प्रेरणादायी कथा : दोन उंदरांची गोष्ट
Kids story : अनेक वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. दोन उंदरांमध्ये घट्ट मैत्री होती. एकदा, गावातील उंदराने शहरातील उंदराला गावाला भेट देण्याचे आमंत्रण दिले. शहरातील उंदराने आमंत्रण स्वीकारले.
आठवड्याचा शेवट झाला होता आणि गावातील उंदराने त्याच्या शहरातील मित्राच्या आगमनाची आतुरतेने वाट पाहिली. त्याला त्याच्याशी खूप बोलायचे होते आणि त्याला गावातील शेतात आणि गोठ्यात फिरायला घेऊन जायचे होते. तो त्याच्या मित्राचे स्वागत करण्यात कोणतीही कसर सोडू इच्छित नव्हता. म्हणून, तो त्याच्यासाठी भरपूर फळे आणि धान्य गोळा करायला लागला.
अखेर, तो दिवस आला जेव्हा शहरी उंदराने गावात आगमन केले. दोन्ही मित्र एकमेकांना भेटून खूप आनंदी झाले. त्यांनी बराच वेळ गप्पा मारल्या आणि त्यांचे अनुभव सांगितले. मग ते जेवायला बसले. गावातील उंदराने धान्य आणि फळे वाढली, जी त्यांनी दोघांनीही खाल्ली आणि विश्रांती घेतली.
संध्याकाळी, गावातील उंदराने त्याच्या शहरातील मित्राला गाव पाहण्यासाठी घेऊन गेला. शेते आणि गोठ्या पाहून शहरी उंदराला आनंद झाला. गावातील उंदीर म्हणाला, "गावातील वातावरण आणि हवा शुद्ध आहे, जी तुम्हाला शहरात क्वचितच आढळते, मित्रा."
शहरातील उंदीर शहराच्या समस्या जाणून होता. तो वर्षानुवर्षे तिथे राहत होता, परंतु त्याच्या गावातील उंदीरच्या बोलण्याने त्याला त्रास झाला. तथापि, तो काहीही बोलला नाही.
गावातील उंदीर, गावाची स्तुती करण्यात मग्न, त्याला जंगलात घेऊन गेला आणि म्हणाला, "मित्रा, तुला शहरात इतके नैसर्गिक आणि नयनरम्य दृश्य दिसणार नाही. म्हणून आज या दृश्यांचा आनंद घे."
ALSO READ: प्रेरणादायी कथा : आंधळा घोडा
शहरी उंदीर देखील यामुळे दुखावला गेला, परंतु तो काहीही बोलला नाही. त्याला वाटले की आता त्याला त्याच्या ग्रामीण मित्राला शहरी जीवनाची झलक आणि ग्लॅमरस दाखवावी लागेल. तेव्हाच त्याला शहर किती अद्भुत आहे हे समजेल.
ALSO READ: प्रेरणादायी कथा : साधू आणि नर्तकी
रात्र झाली तेव्हा दोन्ही उंदीर घरी परतले. जेवणाची वेळ झाली तेव्हा गावातील उंदीर पुन्हा शहरी उंदीरला फळे आणि धान्ये देऊ लागला. शहरी अन्नाची सवय असलेला उंदीर हे अन्न पचवू शकला नाही. तो म्हणाला, "मित्रा, तू नेहमीच फळे आणि धान्य खातोस का? शहरात ये. मी तुला स्वादिष्ट पदार्थ खाऊ घालेन आणि तिथले अद्भुत जीवन दाखवीन. उद्या माझ्यासोबत ये."
गावातील उंदीर शहर पाहण्याची तळमळ करत होता. तो लगेच होकार दिला. दुसऱ्या दिवशी सकाळी मऊ गवतावर झोपल्यानंतर ते दोघेही शहराकडे निघाले. शहरी उंदीर त्याच्या ग्रामीण मित्राला त्याच्या राहत्या घरात घेऊन गेला. ते एका श्रीमंत माणसाचे होते आणि शहरी उंदीराचे बिळ आत होते. इतके मोठे आणि सजवलेले घर पाहून गावातील उंदीर आश्चर्यचकित झाला.
जेवणाचे टेबल पाहून त्याचे तोंड उघडे पडले. शहरी उंदीरने त्याला सुरुवात करण्यास आमंत्रित केले. गावातील उंदीर आनंदाने जेवू लागला. त्याने पहिले काम केले ते म्हणजे त्याच्या प्लेटमधून चीजचा तुकडा उचलला. तो चीज चावतच होता तेव्हा शहरी उंदीर ओरडला, "पळा मित्रा! मांजर येत आहे. लवकर कपाटात लपून राहा. नाहीतर, तू आपला जीव गमावशील."
गावातील उंदीर शहरी उंदीर घेऊन कपाटाकडे धावला. ते काही काळ कपाटात लपून राहिले. मांजर गेल्यानंतर, ते दोघेही बाहेर आले. शहरातील उंदीर पुन्हा त्याच्या मित्राला, गावातील उंदीरला खायला घेऊन गेला. पण भीतीमुळे त्याची भूक गेली होती.
शहरातील उंदीर त्याची अवस्था पाहून म्हणाला, "मित्रा, घाबरण्यासारखे काही नाही. मांजर गेली आहे. शेवटी, हे शहरी जीवनाचा एक भाग आहे. आपण येथे असेच राहतो.
गावातील उंदीरने केकचा एक तुकडा घेतला. पण तो तो तोंडात घालण्यापूर्वीच शहरातील उंदीर ओरडला, "पळा मित्रा! कुत्रा आला आहे."
दोघे पुन्हा धावले आणि कपाटात लपले. शहरातील उंदीराने त्याला सांगितले की त्या घराच्या मालकाकडे एक खूप धोकादायक कुत्रा आहे. त्याला त्यापासून दूर राहावे लागेल.
गावातील उंदीर घाबरला. कपाटातून बाहेर आल्यानंतर तो क्षणभरही तिथे थांबला नाही. तो म्हणाला, "मित्रा, मला जाऊ दे. मला हे शहरी जीवन आवडत नाही. माझ्यावर नेहमीच धोका घोंघावत असतो. गाव यापेक्षा चांगले आहे."
मग तो गावाकडे निघाला आणि गावी पोहोचल्यावरच त्याने आरामाचा श्वास घेतला. तिथे गेल्यावर त्याला वाटले, "जिथे जीवन सुरक्षित असते तेच एकमेव चांगले ठिकाण आहे."
तात्पर्य : कधी शांतता आणि निश्चिंततेचे साधे जीवन चांगले आहे.
Edited By- Dhanashri Naik
