Marathi Poem नातीगोती असावीत नेहमी आंबट गोड चवीची

हाक मारली की धावून येतात पटकन,

नड भासली कशाची, की भागवतात चटकन,

कार्याची शोभा का उगाचच बरं वाढते,

त्यांच्या मूळ च तर , ते खुलून दिसते,

हास्याचे कारंजे उडतात घरी वरचेवर,

तोडगा लगेचच मिळतो, घरगुती कुरबुरीवर,

राग मनात न ठेवता, प्रवाहतीत व्हावं,

आपलं म्हटलं की सोडून ही देता यायला हवं!

मंगच  हे अस नातं लोणच्या सारख टिकत,

जितकं जून होत जातं, तितकं रुचकर होत जातं!

....अश्विनी थत्ते