#शेण खाणं... काडी टाकून...

त्यावर कन्यका एकदमच न्यायाची बाजू घेतल्यासारखी छद्मी हास्य करत म्हणाली, ‘डोन्ट लाय मा... शेण खाल्लं म्हणालीस कि तू... मागं एकदा मे महिन्यात आजीनं आम्हाला गाय दाखवायला नेलं होतं. तेव्हां कळलं मला कि काऊडंगलाच शेण म्हणतात.’ 

आत्ता कुठं माझ्या मेंदूला उमज पडली आणि मग मात्र मी व्यवस्थित कमरेची तलवार उपसत जोरदार हल्ला केल्याच्या आवेशात म्हटलं, ‘माझे आई... समोरचा माणूस काय बोलतो ते आधी नीट ऐकून घ्यावं आणि मग बोलावं... तू पाजळलेलं अगाध ज्ञान बरोबर आहे... काऊडंग म्हणजेच गाईचं शेण हेही बरोबरच आहे... मीही `शेण खाल्लं’ असंच म्हटलं होतं... पण कुणीतरी शेण खाल्लं असं म्हटलं... बाबांनी खाल्लं, असं म्हटलं नव्हतं!’ 

‘सॉरी मा सॉरी... कन्फ्युजन झालं गं थोडं... ते तू म्हणतीस ना तसं इंग्लिश मेडियममुळं परफेक्टली कळलं नाही कि प्रॉब्लेम होतो गं...’

’एवढी अक्कल आहे ना... मग खात्री करून घ्यावी आधी... त्याशिवाय पिल्लू सोडू नये वाट्टेल ते...’ 

‘मा... मी ना परवा पालीची दोन पिल्लू बघितली आपल्या बेडजवळच्या खिडकीत’ इति चिरंजीव! 

‘अरे, एक असेल तर पिल्लू... अनेक असतील म्हणजे प्लुरल असेल तर पिल्लं म्हणायचं’ असं मी त्याला सुधरवतेय तोवर, ‘ईsssssssssss..... मी नाही झोपणार आता तिथं...’ असं कन्यका किंचाळली. 

‘आज काय सगळीजणं पिल्लं सोडत बसणार आहात कि जेवायलाही घालणार आहात?’ ह्या नवऱ्याच्या खोचक वाक्यावर क्षणार्धात माझीच विकेट जात संतापून मी म्हटलं, ‘एक्सक्यूज मी... सगळं तयार आहे... उलट आम्हाला थांबावं लागलं, तू तणतणत होतास कॉलवर म्हणून...’ 

‘हो... ते शेण खाल्ल्यामुळं तेच ना मा...’ ह्या लेकीच्या वाक्यावर माझ्याही नकळत अगदी वसकलेच मी, ‘बाबांनी नाही... कुणीतरी असं म्हटलं होतं मी...’

‘तेच... तेच गं... काय मिनिंग सांग ना त्याचं...’ 

‘गाढवपणानं वागणं म्हणजे शेण खाणं... कळलं?’ असं मी ओरडले तर त्यावर तत्ववेत्त्याचा आव आणत गंभीर चेहऱ्यानं ती म्हणाली, ‘व्हेरी स्ट्रेंज... शेण इज रिलेटेड टु गाय... हाऊ कॅन अ गाढव एन्टर्स इन?’ 

आता मी पुरती संपत करवादले, ‘आता तू जास्त शेण खाऊ नकोस... मुकाट जेवायला चल...’ 

‘मॉम... डोन्ट इन्सल्ट... आय ऍम अ रिस्पॉनसिबल सिटिझन... आय डोंट ईट शेण ऍन्ड ऑल... ओके?’ तिच्यातलं ‘टीन एज’ उफाळून आलं. 

‘सारखे अपमान एक बरे होतात ह्यांचे... आम्हाला कोण काळं कुत्रं पण विचारत नव्हतं ह्या वयात..’ ह्या माझ्या वाक्यावर मात्र मूळ स्वभावात परतत नवरा खळाळून हसला. 

‘आई... कुत्र्याचं काय आता? वुई वेअर टॉकिंग अबाऊट गाय ऍन्ड गाढव ना?’ सुपुत्राची जिज्ञासा!

’काही नाही... मीच गाढव आहे म्हणून कुत्रं म्हणाले असेन...’

‘नो मा... यू आर गेटिंग कन्फ्युज्ड नाऊ... यू सेड सम फ्रेजलाइक थिंग...’ तो विषय सोडत नव्हता.

‘हो... काळं कुत्रंही न विचारणे असा वाक्प्रचार आहे आमच्याकडं... महत्वाचं म्हणजे आमच्या आधीच्या आणि नंतरच्या, दोन्ही पिढ्यांच्या राज्यात आमची अवस्था तशीच आहे...’

‘मा... ब्लॅक डॉग्ज लुक सो गॉर्जियस... आपण आणूया एक मा?’

‘तिघांना सांभाळतेय ते कमी आहे म्हणून आता चौथं एक डोक्यावर घेऊ का?’ 

‘मा... वुई आर नॉट डॉग्ज... वुई कॅन हॅन्डल आवर ओन थिंग्ज...’ चिरंजीव!

‘पण करता का हॅन्डल? शेवटी मलाच धारातीर्थी पडावं लागतं ना तुमचे पसारे आवरत?’ 

‘ऐक मा... तू फक्त त्याचं शी-शू बघशील का? बाकी सगळं आम्ही दोघं हँडल करू...’ सुकन्या!

‘दोन बाळंतपणांत कंबरडं मोडलं... तिसरा व्याप मी मुळीच डोक्यावर घेणार नाही... मुकाट जेवा आता...’ पानं वाढून खुर्चीत बसत मी म्हटलं. 

‘आणि तसंही मा... ही म्हणाली तरी काही मदत करेल असं नाही... मला तेवढं गोड बोलून काम करून घेत असते आणि मी काही सांगितलं तर तुझं तू कर असं म्हणते मला..’ सुपुत्र!

‘लुक मा... ही इज पॉइझनिंग युवर माईंड...’ कन्यका!

मला असह्य होत मी म्हटलं, ‘विषप्रयोग..???? कसले शब्द वापरता रे एकमेकांसाठी? भावंडं आहात ना सख्खी?"

यावर मला दुजोरा द्यायचा सोडून नवरा खोखो हसत म्हणाला, ‘आता तू घोळ करतीहेस... मराठी मेडियममुळं... शब्दश: अर्थ घेऊ नको गं पॉइझनिंगचा... आपण काडी टाकणं किंवा कळ लावणं म्हणतो ना तितपत लाईटली घे!’

‘बाबा, काडी टाकणं म्हणजे?’ चिरंजीवांची जिज्ञासा सदैवच शिखरावर असते. 

यावर नवऱ्यानं अक्षरही बोलायच्या आत कन्यका वदली, ‘ओह.. यू डोन्ट नो? काडी इज काडी.. ते काडेपेटीमधे नसते का? ती टाकणे.. आई नाही का उदबत्ती, निरांजन असं लावल्यावर फूफू करून मग ती काडी टाकून देत?’

‘त्याचं इथं काय लॉजिक?’ अशा लेकाच्या प्रश्नाचा अर्थही डोक्यात शिरला नाही... कारण माझ्या मेंदूलाच आता कुणीतरी काडी लावल्यासारखं किंवा त्यावर शेण थापल्यासारखं वाटत होतं. 

नवरा मात्र प्रचंड पेशंन्स ठेवून पोरांना कायकाय समजावून देत होता... मला बोचत होतं ते मधेच त्याचं गालातल्या गालात माझ्याकडं बघून मिश्कील हसणं!