संत निवृत्तीनाथांचे अभंग 131 ते 140

न संटे त्रिभुवनीं नाकळे साधनीं । नंदाच्यां आंगणीं खेळे हरी ॥ ३ ॥

निवृत्ति निधडा रूप चहूं कडा । गोपाळ बागडा गोकुळीं वसे ॥ ४ ॥

न साहात दुजेपण आपणचि आत्मखुण । श्रुति जेथें संपूर्ण हरपती ॥ १ ॥

देवरूप श्रीकृष्ण योगियां संजीवन । तें रूप परिपूर्ण आत्माराम ॥ २ ॥

न दिसे वैकुंठी तें योगियांचे ध्यानबीज । तो गोपाळाचें काज हरि करी ॥ ३ ॥

निवृत्ति गयनि हरि उच्चारितां माजीं घरीं । होती मनोरथ पुरी कामसिद्धी ॥ ४ ॥

सूर्यातें निवटी चंद्रातें घोंटी । उन्मनि नेहटीं बिंबाकार ॥ १ ॥

तें रूप सावळें योगियाचें हित । देवांचें दैवत कृष्णमाये ॥ २ ॥

सत्रावी उलंडी अमृत पिऊनि । ब्रह्मांड निशाणी तन्मयता ॥ ३ ॥

निवृत्ति अंबु हें वोळलें अमृत । गोकुळीं दैवत नंदाघरीं ॥ ४ ॥

न साधे योगी न संपडे जगीं । तें नंदाच्या उत्संगी खेळें रूप ॥ १ ॥

कृष्ण माझा हरी खेळतो गोकुळीं । गोपिका सकळीं वेढियेला ॥ २ ॥

गाईचे कळप गोपाळ अमुप । खेळतसे दीप वैकुंठीचा ॥ ३ ॥

निवृत्ति दीपडें वैकुंठें साबडें । यशोदामाये कोडें चुंबन देत ॥ ४ ॥

भावयुक्त भजतां हरी पावे पूर्णता । तो गोकुळीं खेळता देखों हरी ॥ १ ॥

मुक्तीचे माजीवडे ब्रह्म चहूंकडे । गौळणी वाडेकोडें खेळविती ॥ २ ॥

नसंपडे ध्यानीं मनीं योगिया चिंतनी । तो गोकुळीचें लोणी हरी खाये ॥ ३ ॥

निवृत्तिजीवन गयनीनिरूपण । तो नारायण गोकुळीं वसे ॥ ४ ॥

जेथुनीया परापश्यंती वोवरा । मध्यमा निर्धारा वैखरी वाहे ॥ १ ॥

तें रूप सुंदर नाम तें श्रीधर । जेणें चराचर रचियेलें ॥ २ ॥

वेदाचें जन्मस्थान वेदरूपें आपण । तो हा नारायण नंदाघरी ॥ ३ ॥

निवृत्ति दैवत पूर्ण मनोरथ । गोपिकांचें हित करि माझा ॥ ४ ॥