नित्यपाठाच्या बेचाळीस ओव्या

न कळे तुझें आदिमध्यावसान । आपणचि सर्वकर्ता कारण ।

कोठें प्रगटशी याचें अनुमान । ठायीं न पडे ब्रह्मांदिका ॥ ११ ॥

जाणोनि भक्तांचे मानस । तेथेंचि प्रगटशी जगन्निवास ।

सर्वकाळ भक्तकार्यास । स्वांगे उडी घालिसी ॥ १२ ॥

' सदाशिव ' ही अक्षरें चारी । सदा उच्चारी ज्याची वैखरी ।

तो परमपावन संसारी । होऊनि तारी इतरांतें ॥ १३ ॥

बहुत शास्रवक्ते नर । प्रायश्र्चित्तांचा करितां विचार ।

परी शिवनाम एक पवित्र । सर्व प्रायश्र्चित्तां आगळें ॥ १४ ॥

नामाचा महिमा अद्भुत । त्यावरी प्रदोषव्रत आचरत ।

त्यासी सर्व सिद्धि प्राप्त होत । सत्य सत्य त्रिवाचा ॥ १५ ॥

जय जयाची पचंवदना । महापापद्रुमनिकृंतना ।

मदमत्सरकाननदहना । निरंजना भवहारका ॥ १६ ॥

हिमाद्रिजामाता गंगाधरा । सुहास्यवदना कर्पूरगौरा ।

पद्मनाभ मनरंजना त्रिनेत्रा । त्रिदोषशमना त्रिभुवनेशा ॥ १७ ॥

नीलग्रीवा अहिभूषणा । नंदिवाहना अंधकमर्दना ।

दक्षप्रजापतिमखभंजना । दानवदमना दयानिधे ॥ १८ ॥

जय जय किशोर चंद्रशेखरा । उर्वी धरेंद्रनंदिनीवरा ।

त्रिपुरमर्दना कैलासविहारा । तुझ्या लीला विचित्र ॥ १९ ॥

कोटि भानुतेजा अपरिमिता । विश्र्वव्यापका विश्र्वनाथा ।

समाधिप्रिया भूतादिनाथा । मूर्तामूर्तत्रयीमूर्ते ॥ २० ॥

परमानंदा परमपवित्रा । परात्परा पंचदशनेत्रा ।

पशुपते पयःफेनगात्रा । परममंगला परब्रह्मा ॥ २१ ॥

जय जय श्रीब्रह्मानंदमूर्ति । तू वंद्य भोळा चक्रवर्ति ।

शिवयोगीरुपें भद्रायूप्रती । अगाध नीति कथिलीस ॥ २२ ॥

जय जय भस्मोद्धूलितांगा । योगध्येया भक्तभवभंगा ।

सकलजनआराध्यलिंगा । नेईं वेगीं तुजपाशीं ॥ २३ ॥

जेथें नाही शिवाचें नाम । तो धिक् ग्राम धिक् आश्रम ।

धिक् गृह पर उत्तम । आणि दानधर्मा धिक्कार ॥ २४ ॥

जेथें शिवनामाचा उच्चार । तेथें कैंचा जन्ममृत्युसंसार ।

ज्यासी शिव शिव छंद निरंतर । त्यांहीं जिंकिलें कळिकाळा ॥ २५ ॥

जयाची शिवनामीं भक्ति । तयाचीं पापें सर्व जळती ।

आणि चुके पुनरावृत्ति । तो केवळ शिवरुप ॥ २६ ॥

जैसें प्राणियाचें चित्त । विषयीं गुंते अहोरात्र ।

तैसें शिवनामीं लागत । तरी मग बंधन कैचें ॥ २७ ॥

कामगजविदारकपंचानना । क्रोधजलप्रभंजना ।

लोभांधकार चंडकिरणा । धर्मवर्धना दशभुजा ॥ २८ ॥

मत्सरविपिनकृशाना । दंभनगभेदका सहस्रनयना ।

लोभ महासागरशोषणा । अगस्त्यमहामुवर्या ॥ २९ ॥

आनंदकैलासविहारा । निगमागमवंद्या दीनोद्धारा ।

रुडंमालांकितशरीरा । ब्रह्मानंदा दयानिधे ॥ ३० ॥

धन्य धन्य तेचि जन । जे शिवभजनीं परायण ।

सदा शिवलीलामृत पठण । किंवा श्रवण करिती पैं ॥ ३१ ॥

सूत सांगे शौनकांप्रति । जे भस्मरुद्राक्ष धारण करिती ।

त्यांच्या पुण्यासि नाहीं गणती । त्रिजगतीं धन्य ते ॥ ३२ ॥

जे करिती रुद्राक्ष धारण । त्यांसी वंदिती शक्र द्रुहिण ।

केवळ तयांचे घेतां दर्शन । तरती जन तत्काळ ॥ ३३ ॥

ब्राह्मणादि चारी वर्ण । ब्रह्मचर्यादि आश्रमीं संपूर्ण ।

स्त्री बाल वृद्ध आणि तरुण । यांहीं शिवकीर्तन करावें ॥ ३४ ॥

शिवकीर्तन नावडे अणुमात्र । ते अत्यंत जाणूनि अपवित्र ।

लेइले नाना वस्त्रालंकार । तरी केवळ प्रेतचि ॥ ३५ ॥

जरी भक्षिती मिष्टान्न । तरी ते केवळ पशूसमान ।

मयूरांगींचे व्यर्थ नयन । तैसे नेत्र तयांचे ॥ ३६ ॥

शिव शिव म्हणतां वाचें । मूळ न राहे पापाचें ।

ऐसें माहात्म शंकराचें । निगमागम वर्णिती ॥ ३७ ॥

जो जगदात्मा सदाशिव । ज्यासि वंदितीं कमलोद्भव ।

गजास्य इंद्र माधव । आणि नारदादि योगींद्र ॥ ३८ ॥

जो जगद्गुरु ब्रह्मानंद । अपर्णाह्रदयाब्जमिलिंद ।

शुद्ध चैतन्य जगदादिकद । विश्र्वंभर दयाब्धी ॥ ३९ ॥ जो पंचमुख दशनयन । भार्गववरद भक्तजीवन ।

अघोर भस्मसुरमर्दन । भेदातीत भूतपति ॥ ४० ॥

तो तूं स्वजन भद्रकारका । संकटीं रक्षिसी भोळे भाविकां ।

ऐसी कीर्ति अलोलिका । गाजतसे ब्रह्मांडी ॥ ४१ ॥

म्हणोनि भावें तुजलागून । शरण रिघालों असें मी दीन ।

तरी या संकटांतून काढुनि पूर्ण संरक्षी ॥ ४२ ॥

॥ नित्य पाठाच्या बेचाळीस ओव्या समाप्त ॥