संत निवृत्तीनाथांचे अभंग 181 ते 190

नाहीं येथें काळ अवघे शून्यमये । निर्गुणी सामाये तुन माझी ॥ ३ ॥

निवृत्ति म्हणें परत्रिंकूटगोल्हाट । त्यावरील नीट वाट माझी ॥ ४ ॥

नव्हें तें पोसणें नव्हे तें साधन । उपदेशखुण वेगळीं रया ॥ १ ॥

न भेदें पालथें वज्रें मढियेलें । जीवन घातलें न भरें घटीं ॥ २ ॥

नाइके उपदेश नव्हे खुण सिद्ध । योनिसी प्रसिद्ध मढियेले ॥ ३ ॥

निवृत्ति म्हणे जरीं कृपा करि श्रीगुरु । तरिच हा संप्रधारु घरीं आम्हां ॥ ४ ॥

साकार निराकार ब्रह्मीचे विकार । तेथील अंकुर गुरुराज ॥ १ ॥

रज तम नाहीं सात्विक तेही । परिपूर्ण देहीं आत्माराम ॥ २ ॥

सर्वघटवासि सर्वत्रनिवासी । आपण समरसीं बिंबलासें ॥ ३ ॥

निवृत्तिची खुण गुरूचा उद्गार । सर्व हा निर्धार आत्माराम ॥ ४ ॥

प्राकृत संस्कृत एकचि मथीत । गुरुगम्य हेत पुराणमहिमा ॥ १ ॥

वेदादिक मत शास्त्र हें बोलत । श्रुतीचा संपत वाद जेथें ॥ २ ॥

पृथ्वी हे ढिसाळ आकाश कव्हळ । जन्म मायाजाळ विरत जेथें ॥ ३ ॥

निवृत्ति म्हणे गुरु गयनि सौरसें । आपण जगदीश सर्वारूपीं ॥ ४ ॥

सार निःसार निवडूनि टाकीन । सर्व हा होईन आत्माराम ॥ १ ॥

राम सर्वा घटीं बिंबलासे आम्हां । पूर्ण ते पूर्णिमा सोळाकळी ॥ २ ॥

न देखों दूजें हरिविण आज । आणिकाचें काज नाहीं तेथें ॥ ३ ॥

निवृत्ति गौरव गुरुमुखें घेत । आपणचि होत समरसें ॥ ४ ॥

पृथ्वी श्रीराम आकाश हें धाम । आपण विश्राम स्थूलरूपें ॥ १ ॥

सूक्ष्मस्थूल राम साधक परम । नाम सर्वोत्तम सर्वारूपीं ॥ २ ॥

आकार विकार सम सारिखाचि हरि । बाह्यअभ्यंतरीं आपणचि ॥ ३ ॥

निवृत्ति निष्टंक ज्ञान तें सम्यक् । गयनि विवेक सिद्ध पंथ ॥ ४ ॥