इतकेच मला जाताना

मी बहर इथे शब्दांचे नुसतेच उधळले होते !

गेलेल्या आयुष्याचा मधुमास गडे विसरू या,

पाऊल कधी वाऱ्याचे माघारी वळले होते ?

मी ऐकवली तेव्हाही तुज माझी हीच कहाणी-

मी नाव तुझे तेव्हाही चुपचाप वगळले होते !

याचेच रडू आले की जमले न मला रडणेही

मी रंग तुझ्या स्वप्नांचे अश्रूंत मिसळले होते

नुसतीच तुझ्या स्मरणांची एकांती रिमझिम झाली-

नुसतेच तुझे हृदयाशी मी भास कवळले होते !

घर माझे शोधाया मी वाऱ्यावर वणवण केली-

जे दार खुले दिसले ते आधीच निखळले होते !

मी एकटाच त्या रात्री आशेने तेवत होतो-

मी विझलो तेव्हा सारे आकाश उजळले होते !

- सुरेश भट