Kids story : एका जंगलात एक खारी राहत होती. ती खूप खेळकर होती. जंगलातील प्राण्यांनी तिला बऱ्याच वेळा समजावून सांगितले की अशा प्रकारे उड्या मारणे आणि खोड्या करणे योग्य नाही, पण ती ऐकत नव्हती. तिला हे सर्व करायला खूप आवडायचे.
एके दिवशी खार झाडावर उड्या मारत खेळत होती. तेवढ्यात अस्वल दिसला. खार उडी मारून त्याच्या पाठीवर बसली.
अस्वल म्हणाले, खार ताई तू अजूनही नेहमीसारखीच खोडकर आहेस. मागच्या वेळी, तुझ्यामुळे माझा पाय घसरला आणि मी चिखलात पडलो. हे ऐकून खार हसायला लागली.
खार म्हणाली, माफ करा अस्वल दादा मला तुला चिडवायचे आहे, पण मी वचन देतो की आज मी कोणताही खोडी करणार नाही.
अस्वल एका झाडाखाली झोपला आणि विश्रांती घेऊ लागला. थोड्या वेळाने, खारचा आवाज ऐकून तो जागा झाला. खार म्हणाली मला मदत करा, मला मदत करा, मी झाडाच्या फांदीवर अडकली आहे. अस्वल येतो तेव्हा त्याला खार शेपटीला लटकलेली दिसते,
खार म्हणाले मला वाचवा! मी झाडावर चढत असताना माझी शेपटी दोन फांद्यांमध्ये अडकली." थोड्या वेळाने, जिराफ येतो आणि खारीला झाडावरून सोडवतो. खार सर्वांचे आभार मानते.
एके दिवशी, झाडावर बसून, तिला एक माकड एका फांदीवरून दुसऱ्या फांदीवर उडी मारताना दिसले. हे पाहून, खारीलाही असेच करायचे वाटले.
दुसऱ्या दिवशी, तिने जंगलापासून दूर दुसऱ्या जंगलात खेळायला जाण्याचा निर्णय घेतला. सकाळ होताच, ती सर्वांना चुकवून दुसऱ्या जंगलात पोहोचली. पोहोचताच तिला एक मोठा तलाव दिसला. तिने विचार केला, आधी आंघोळ का करू नये?
ती तलावाजवळ पोहोचताच एका पक्ष्याने तिला हाक मारली. ताई, तू या जंगलात नवीन आहेस का? या तलावापासून दूर राहा. जो कोणी त्यात आंघोळ करायला जातो त्याच्या शरीराचा एक भाग जातो. खार म्हणाली व्वा, हे कसे होऊ शकते? तू मला फक्त घाबरवत आहेस. पक्षी म्हणाला ही तुझी इच्छा आहे, मी तुला फक्त इशारा देत होतो. जा आंघोळ करून बघ, तुला कळेल.
खारीने ऐकले नाही, म्हणून तिने तलावात डुबकी मारली. तिला ते खूप आवडले आणि तिने बराच वेळ त्यात आंघोळ केली. ती बाहेर आल्यावर पक्षी तिच्यावर हसले. खार म्हणाली तू का हसत आहेस?, पक्षी म्हणाला तुझी शेपटी कुठे आहे?
खारीने मागे वळून पाहिले आणि पाहिले की तिची शेपटी गेली होती. शेपटीशिवाय ती खूप वाईट दिसत होती. खार रडू लागली. ती तळ्याजवळ गेली आणि तिची शेपटी परत मागू लागली.
सकाळ संध्याकाळ झाली, पण तिला तिची शेपटी परत मिळाली नाही. पराभूत होऊन, खार परत चालू लागली. मग तळ्यातून आवाज आला.
तळे म्हणाले; हा एक जादूचा तलाव आहे. पक्ष्याने तुला येथे आंघोळ करण्यास मनाई केली होती, पण तू ऐकले नाहीस, म्हणून तू तुझी शेपटी गमावलीस. खार म्हणाली मला माफ कर, मी कधीही कोणाच्याही वस्तू न मागता वापरणार नाही.
तळे म्हणाले आता तुझ्या जंगलात जा आणि सर्व प्राण्यांची माफी माग. आजपासून खोड्या खेळणे थांबव. जंगलातील सर्वांना मदत कर, आणि हळूहळू तुझी शेपटी परत येईल.
खार जंगलात परतते. दुसऱ्या दिवशी, सर्वजण शेपटी नसलेल्या खारीची चेष्टा करू लागतात. पण खारीला वाईट वाटत नाही; ती सर्वांची माफी मागते. मग ती सर्वांना मदत करण्याचे वचन देते. पावसाळ्यात, ती लहान पक्ष्यांसाठी धान्य आणते. ती झाडांवरून फळे तोडते आणि खाली टाकते जेणेकरून अस्वल त्यांना उचलून खाऊ शकेल.
अशाप्रकारे, ती सर्व प्राण्यांना मदत करू लागते आणि ते सर्व तिला आशीर्वाद देतात. त्यांच्या आशीर्वादाने तिची शेपटी हळूहळू परत वाढते. हे पाहून खारीला खूप आनंद होतो.
तात्पर्य : विनाकारण कोणालाही त्रास देऊ नये; नेहमी सर्वांची मदत करावी.
Edited By- Dhanashri Naik
