जातक कथा : देव आणि शेतकरी

एके दिवशी, खूप कंटाळून, तो देवाला म्हणाला, पहा प्रभु, तुम्ही देव आहात, पण तुम्हाला शेतीबद्दल फारसे माहिती नाही असे दिसते, माझी एक विनंती आहे, मला एक वर्षासाठी संधी द्या, हवामान माझ्या इच्छेनुसार असू द्या, मग तुम्ही पहाल की मी धान्याच्या कोठारात धान्य कसे भरतो! आता यावर देव हसला आणि म्हणाला ठीक आहे, मी तुम्हाला जसे सांगतो तसे हवामान देईन, मी हस्तक्षेप करणार नाही! शेतकऱ्याने गव्हाचे पीक पेरले, जेव्हा त्याला सूर्यप्रकाश हवा होता, त्याला सूर्यप्रकाश मिळायचा, जेव्हा त्याला पाणी हवे होते, त्याला पाणी मिळाले! त्याने कडक उन्हा, गारा, पूर, वादळ येऊ दिले नाही, कालांतराने पीक वाढले आणि शेतकरी देखील आनंदी होता, कारण असे पीक आजपर्यंत कधीही आले नव्हते! शेतकऱ्याने स्वतःशी विचार केला की आता देवालाच कळेल की पिके कशी वाढवायची, तो इतक्या वर्षांपासून आम्हा शेतकऱ्यांना विनाकारण त्रास देत आहे.

कापणीची वेळ आली, शेतकरी मोठ्या अभिमानाने पीक कापायला गेला, पण कापणी सुरू होताच तो अचानक छातीवर हात ठेवून बसला! गव्हाच्या कोणत्याही कणात गहू नव्हता, सर्व कण आतून रिकामे होते, खूप दुःखी होऊन त्याने देवाला विचारले, प्रभु काय झाले?

मग देव म्हणाला-हे होणारच होते, तुम्ही रोपांना संघर्ष करण्याची थोडीशीही संधी दिली नाही. ना त्यांना कडक उन्हात जळू दिले, ना त्यांना वादळ आणि गारपिटीशी लढू दिले, त्यांना कोणत्याही प्रकारचे आव्हान जाणवू दिले नाही, म्हणूनच सर्व झाडे पोकळ राहिली, जेव्हा वादळ येते, मुसळधार पाऊस पडतो, गारा पडतात, तेव्हा वनस्पती स्वतःच्या ताकदीवर उभी राहते, ती आपले अस्तित्व वाचवण्यासाठी संघर्ष करते आणि या संघर्षातून निर्माण होणारी शक्ती त्याला शक्ती, ऊर्जा देते, त्याचे चैतन्य वाढवते. आता मात्र शेतकरीला देवाचे म्हणणे पटले होते व त्याने देवाची माफी मागितली.
तात्पर्य : जीवनात तेजस्वी आणि प्रतिभावान बनायचे असेल तर संघर्ष आणि आव्हानांना तोंड द्यावे लागते.

Edited By- Dhanashri Naik