श्री कोकिळा माहात्म्य अध्याय सातवा

मग समस्त सुरवर मिळोनी ॥ प्रार्थिते झाले शूळपाणी ॥ म्हणे दक्षाचें प्रेत घेवोनी ॥ श्रिया देवी बैसलीसे ॥११॥

झाली वर्षे एक सहस्त्र ॥ प्रेत सोडिना तें सुंदर ॥ धांव शंकर कर्पूरगौर ॥ पतिव्रतासी पाविकां ॥१२॥

कृपावंत सदाशिव ॥ झाले तेव्हां देवाधिदेव ॥ प्रार्थावा वीरभद्र अपूर्व ॥ शीर मागावें दक्षाचें ॥१३॥

तेव्हा मिळोनी सुराच्या दाटी ॥ वीरभद्र प्रार्थिला उठाउठी ॥ दक्षाचें शीर कृपादृष्टी ॥ करोनी द्यावें आह्मांतें ॥१४॥

वीरभद्र म्हणतसे तयेवेळीं ॥ जे शिव निंदक दुर्जन ॥ त्याचा ऐसाच शिरच्छेद करीन ॥ तेव्हा दिधलें भिरकाऊन ॥

शीर तयांचें देवाकडे ॥१५॥

वीरभद्र म्हणतसे तये वेळीं ये ॥ शीर पडातांची धरणीये ॥ चेंदिलें मत्कुणप्राय ॥ निंदक दुर्जन म्हणोनी ॥१६॥

छिन्नभिन्न पाहोनी शीर ॥ यामुखें निंदिला कर्पूरगौर ॥ दुसरें लावोनियां शिर ॥ ते लावितां दोष तु ह्यांतें ॥१७॥

मग त्या यज्ञाचे ठायीं ॥ मेषाचीं शिरें पडिले पाहीं ॥ त्यांतून एक लवलाहीं ॥ घेऊनियां लाविलें ॥१८॥

दक्ष उठला आनंद भरीत ॥ म्हणे जयजय कैलासनाथ ॥ केलें माझें पारिपत्य ॥ तुझा अव्हेर करितांची ॥१९॥

ते समयीं जगदंबा जाण ॥ कोकिला झाली पूर्ण ॥ शिवही कोकिळ होऊन ॥ उभयसंगी विचारती ॥२०॥

अंबेस पक्षीयोनी जन्म ॥ व्हावया ऐका कारण ॥ दक्ष यज्ञ केला भस्म ॥ विध्वंसोनी टाकिला ॥२१॥

त्याकर्मास्तव अंबेस पाहीं ॥ जन्म झाला पक्षा देही ॥ शंभूस दोष नसतां कांही ॥ कोकिळ झाले देवीकरितां ॥२२॥

दक्ष राजा अपमानी शिवातें ॥ त्यास्तव विघ्न झालें तयातें ॥ म्हणोनी कैलासपती शंभूतें ॥ निंदिता ऐसें होतसे ॥२३॥

यास्तव शिवाची निंदा जाण ॥ न करावी गेलिया प्राण ॥ घडे तरी करावें पूजन ॥ अक्षयीं सौभाग्य देतसे ॥२४॥

यास्तव शंभू पुराणपुरुष ॥ ध्यातो विष्णु रात्रंदिवस ॥ एकदां भवानी आणि महेश ॥ पूजनास विष्णु बैसले ॥२५॥

सहस्त्र कमळपुष्पें घेऊन ॥ करितां शंभूचें पूजन ॥ त्यामध्यें एक पुष्प न्यून ॥ आलें पूजन करितां ॥२६॥

विष्णु म्हणे कैसें करावें ॥ पूजा सोडोनी न उठावें ॥ मग उजवा नेत्र देवाधिदेवें ॥ काढोनि वाहिला शिवासी ॥२७॥

तत्समयी शंभू प्रसन्न झाले ॥ वर मागें ऐसें बोलिले ॥ इच्छा असेल येवेळे ॥ माग म्हणे गिरिजापती ॥२८॥

विष्णु म्हणी कैलासराजा ॥ कृपा तुझी वृषभध्वजा ॥ लक्ष्मी ऐसी दिव्य भाजा ॥ प्राप्त झाली तव प्रसादें ॥२९॥

गरुडा ऐसें प्रतापी वहन ॥ प्राप्त झाला तुझे दयेकरुन ॥ कांही इच्छा नसे जाण ॥ विष्णु ऐसें बोलिला ॥३०॥

मग तो शंभू दयासागर ॥ देता झाला सुदर्शन चक्र ॥ तेंहि प्राप्त झालें सत्वर ॥ शंभू पूजनें करोनी ॥३१॥

म्हणोनी कैसालनाथाची पूजा ॥ करितां भाव न धरावा दुजा ॥ अक्षयीं सौभाग्य आणि प्रजा ॥ होतसे बहुगुणी ॥३२॥

हें व्रत कोकिळेचें सुंदर ॥ आणि जे करिती नारीनर ॥ तयासी शिव कर्पूरगौर ॥ अक्षयीं सौभाग्य देतसे ॥३३॥

इति श्रीभविष्योत्तरपुराणे ॥ ब्रह्मोत्तरखंडे ॥ कोकिलामहात्म्यें ॥ सप्तमोऽध्याय गोडहा ॥ अध्याय ॥७॥ श्रीकृष्णार्पणमस्तु

॥ ओंवी ॥३४॥

॥ अध्याय ७ वा समाप्त ॥