का कोपला रे वरुण राजा, तुझ्या लेकरावरी

हाहाकार उडला, झाले जलमय गावं,

रस्ता दिस न कुठं, न कशाला उरला वाव,

जीव मुठीत घेऊन सारे, कसेबसे आहेत उभे,

वाहून गेले घरकुल इवले,सांग काय करावे?

दशा मानवाची झालीया दारुण आता, न उरला थारा,

थांबव ना रे आता तरी, मिळू दे ना सहारा!

दैना आता जरा थांबव, घे जरा विश्रांती तू ही!

वाचवा या त्या जीवांना, दे सद्बुद्धी तू सकलना ही !

....अश्विनी थत्ते