जातक कथा : माकड भावांची गोष्ट

Download

Updated: Thu, 26 Jun 2025 (20:17 IST)

Kids story : एका घनदाट जंगलात दोन माकड भाऊ राहत होते. मोठ्याचे नाव नंदक आणि धाकट्याचे नाव चंपक होते. ते दोघेही तिथे राहणाऱ्या माकडांचे नेते होते.एकदा दोन्ही माकड भाऊ त्यांच्या मित्रांसह उड्या मारत आणि उड्या मारत एका दूरच्या जंगलात गेले; आणि त्यांच्या मित्रांसह नवीन झाडांची फळे चाखत राहिले. त्यांची एक म्हातारी  आई देखील होती, जी म्हातारपणात उडी मारू शकत नव्हती. म्हणून ती जंगलात राहत असे. दोन्ही माकड भाऊ त्यांच्या आईची खूप काळजी घेत असत. म्हणून ते त्यांच्या जंगलातून त्यांच्या आईसाठी फळे इत्यादी पाठवत.

काही दिवसांनी जेव्हा दोन्ही माकड भाऊ जंगलातील त्यांच्या घरी पोहोचले तेव्हा त्यांना त्यांची आई सांगाड्याच्या रूपात आढळली; ती फक्त सांगाडा बनली होती. तिने बरेच दिवस काहीही खाल्ले नव्हते. त्यांनी पाठवलेली फळे वृद्ध आणि आजारी आईपर्यंत पोहोचली नाहीत कारण वाटेत इतर माकडांनी ती खाल्ली होती. त्यांच्या आईची दयनीय अवस्था पाहून, त्या दोन्ही माकडांनी इतर माकडांपासून दूर राहणेच योग्य ठरवले. 

एके दिवशी त्या जंगलात एक शिकारी आला. त्याला पाहून दोन्ही माकडे झाडाच्या दाट पानांमागे लपली. पण त्यांची म्हातारी आई कमी दृष्टी असलेल्या शिकारीला पाहू शकली नाही. तो शिकारी होता जो एकेकाळी तक्षशिलेच्या जगप्रसिद्ध गुरुचा शिष्य होता; परंतु त्याच्या दुर्गुणांमुळे त्याला तेथून हाकलून लावण्यात आले. शिकारीची नजर म्हातारी माकडावर पडताच तो तिला बाण मारू इच्छित होता. आईचा जीव वाचवण्यासाठी, नंदक उडी मारून शिकारीसमोर उभा राहिला आणि म्हणाला, "अरे शिकारी! तू माझा जीव घेऊ शकतोस पण माझ्या आईला मारू नकोस." शिकारीने नंदकचे म्हणणे मान्य केले आणि एकाच बाणाने त्याला मारले. दुष्ट शिकारीने नंदकला दिलेल्या वचनाचे उल्लंघन केले आणि पुन्हा म्हातारी माकडावर बाण मारण्याचा प्रयत्न केला. यावेळी धाकटा भाऊ चंपक त्याच्यासमोर उडी मारला. तो शिकारीला त्याच्या भावाप्रमाणे म्हणाला, "अरे शिकारी! तू माझा जीव घेऊ शकतोस, पण माझ्या आईला मारू नकोस." शिकारी म्हणाला, "ठीक आहे, आणि काही वेळातच त्याने चंपकला त्याच बाणाने मारले. मग त्याने दिलेले वचन न पाळता, त्याने त्याच्या भात्यातून दुसरा बाण काढला आणि त्या वृद्ध माकडालाही मारले.

तीन माकडांना मारल्यानंतर शिकारी खूप आनंदी झाला, कारण त्याने एकाच दिवसात त्यांना मारले होते. त्याला शक्य तितक्या लवकर घरी पोहोचायचे होते आणि त्याच्या पत्नी आणि मुलांना त्याचे शौर्य दाखवायचे होते. तो त्याच्या घराजवळ येत असताना त्याला बातमी मिळाली की त्याचे घर वीज पडून उद्ध्वस्त झाले आहे आणि त्याच्या कुटुंबातील सदस्यांचाही मृत्यू झाला आहे. त्याचे मन त्याच्या कुटुंबापासून वेगळे होणे स्वीकारू शकले नाही. तरीही, आश्चर्याने आणि वेडेपणाने धावत तो त्याचे बाण, शिकार आणि त्याचे कपडेही मागे सोडून गेला आणि तो त्याच्या जळलेल्या घरात प्रवेश करताच, एक जळालेला बांबू कोसळला आणि त्यासोबत त्याच्या घराच्या छताचा मोठा भाग त्याच्या डोक्यावर पडला आणि तो लगेचच मरण पावला. 

तात्पर्य : कर्माचे फळ हे प्रत्येकाला जिथल्या तिथेच भोगावे लागते. 

Edited By- Dhanashri Naik