नैतिक कथा : छोटासा ससा

'यांच्या आधारे मला घरी परत जाण्याचा मार्ग सापडेल,' असा त्याने विचार केला. तो बराच दूर आला होता. तेवढ्यात, एक जोरदार वादळ सुरू झाले. फक्त त्याचे पावलांचे ठसेच त्याला परत जाण्याचा मार्ग सांगू शकत होते. पण त्या जोरदार वादळामुळे इतकी धूळ उडाली होती की पावलांचे ठसे पुसले गेले. तो घाबरून इकडेतिकडे धावू लागला. त्याला काय करावे हे कळत नव्हते. तो खूप घाबरला होता. धावताना, त्याचे समोरच्या तलावाकडे लक्षही गेले नाही. आणि मग तो तलावात पडला. पाण्याचा एक आवाज झाला. तो मदतीसाठी ओरडू लागला.

एक हरिणी आणि तिचे पिल्लू तिथून जात होते. त्यांनी त्या लहान छोटा ससाला संकटात पाहिले आणि ते थांबले. त्यांनी कसेबसे त्या सशाला बाहेर काढले. तो थंडीने थरथरत होता. हरिणीने छोटा ससाला पटकन त्याच्या घरी नेले. जेव्हा ते घरी पोहोचले, तेव्हा हरिणीच्या आईने त्याला आपल्या मांडीवर घेतले आणि प्यायला दूध दिले. छोटा ससाला आता बरे वाटत होते.

पण त्याला घराची आठवण येऊ लागली होती. जेव्हा हरिणीने त्याला त्याच्या घराविषयी विचारले, तेव्हा त्याने त्यांना सांगितले की त्याला फारसे काही माहीत नाही.

दरम्यान, छोटा सश्याच्या आई-वडील तो कुठे गेला असेल याबद्दल काळजीत पडले होते.

ते त्याला शोधायला निघाले. हरिणीसुद्धा छोटा सश्याला जंगलात घेऊन गेली. वाटेत, पिलू सश्याचे आई-वडील दुरून येताना दिसले. ते धावत गेले आणि त्यांनी त्याला मिठी मारली.

तू कुठे गेला होतास? आई रडत होती. आम्हाला न सांगता तू असा जाऊ शकत नाहीस, बाबा म्हणाले. पिलू सश्याने त्यांची माफी मागितली. पिलू सश्याच्या आई-वडील हरणाचे आभार मानले. 

तात्पर्य : आपल्या पालकांचे म्हणणे नेहमी ऐकावे. 
Edited by-Dhanashri Naik