काढली. बासरी चोचीत धरून तो उडून गेला आणि झाडाच्या फांदीवर बसला.

मोर खूप आनंदी झाला आणि विचार करू लागला, "आता, नाचून आणि गाऊन, मी सर्वोत्तम पक्षी होईन. आता, त्या कोकिळेचा अभिमान भंग होईल. ती खूप बढाई मारायची. देवाने तिला असे बनवले. आता, मी तिच्यापेक्षाही चांगले संगीत निर्माण करेन." पण आता समस्या होती ती बासरी कशी वाजवायची. जर त्याने सोडले तर ती खाली पडेल.

म्हणून तो बागेत आला. त्याने बासरी जमिनीवर ठेवली, त्याच्या चोचीत धरली आणि वाजवली. पण चोचीच्या पलीकडून हवा बाहेर पडली, ज्यामुळे बासरी वाजू शकली नाही.यामुळे मोर अस्वस्थ झाला. मग त्याने विचार केला, "जर माझ्याकडे चोच नसती, तर मी त्या माणसासारखा सहज बासरी वाजवू शकलो असतो." तो एका दगडाजवळ गेला आणि त्याची चोच त्यावर आपटली. पण चोच तुटली नाही. मग तो झाडाच्या खोडात त्याची चोच पकडतो आणि ती तोडतो. तुटलेली चोच त्याला खूप दुखवते. तो वेदनेने ओरडतो. पण कोणीही येत नाही. त्यानंतर, मोर खूप रडतो. तरीही, तो कसा तरी बासरी वाजवण्याचा प्रयत्न करतो.

पण त्याने चोचीशिवाय बासरी कशी धरायची याचा विचार केला नव्हता. पराभूत होऊन तो बासरी फेकून देतो. पण तुटलेल्या चोचीमुळे तो आता धान्यही उचलू शकत नाही. तो त्रासाने इकडे तिकडे फिरतो.तेवढ्यात, कोकिळेला मोर दिसतो. कोकिळे त्याच्याकडे येते आणि विचारते, "दादा मोर, काय झाले? तुझी चोच कशी तुटली?"

मोर त्याला सर्व काही सांगतो. हे ऐकून कोकिळे म्हणते, "दादा , मी तुला आधीच सांगितले होते. देवाने सर्वांना जसे आहे तसे बनवले. ते ठीक आहे." जर मी नाचायला सुरुवात केली तर मी कशी दिसेन याची कल्पना करा. देवाने मला काळा बनवले, पण त्याने मला एक अद्भुत आवाज दिला. त्याने तुला इतके सुंदर बनवले की प्रत्येकजण तुला पाहण्याची आस धरतो. तुझ्यासारखे सौंदर्य कोणत्याही पक्ष्याकडे नाही.

हे ऐकून मोर रडू लागला, "ताई, तू बरोबर आहेस. मी स्वतःला उद्ध्वस्त केले आहे. आता मी धान्य कसे खाईन? मी मरेन." कोकिळा म्हणाली, "दादा, काळजी करू नकोस. तुझी चोच बरी होईपर्यंत मी तुझ्या तोंडात धान्य घालेन. पण तुला पूर्वीसारखेच नाचावे लागेल." हे ऐकून मोर खूप आनंदी झाला. दोघेही पूर्वीसारखेच नाचू आणि गाऊ लागले.

तात्पर्य : देवाने प्रत्येकाला काहीतरी अद्भुत गुण दिला आहे व तो जपावा. 

Edited By- Dhanashri Naik