Guruvar Vrat Katha: गुरुवारी ही व्रत कथा नक्की वाचा, कधीच कोणत्याही गोष्टीची कमतरता भासणार नाही

दोघांनीही व्रत केले आणि विचार केला की त्यांना पिवळे अन्न कुठून मिळेल. दोघीही खूप दुःखी होत्या, परंतु त्यांनी उपवास केल्यामुळे गुरु भगवान आनंदी झाले. ते एका सामान्य व्यक्तीच्या वेषात २ ताटात सुंदर पिवळे पदार्थ घेऊन आले आणि दासीला दिले आणि म्हणाले, हे पदार्थ तुमच्यासाठी आणि तुमच्या राणीसाठी आहे, तुम्ही दोघांनीही ते खावे. अशाप्रकारे, राणी आणि दासी गुरुवारी उपवास आणि पूजा करू लागल्या.

गुरु भगवानांच्या कृपेने त्यांना धन मिळाले. त्यानंतर राणी पुन्हा पूर्वीसारखी आळशी होऊ लागली. मग दासी राणीला म्हणाली बघा, तुम्ही पूर्वीही आळशी होता, म्हणूनच तुम्हाला त्रास होत होता, त्यामुळे सर्व संपत्ती नष्ट झाली. आता देवाच्या कृपेने तुम्हाला संपत्ती मिळाली आहे, तेव्हा तुम्ही पुन्हा आळशी झाला आहात. खूप त्रासानंतर आम्हाला ही संपत्ती मिळाली आहे, म्हणून आपण दान केले पाहिजे आणि तुम्ही भुकेल्या लोकांना अन्न द्यावे, पाणी प्यावे, अविवाहित मुलींचे लग्न करावे. यामुळे तुमची कीर्ती वाढेल आणि पूर्वज आनंदी होतील. दासीच्या सल्ल्यानुसार राणी शुभ कार्य करू लागली. यामुळे संपूर्ण शहरात राणी आणि दासीची कीर्ती वाढू लागली.

इथे जंगलात, राजा दुःखाने झाडाखाली बसला आणि त्याच्या जुन्या गोष्टी आठवून रडू लागला. मग गुरु भगवान संताच्या रूपात लाकूडतोड्याकडे आले आणि म्हणाले, अरे लाकूडतोड्या, मला सांगा की तुम्ही या निर्जन जंगलात काळजीत का बसला आहात. मग लाकूडतोड्याने हात जोडून संताला सांगितले, तुम्हाला सर्व काही माहित आहे. मी तुम्हाला काय सांगू, असे म्हणत राजाने संताला त्याची संपूर्ण स्थिती सांगितली. मग संताने त्याला सांगितले की तुझ्या राणीने भगवान बृहस्पतींचा अपमान केला आहे ज्यामुळे तुझी वाईट अवस्था झाली आहे, आता तू कशाचीही काळजी करू नकोस, तुझे सर्व दुःख दूर होतील आणि तू पूर्वीपेक्षा श्रीमंत होशील. जीवनात आनंद मिळवण्यासाठी गुरुवारी उपवास कर, यामुळे तुझे दुःख दूर होईल.

यासाठी गुरुवारी केळीच्या झाडाची आणि भगवान बृहस्पतीची हरभरा आणि मनुका घालून पूजा कर आणि उपवास कर, ज्यामुळे तुझे दुःख दूर होईल. संताचे म्हणणे ऐकून राजा म्हणाला की लाकूड विकून मला पुरेसे पैसे मिळत नाहीत जेणेकरून मी खाल्ल्यानंतर काही साठवू शकेन. मी रात्री माझ्या राणीला दुःखी पाहिले आहे. माझ्याकडे तिच्याबद्दल जाणून घेण्याचे कोणतेही साधन नाही. लाकूडतोड्याचे म्हणणे ऐकून संत म्हणाला की तू कशाचीही काळजी करू नकोस, तू नेहमीप्रमाणे लाकूड घेऊन जा, तुला नेहमीपेक्षा दुप्पट पैसे मिळतील, ज्याने तू पूजा करुन अन्न देखील खाऊ शकशील.

हळूहळू वेळ गेला आणि मग गुरुवार आला. लाकूडतोडा जंगलातून लाकूड तोडून शहरात लाकूड विकायला गेला, त्या दिवशी त्याला इतर दिवसांपेक्षा जास्त पैसे मिळाले. राजाने सामान आणले आणि गुरुवारी उपवास केला, त्या दिवसापासून त्याचे सर्व दुःख दूर झाले. पण जेव्हा पुढचा गुरुवार आला तेव्हा राजा उपवास करायला विसरला, त्यामुळे गुरु भगवान रागावले. त्या दिवशी त्या नगराच्या राजाने एक मोठा यज्ञ आयोजित केला होता आणि शहरातील लोकांना त्यांच्या घरात अन्न शिजवू नये अशी आज्ञा दिली होती. त्याने असेही म्हटले होते की जो कोणी राजाचा आदेश मानणार नाही त्याला फाशी दिली जाईल.

अशा प्रकारे, राजाच्या आदेशानुसार, शहरातील सर्व लोक जेवायला गेले, परंतु लाकूडतोडा थोडा उशिरा आला, म्हणून राजा त्याला सोबत घेऊन गेला आणि त्याला एकत्र जेवू घालत होता. मग राणीची नजर तिच्या हार असलेल्या खुंटीवर पडली. तिला खुंटीवरचा हार दिसला नाही. मग राणीने ठरवले की या लाकूडतोड्याने माझा हार चोरला आहे. लाकूडतोड्याला तुरुंगात टाकण्यात आले. तुरुंगात गेल्यानंतर, राजा खूप दुःखी झाला आणि त्याच्या जुन्या गोष्टी आठवून रडू लागला.

तेव्हा बृहस्पती देव एका संताच्या रूपात प्रकट झाले आणि त्यांची अवस्था पाहून म्हणाले की तुम्ही बृहस्पती देवाची कथा केली नाही, म्हणूनच तुम्हाला हे दुःख झाले आहे. आता कशाचीही काळजी करू नका. गुरुवारी तुला तुरुंगाच्या दारावर चार नाणी पडलेली आढळतील. त्याद्वारे तू गुरुवारची कथा सांग. तुझे सर्व त्रास दूर होतील. गुरुवारी त्याला चार नाणी मिळाली आणि त्याने राजा बृहस्पती देवाची कथा सांगितली. त्या रात्री भगवान बृहस्पती त्या नगराच्या राजाच्या स्वप्नात आले आणि म्हणाले की ज्या लाकूडतोड्याला तुम्ही कैद केले आहे त्याला सोडले पाहिजे. तो निर्दोष आहे. जर तुम्ही असे केले नाही तर मी तुमचे राज्य नष्ट करीन.

रात्रीच्या स्वप्नानंतर, राजा सकाळी उठला आणि खुंटीवर हार लटकलेला बघून लाकूडतोड्याला बोलावून माफी मागितली आणि त्याला सुंदर कपडे आणि दागिने भेट देऊन निरोप दिला. गुरु भगवानांच्या आदेशानुसार, राजा आपल्या नगरात परतला. राजा शहराजवळ पोहोचल्यावर त्याला पूर्वीपेक्षा जास्त बागा आणि धर्मशाळा दिसल्या. मग राजाने शहरातील लोकांना विचारले की ते कोणी बांधले आहे. सर्वांनी राणीचे नाव घेतले. हे ऐकून राजाला खूप आश्चर्य वाटले आणि तो रागावला.

राजा येत असल्याची बातमी राणीला ऐकू आली तेव्हा ती दासीला म्हणाली, "अरे दासी, बघ राजा आपल्याला किती वाईट स्थितीत सोडून गेला आहे. आमची अवस्था पाहून राजा परत येऊ नये म्हणून दाराशी उभी राहा." राणीच्या आज्ञेनुसार, दासी दाराशी उभी राहिली आणि राजा आल्यावर ती त्याला आपल्यासोबत घेऊन आली. मग राजाने आपली तलवार काढली आणि राणीला विचारले की तुला ही संपत्ती कशी मिळाली? मग राणी म्हणाली की गुरु भगवानांच्या कृपेने आपल्याला हे सर्व धन मिळाले आहे. राणीचे ऐकून राजाने ठरवले की तो दररोज गुरु भगवानांसाठी उपवास करेल आणि दिवसातून तीन वेळा कथा सांगेल. आता सर्व वेळ राजा त्याच्या जवळ हरभरा डाळ बांधून ठेवत असे दिवसातून तीन वेळा कथा करत असे.

एके दिवशी राजाने विचार केला की चला त्याच्या बहिणीकडे जाऊया. अशा प्रकारे राजा घोड्यावर स्वार होऊन त्याच्या बहिणीकडे गेला. त्याने पाहिले की काही माणसे एक मृतदेह घेऊन जात आहेत. मग राजाने त्यांना थांबवले आणि म्हणाला, "अरे भावांनो, माझी गुरुवारची कहाणी ऐका." मग काही म्हणाले, "बघा, आमचा माणूस मेला आहे आणि तो त्याच्या कथेबद्दल काळजीत आहे." पण काही म्हणाले, "ठीक आहे, आम्हाला सांगा, आम्ही तुमची कहाणी ऐकू." राजाने डाळ काढून कथा सुरू केली. कथा अर्धी संपली की, मृतदेह हालू लागला आणि कथा संपल्यावर मृतदेह राम-राम म्हणत उभा राहिला.

राजा पुढे गेला तेव्हा त्याला एक शेतकरी शेतात नांगरताना दिसला. राजाने त्याला गोष्ट ऐकण्याची विनंती केली पण शेतकरी सहमत झाला नाही. राजा पुढे गेला, राजा हलताच बैल खाली पडले आणि शेतकऱ्याला पोटात खूप वेदना होऊ लागल्या. काही वेळाने जेव्हा शेतकऱ्याची आई भाकरी घेऊन आली तेव्हा तिने तिच्या मुलाला सर्व काही विचारले, मग मुलाने तिला सांगितले. मग म्हातारी धावत राजाकडे गेली आणि म्हणाली, मी तुझी गोष्ट ऐकते, तू माझ्या शेतात येऊन तुझी गोष्ट सांग. राजा परत आला आणि गोष्ट सांगितली, ती ऐकल्यानंतर बैल उभे राहिले आणि शेतकऱ्याच्या पोटात दुखणे थांबले.

राजा त्याच्या बहिणीच्या घरी पोहोचला, बहिणीने भावाचे खूप चांगले आतिथ्य केले. दुसऱ्या दिवशी राजा जागा झाला तेव्हा त्याने पाहिले की सर्वजण जेवत आहेत, मग राजाने त्याच्या बहिणीला विचारले की असा कोणी आहे का ज्याने अन्न खाल्ले नाही, तर बहीण म्हणाली, भाऊ, हा देश असा आहे, आधी येथील लोक अन्न खातात आणि नंतर इतर कामे करतात. असे म्हणत बहीण निघून गेली आणि सर्वांना विचारू लागली की कोणी अन्न खाल्ले नाही का? मग ती एका कुंभाराच्या घरी गेली ज्याचा मुलगा आजारी होता. तिला कळले की तिथे ३ दिवसांपासून कोणीही अन्न खाल्ले नाही. राणीने कुंभाराला त्याच्या भावाची कहाणी ऐकण्याची विनंती केली आणि तो होकार दिला. राजा गेला आणि त्याची कहाणी सांगितली आणि ऐकल्यानंतर त्याचा मुलगा बरा झाला. आता राजाचे कौतुक होऊ लागले.

एके दिवशी राजा त्याच्या बहिणीला म्हणाला, बहीण मी माझ्या घरी जाईन, तूही तयारी कर. राजाच्या बहिणीने तिच्या सासूला तिच्या भावासोबत जाण्याची परवानगी मागितली. तेव्हा तिच्या सासूने सांगितले, जा पण तुझ्या मुलाला घेऊन जाऊ नको कारण तुझ्या भावाला मूल नाही. बहीण तिच्या भावाला म्हणाली, भाऊ मी जाईन पण मूल जाणार नाही. मग राजा त्याच्या बहिणीला म्हणाला, जेव्हा एकही मूल जाणार नाही तेव्हा जाऊन तू काय करशील. राजा दुःखी मनाने शहरात परतला आणि राणीला सर्व काही सांगितले. मग राणी म्हणाली, भगवान बृहस्पतीने आम्हाला सर्व काही दिले आहे, तो आम्हाला नक्कीच मूल देईल.

त्याच रात्री बृहस्पती देव स्वप्नात राजाला म्हणाले, हे राजा, उठा आणि सर्व चिंता सोडून द्या, तुमची राणी गर्भवती आहे. स्वामींचे हे शब्द ऐकून राजा खूप आनंदित झाला. नवव्या महिन्यात राणीच्या पोटातून एक सुंदर मुलगा जन्माला आला. मग राजा राणीला म्हणाला, हे राणी, एक स्त्री अन्नाशिवाय राहू शकते पण काहीही न बोलता नाही. म्हणून जेव्हा माझी बहीण येईल तेव्हा तिला काहीही बोलू नकोस. राणीने हो म्हटले आणि जेव्हा राजाच्या बहिणीने ही शुभवार्ता ऐकली तेव्हा ती खूप आनंदी झाली आणि तिच्या भावाला शुभेच्छा दिल्या. मग राणी म्हणाली, घोड्यावर स्वार होऊन तर आली नाही, गाढवावर स्वार झाली, तेव्हा राजाची बहीण म्हणाली, वहिनी, मी हे सांगितले नसते तर तुला मूल कसे झाले असते. बृहस्पती भगवान असे आहेत, ते सर्वांच्या इच्छा पूर्ण करतात, जो गुरुवारी चांगल्या हेतूने उपवास करतो, वाचतो, कथा ऐकतो आणि इतरांना सांगतो, गुरु भगवान तुमच्या सर्व इच्छा पूर्ण करतात. कथा ऐकल्यानंतर, फक्त प्रसाद घेऊन जावे, अन्यथा देवाचा अनादर होतो.