" कणिक अशीच भिजली पाहिजे , भांडी तशीच लावली पाहिजेत ."

 या सगळ्या सूचनांचा जाच वाटे तेव्हा. 

साधं कपड्याला हातशिलाई करायची झाली तरी आई मागे असायचीच " प्रत्येक टाका एकसारखा सुबक नेटकाच यायला हवा , शिवण  नक्षीसारखी दिसली पाहिजे " तेव्हा या सगळ्या गोष्टी किचकटपणाच्या वाटत कारण लक्ष बाहेरच्या मित्रमैत्रिणींमध्ये गुंतलेलं असे . या असल्या गोष्टींमध्ये कशाला वेळ घालवत बसायचं ? काम झाल्याशी काम म्हणत आईचं म्हणणं धुडकावलं जात असे . 

आज आई झाल्यावर मात्र  कळतंय , आई होणं हि खूप छान प्रोसेस असते आणि त्यामध्ये खूप खोल अर्थ आपोआप येत जातो . 

"चल तुला शिकवते " असं प्रत्यक्ष न म्हणताही आई सतत काहीतरी शिकवत असते, संस्कार-संस्कृती असे मोठे शब्द न वापरता ती ते जगत असते तिलाही ठावूक नसतं आणि आपण केवढं काय शिकलो हे लेकीला सुद्धा कळत नाही . मात्र लेक शिकतच असते आणि प्रत्यक्ष आई झाल्यावर तीच लेक आईच्या समंजस प्रौढ भूमिकेत अलगद शिरते .   शिकण्या-शिकवण्याचे  नितांत सुंदर चक्र निरंतर फिरत राहते जगाला समृद्ध करत , पुढे नेत