एक असं सासर जिथे सासऱ्यांमध्ये भेटले हक्काचे बाबा

लहानपणापासूनच आनंदीला आपल्या बाबांचा प्रचंड लळा होता. पण तिच्या लग्नाच्या अवघ्या दोन वर्षांपूर्वीच तिच्या बाबांचे अचानक निधन झाले. बाबांच्या जाण्याने आनंदीच्या आयुष्यात जी पोकळी निर्माण झाली होती, ती कधीच भरून निघणार नाही असे तिला वाटायचे. लग्न ठरले तेव्हा तिच्या मनात एकच भीती होती—"नवीन घरात मला बाबांसारखं प्रेम आणि सुरक्षा मिळेल का?"

लग्नानंतर आनंदी सुयशच्या घरी, म्हणजेच तिच्या सासरी आली. नवीन घर, नवीन माणसं आणि नवीन वातावरण यामुळे सुरुवातीला ती थोडी दडपणाखाली होती. पण तिच्या या भीतीला प्रेमात बदलणारे व्यक्ती ठरले तिचे सासरे—माधवराव.

माधवराव हे स्वभावाने अतिशय शांत, समजूतदार आणि प्रेमळ गृहस्थ होते. त्यांनी पहिल्याच दिवशी आनंदीला सांगितले, "आनंदी, हे घर जितकं सुयशचं आहे, तितकंच आता तुझंही आहे. या घरात सून म्हणून नाही, तर या घराची लक्ष्मी आणि माझी मुलगी म्हणून राहा."

ती पहिली दिवाळी आणि बदललेलं जग

लग्नानंतरच्या पहिल्याच दिवाळीला आनंदीला तिच्या बाबांची खूप आठवण येत होती. ती घरात एकटीच कोपऱ्यात उभी राहून डोळे पुसत होती. माधवरावांच्या हे लक्षात आले. त्यांनी तिला थांबवले नाही किंवा "रडू नको" असे टोकलेही नाही.

ते बाजारात गेले आणि आनंदीच्या आवडीची काजू कतली आणि एक सुंदर पैठणी साडी घेऊन आले. त्यांनी ती साडी आनंदीच्या हातात ठेवली आणि म्हणाले:

"आनंदी, मला माहीत आहे मी तुझ्या बाबांची जागा कधीच घेऊ शकत नाही. पण या बाबाला तुझा दुसरा बाप होण्याची संधी नक्कीच देऊ शकतेस ना? आजपासून तुझ्या प्रत्येक सुखाची आणि दुःखाची जबाबदारी माझी."

माधवरावांच्या या शब्दांनी आनंदीच्या डोळ्यांतील अश्रू थांबले नाहीत, पण आता ते दुःखाचे नसून कृतज्ञतेचे होते. तिला जाणवले की तिच्या बाबांनीच माधवरावांच्या रूपाने तिच्या पाठीवर पुन्हा एकदा आशीर्वादाचा हात ठेवला आहे.

परीक्षेची वेळ आणि वडिलांचा खंबीर पाठिंबा

लग्नानंतर काही महिन्यांनी आनंदीला तिच्या अपूर्ण राहिलेल्या 'एम.बी.ए' (MBA) चे शिक्षण पूर्ण करायचे होते. घरच्या काही जुन्या विचारांच्या नातेवाईकांनी याला विरोध केला. "आता लग्न झालंय, मग कशाला हवीत मोठी शिक्षणं?" असा सूर उमटू लागला.

पण माधवराव आनंदीच्या पाठीशी खंबीरपणे उभे राहिले. त्यांनी सर्वांना ठणकावून सांगितले:

"माझी सून फक्त चूल आणि मूल सांभाळण्यासाठी आलेली नाही."

"तिची स्वप्नं पूर्ण करणे हे आता आमचं कर्तव्य आहे."

"उद्यापासून आनंदी कॉलेजला जाणार, आणि तिच्या अभ्यासाच्या वेळी घरातलं काम मी स्वतः सांभाळणार."

माधवरावांनी केवळ शब्दच दिले नाहीत, तर ते पाळलेही. आनंदीच्या परीक्षेच्या दिवसांत ते स्वतः तिला रात्री कॉफी करून द्यायचे, सुयशला तिच्या अभ्यासात व्यत्यय आणू नको म्हणून बजावायचे.

एक भावनिक ऋणानुबंध

काही वर्षांनंतर, जेव्हा आनंदीला एका मोठ्या कंपनीत चांगल्या पदावर नोकरी मिळाली, तेव्हा तिचा पहिला पगार तिने सुयशच्या हातात न ठेवता थेट माधवरावांच्या पायावर ठेवला.

तिने गडगडून आलेल्या आवाजात म्हटले, "बाबा, जर आज तुम्ही माझ्या पाठीशी वडिलांसारखे उभे राहिला नसतात, तर मी आज इथे पोहोचू शकले नसते. लोक म्हणतात सासरची माणसं परकी असतात, पण तुम्ही मला कधी जाणवूच दिलं नाही की मी माझ्या स्वतःच्या बाबांपासून दूर आहे."

माधवरावांनी आनंदीच्या डोक्यावर हात ठेवला आणि हसून म्हणाले, "मुलगी भाग्यवान असेल तर तिला चांगलं सासर मिळतं, पण सासर कसं असावं हे दाखवून देणारी सून मिळाली की ते सासरचंच माहेर होतं. तू या घराची सून नाही, तर माझा अभिमान आहेस, बेटा!"

आनंदीच्या डोळ्यात आनंदाश्रू होते. तिला कळून चुकले होते की, रक्ताच्या नात्यापलीकडेही एक नातं असतं, जे सासू-सासरं म्हणून मिळतं आणि वडिलांच्या मायेची उब देऊन जातं.