श्री कोकिळा माहात्म्य अध्याय सव्वीसावा

कोणीएक ब्राह्मण सुत येवोनी ॥ कमंडलू नेला चोरुनी ॥ मी तया शापशस्त्रें करुनी ॥ ताडिता झालों साक्षेपें ॥१३॥

पतीचें वाक्य ऐकोन ॥ मानसीं खेद करी जाण ॥ कमंडलू करितां शाप पूर्ण ॥ विप्रपुत्रा कां दिधला ॥१४॥

त्या पुत्राकरितां ॥ शोक करिती मातापिता ॥ ऐसा शाप तत्वतां ॥ कोणालागीं देऊन नये ॥१५॥

तंव ते सकळ जनासहित ॥ ब्राह्मण आला शोक करीत ॥ ऋषीलागीं म्हण्दत ॥ आमुचा शोक दूर करावा ॥१६॥

विप्रपत्नी म्हणे ऋषीलागून ॥ तुम्ही शाप दिधला तया राग येऊन ॥ याचा वृध्दापकाळ जाणून ॥ उश्राप घ्यावा शीघ्रात्वें ॥१७॥

ऐसें ऋषीपत्नीचें वचन ॥ तेणें केलें यथार्थ श्रवण ॥ ऋषी म्हणे तिजलागून ॥ शाप माझा मिथ्या नव्हे ॥१८॥

ऋषीवचन निश्चितीं ॥ ब्राह्मणें श्रुत झाल्यावरती ॥ जैशा चपळा आगी आदळती ॥ कडकडोनी शीघ्रत्वें ॥१९॥

पर्म आक्रोशें रडत ॥ मस्तल अवनीवरी पिटित ॥ ऐसा शोक पाहूनी निश्चित ॥ ऋषीपत्नी घाबरली ॥२०॥

ऋषी म्हणे कौशिकालागुन ॥ बाळालागीं वेचावें पुण्य ॥ एकएकानें वेचावें पुण्य ॥ तरी बाळ उठे पैं ॥२१॥

ऐसें कौतुक पाहून ॥ पित्यानेंही वेचिलें पुण्य ॥ तथापि बाळ जाण ॥ उठला नाहीं तयाचा ॥२२॥

ब्राह्मणपत्नीसी गहिंवर पूर्ण ॥ येता झाला परम दारूण ॥ मी कांही केलें नाही पुण्य ॥ एक पुण्य सबळ असे ॥२३॥

कोकिळा देवीचें पूजन ॥ मी केलें मास भरी जाण ॥ त्यापुण्येकरुन ॥ माझा बाळ सजीव हो ॥२४॥

मग हातीं उदक घेवोनी ॥ कोकिळेचें केलें स्मरण ॥ पुत्राचे हातीं घालून ॥ तेणें पुत्र सजीव झाला ॥२५॥

पुत्र होता सजीव जाण ॥ लोक झाले आनंदधन ॥ शर्करादक्षिणा देऊन ॥ ब्राह्मण तृप्त केले पैं ॥२६॥

पुत्र देखोनी आनंदधन ॥ मातापित्यासी समाधान ॥ पुत्रा देती चंदन ॥ परम हर्ष जाहला ॥२७॥

कृष्ण म्हणे धर्माप्रती ॥ ऐसें कोकिळाव्रताचें महात्म्य निश्चितीं ॥ कथिलें म्यां तुजनिगुती ॥ परम सादर होवोनियां ॥२८॥

हें व्रत ज्या स्त्रिया करिती ॥ त्यांचे मनोरथ पूर्ण होती ॥ मग कन्या प्रसवती ॥ निश्चयेसी जाणिजे ॥२९॥

ऐसें व्रत सांगोनी धर्माला ॥ करितां प्राप्त तुम्हाला ॥ पावाल बहुत सुखाला ॥ व्रत हें द्रौपदीनें करावें ॥३०॥

इति इतिश्रीभविष्योत्तर पुराणें ॥ ब्रह्मोत्तरखंडे ॥ कोकिळामहात्म्य ॥ षडविंशतिंतमोऽध्याय: अध्याय ॥२६॥

ओव्या ॥३०॥ ॥ श्रीकृष्णार्पणमस्तु ॥

॥ अध्याय २६ वा समाप्त: ॥