लघु कथा : विहिरीतील बेडूक

तो उडी मारून राहण्यासाठी एका तलावाच्या शोधात निघाला. काही अंतर चालल्यानंतर त्याला एक तलाव सापडला. तो तलावात उडी मारणारच होता, तेवढ्यात तलावातून आवाज आला व बेडूक घाबरला 

बेडूक: तू कोण आहेस?

मासा: आम्ही या तलावात राहणारे मासे आहोत. तू इथे का आला आहेस?

बेडूक: मला या तलावात राहायचे आहे. मला विहिरीत राहून खूप कंटाळा आला होता.

मासा: पण या तलावावर आमचे नियंत्रण आहे. आम्ही शांतपणे पोहतो. उडी मारून तुम्ही आम्हाला त्रास द्याल. तुम्ही दुसरीकडे कुठेतरी जावे.

बेडूक: नाही, मी अजिबात उडी मारणार नाही. तुम्ही कितीही पोहा, मी शांतपणे पोहेन.

हे ऐकून माशाने त्याला तिथेच राहू दिले.

दोन दिवस बेडकाने त्याची मान पाण्यातून बाहेर काढली, हातपाय फडफडवत पोहला. पण त्याला ते आवडले नाही. म्हणून त्याने निघून जाण्याचा निर्णय घेतला. तो उडी मारून बाहेर आला. अशा निर्बंधांमध्ये कोण जगेल? तो पुढे गेला. तिथे त्याला एक गाव दिसले. एक माणूस नदीतून हंड्यांमध्ये पाणी घेऊन जात होता.

बेडकाने विचार केला, "मी हंड्यात लपून बसेन. कोणालाच कळणार नाही." बेडकाने शांतपणे एका हंड्यात बसून राहिलो. त्या माणसाने अनेक हंड्या पाण्याने भरल्या, त्यावर झाकणे लावली आणि गावाकडे निघाला.

झाकणे बंद होताच बेडका घाबरला. त्याने खूप प्रयत्न केले पण तो बाहेर पडू शकला नाही. त्या माणसाने गावातील अनेक घरांना हंडे वाटली. त्यापैकी बेडका ज्या हंड्यात बसला होता तो होता. तो गावातील जमीनदाराचा होता. जमीनदार त्याच्या नोकराला म्हणाला, "आज खूप थंडी आहे, मला आंघोळ करायची आहे. कृपया या हंड्यात पाणी गरम करा." नोकराने हंड्या चुलीवर ठेवला. पाणी गरम होऊ लागले. बेडकाने विचार केला, "मी आज मरणार आहे. आता काहीही करता येणार नाही; हंड्याचे झाकण बंद आहे." बेडकीननेबरोबर सांगितले. आपण जिथे आहोत तिथेच राहतो. तो देवाला प्रार्थना करू लागला.

देवा, मला वाचव. मला माझ्या बेडकीन सोबत राहण्यासाठी विहिरीवर जायचे आहे. थोड्या वेळाने, जोरदार वारा वाहू लागला, जो स्टोव्ह विझवत होता. घरमालक त्याच्या नोकराला म्हणाला, "वाऱ्याने स्टोव्ह विझवला आहे. झाकण उघड आणि पाणी किती गरम आहे ते पहा. नाहीतर, स्टोव्ह पुन्हा पेटवा." नोकराने झाकण उघडताच, बेडूक लगेच भांड्यातून उडी मारली. त्याला पळताना कोणीही पाहिले नाही. तो उडी मारून विहिरीजवळ पोहोचला.

बेडूक पटकन विहिरीत उतरला 

बेडकीन : बेडूक, तुझा प्रवास संपला का? अजून शोध घ्यायचा आहे का?

बेडूक: नाही, तू बरोबर होतीस. माणसाने जे आहे त्यावर धीर धरला पाहिजे. आज मी मृत्यूपासून थोडक्यात बचावलो.

मग बेडकाने बेडकीनला सर्व काही सांगितले.

बेडकीन : देवाचे आभार मानतो की तू वाचलास. आजपासून, सर्व काही बाजूला ठेवून देवाचे ध्यान करूया. जेणेकरून आपल्याला या सगळ्यापासून मुक्तता मिळेल. यानंतर, दोघेही आयुष्यभर तिथेच राहिले आणि देवाचे ध्यान करू लागले.

तात्पर्य : नेहमी समाधानी असावे
Edited By- Dhanashri Naik