झाशीची राणी लक्ष्मीबाई निबंध

संपूर्ण झाशी दु:खाच्या सागरात बुडाली. राजा गंगाधर राव यांना इतका मोठा धक्का बसला की ते सावरले नाहीत आणि 21 नोव्हेंबर 1853 रोजी त्यांचे निधन झाले. महाराजांचा मृत्यू राणींना असह्य झाला असला तरी त्या घाबरल्या नाही, त्यांनी विवेक गमावला नाही. राजे गंगाधर राव यांनी त्यांच्या हयातीतच त्यांच्या कुटुंबातील मुलगा दामोदर राव यांना दत्तक पुत्र मानून इंग्रज सरकारला माहिती दिली होती. पण ईस्ट इंडिया कंपनीच्या सरकारने दत्तक पुत्र नाकारला.

संघर्ष : 27 फेब्रुवारी 1854 रोजी लॉर्ड डलहौसीने दामोदररावांच्या दत्तक पुत्राला दत्तक घेण्याच्या धोरणाखाली नकार दिला आणि झाशीचे ब्रिटीश राज्यात एकीकरण करण्याची घोषणा केली. पोलिटिकल एजंटची माहिती मिळताच राणींच्या तोंडून 'मी माझी झाशी देणार नाही' हे वाक्य बाहेर पडले. 7 मार्च 1854 रोजी झाशी इंग्रजांच्या ताब्यात गेली. झाशीच्या राणीने पेन्शन नाकारली आणि नगरच्या राजवाड्यात राहू लागली.

येथूनच भारताच्या पहिल्या स्वातंत्र्य क्रांतीचे बीज अंकुरले. उत्तर भारतातील नवाब व राजे व सम्राट इंग्रजांच्या राज्य लिपसाच्या धोरणावर असंतुष्ट झाले आणि सर्वांमध्ये बंडाची आग पेटली. राणी लक्ष्मीबाईंनी ही सुवर्णसंधी मानून क्रांतीची ज्योत अधिक प्रज्वलित करून इंग्रजांविरुद्ध उठाव करण्याची योजना आखली.

नवाब वाजिद अली शाह यांची बेगम हजरत महल, शेवटच्या मुघल बादशहाची बेगम झीनत महल, खुद्द मुघल सम्राट बहादूर शाह, नाना साहेबांचे वकील अजीमुल्ला, शहागढचे राजा, वानपूरचे राजा मर्दन सिंग आणि तात्या टोपे इत्यादी सर्वांनी या कामात सहकार्य करण्याचा प्रयत्न केला.

बंड : भारतातील लोकांमध्ये बंडाची ज्योत पेटली. संपूर्ण देशात क्रांतीची संघटित आणि ठामपणे अंमलबजावणी करण्याची तारीख 31 मे 1857 निश्चित करण्यात आली होती, पण त्याआधीच क्रांतीची ज्योत पेटली आणि 7 मे 1857 रोजी मेरठमध्ये आणि 4 जून 1857 रोजी कानपूरमध्ये भीषण दंगल उसळली. जागा.. 28 जून 1857 रोजी कानपूर पूर्णपणे स्वतंत्र झाले. ब्रिटीश सेनापती सर ह्यू रोजने आपले सैन्य संघटित करून बंड दडपण्याचा प्रयत्न केला.

त्यांनी सागर, गारकोटा, शहागढ, मदनपूर, माडखेडा, वनपूर आणि तळबेहाट ताब्यात घेतले आणि क्रूर अत्याचार केले. नंतर झाशीच्या दिशेने निघून पूर्व आणि दक्षिणेकडील कैमासन टेकडीच्या मैदानात आपला मोर्चा घातला. लक्ष्मीबाई अगोदरच सावध झाल्या होत्या आणि या युद्धाची आणि त्यांच्या आगमनाची माहिती वानपूरचा राजा मर्दन सिंहकडूनही मिळाली होती. 23 मार्च 1858 रोजी झाशीची ऐतिहासिक लढाई सुरू झाली. झाशीच्या राणीच्या आदेशानुसार कुशल तोफखाना गुलाम गौस खान याने तोफांचा निशाणा साधला आणि असे गोळे फेकले की प्रथमच ब्रिटिश सैन्याचे षटकार चुकले.

राणी लक्ष्मीबाईंनी सात दिवस पराक्रमाने झाशीचे रक्षण केले आणि आपल्या लहान सशस्त्र दलाने इंग्रजांशी शौर्याने लढा दिला. राणीने उघडपणे शत्रूचा सामना केला आणि युद्धात आपले शौर्य दाखवले. दामोदररावांना पाठीमागे घट्ट धरून घोड्यावर स्वार होऊन त्या एकट्याच इंग्रजांशी लढत राहिल्या. युद्ध असे दीर्घकाळ चालणे अशक्य होते. सरदारांच्या विनंतीवरून राणी काल्पीला निघाल्या. तिथे गेल्यावर त्या स्वस्थ बसल्या नाहीत.

त्यांनी नानासाहेब आणि त्यांचे समर्थ सेनापती तात्या टोपे यांच्याशी संपर्क प्रस्थापित केला आणि चर्चा केली. इंग्रजांनी राणींचे शौर्य आणि धैर्य स्वीकारले, परंतु ते राणींच्या मागे लागले. राणींचा घोडा गंभीर जखमी झाला आणि अखेरीस त्यांचा मृत्यू झाला, परंतु राणींनी हार मानली नाही आणि शौर्य दाखवले.

राणी आणि तात्या टोपे यांनी काल्पी येथे योजना आखली आणि शेवटी नानासाहेब, शाहगढचे राजे, वानपूरचे राजा मर्दन सिंग इत्यादी सर्वांनी राणीला साथ दिली. राणींनी ग्वाल्हेरवर हल्ला करून तेथील किल्ला ताब्यात घेतला. अनेक दिवस विजयोल्लास साजरा केला जात होता पण राणींचा त्याला विरोध होता. ही विजयाची वेळ नव्हती, आपली शक्ती मजबूत करण्याची आणि पुढचे पाऊल टाकण्याची वेळ होती.

उपसंहार: कमांडर सर ह्यू रोजने आपल्या सैन्यासह राणींचा सर्व शक्तीनिशी पाठलाग केला आणि शेवटी तो दिवस आला जेव्हा त्याने भयंकर युद्धानंतर ग्वाल्हेरचा किल्ला जिंकला. या युद्धातही राणी लक्ष्मीबाई आपले कौशल्य दाखवत राहिल्या. राणी लक्ष्मीबाईंनी स्वातंत्र्ययुद्धात आयुष्याचे शेवटचे बलिदान देऊन जनतेला चैतन्य दिले आणि स्वातंत्र्यासाठी बलिदानाचा संदेश दिला. ग्वाल्हेरची शेवटची लढाई 18 जून 1858 रोजी झाली आणि राणीने आपल्या सैन्याचे कुशलतेने नेतृत्व केले. जखमी होऊन अखेरीस हौतात्म्य पत्करले.