श्रीदत्तात्रेयांची अष्टके : अष्टक ५ - कसा केला स्वांगे, क्षण न ...

नुपेक्षीतां देसी, म्हणुनी जगतीं ‘दत्त’ म्हणती । कृपेनें तारीले, जड मुढ किती नाहिं गणती ॥ तुझ्या औदार्याचा, त्रिभुवनिं नगारा गरजला । दयाळा श्रीदत्ता ! जय अवधुता ! पाव मजला ॥१०॥

पित्याची पुत्रांगी, प्रतिरूप गुणाची वसतसे । कुळाचाराचेही, कुलज करिती दीवस तसे ॥ तुम्ही अत्री ऐसे, सम सकल धर्मे परजला । दयाळा श्रीदत्ता ! जय अवधुता ! पाव मजला ॥११॥

वसुदेवें चोरी, करूनि हरि नेला पर-गृहीं । हरीला चोरीची, म्हणुनि चट लागे समग्र ही ॥ लपे कुब्जाखोपीं. त्यजुन घरचा उंच मजला । दयाळा श्रीदत्ता ! जय अवधुता ! पाव मजला ॥१२॥

करी चोरी मारी, नट नर भटालाच ठकवी । सुभद्रा झाला त्या, हंसुनि गुण गाती चट कवी ॥ शिशूपाळाच्या तो कुटिल वचनें फार खजला । दयाळा श्रीदत्ता ! जय अवधुता ! पाव मजला ॥१३॥

विधीला व्यालासी, नकळे नर नारी नपुंसक । पुराणीं व्यासाचीं, ठळक वचनें तीं न पुसत ॥ तुला बा ! जाणाया, दशशत फणी वेद थिजला । दयाळा श्रीदत्ता ! जय अवधुता ! पाव मजला ॥१४॥

आम्हां विश्वात्मा तूं, दुर धरूं नको पावचि तरी । दुजा एक्या भिंतीवरि दिसुं नये भाव चितरीं ॥ कृपा विष्णुदासावरि, करि दीनाचा गरजला । दयाळा श्रीदत्ता ! जय अवधुता ! पाव मजला ॥१५॥

शिखरिणी