लघु कथा : मांजराची शिंका

मला रोज भरपूर अन्न मिळेल!" ती उंदरांना पकडण्याचा मार्ग शोधू लागली. तिने लपून त्यांच्या बाहेर येण्याची वाट पाहण्याचे ठरवले. ती सकाळपासून रात्रीपर्यंत वाट पाहत राहिली. पण तिला एकही उंदीर दिसला नाही. खरं तर, उंदीर खूप हुशार होते. ते खूप काळजीपूर्वक बाहेर पडत असत. रात्र झाली होती. मांजर भुकेने व्याकूळ झाली होती. तिने विचार केला की तिला फसवणूक करून उंदरांना पकडावे लागेल.

म्हणून, एक रिकामी जागा पाहून, ती जमिनीवर आडवी झाली. मांजरीने मेलेल्याचे सोंग केले. एका लहान उंदराने तिला पाहिले आणि म्हणाला, "बघा, तिथे एक मेलेली मांजर आहे!" असे म्हणून तो मांजरीच्या दिशेने धावला. पण एका मोठ्या उंदराने तिला थांबवत म्हटले, "थांब, तिच्या जवळ जाऊ नकोस." तुम्हाला माहित आहे का की मांजरी खूप दीर्घायुषी असतात? 'ही मांजर खूप निरोगी आणि सशक्त आहे. ती अशी मरणार नाही.' तो मांजरीजवळच्या पोत्यांच्या ढिगाऱ्यावर चढला आणि पिठाचे सर्वात वरचे पोते चावू लागला. अचानक, मांजरीवर खूप पीठ पडले. मांजर अजूनही हलली नाही. पण ती जास्त वेळ स्वतःला आवरू शकली नाही, कारण पीठ तिच्या नाकात गेले होते. ती जोरात शिंकली, आणि पिठातून एक पांढरी मांजर बाहेर आली. सगळे उंदीर म्हणाले, 'पळा, पळा, मांजर आली आहे!'

Edited By- Dhanashri Naik