संत निवृत्तीनाथांचे अभंग 101 ते 110

जयामाजी दीक्षा हारपोनि जाये । द्वैत हेंही ठाये दुजेपणें ॥१॥

तें रूप रोकडें दिसे चहूंकडे । गोपाळ संवगडे खेळताती ॥२॥

उपराति योगियां तितिक्षा हारपे । मायकार लोपे कृष्णध्यानें ॥३॥

निवृत्ति तप्तर सर्व हा श्रीधर । मनाचा विचार हारपरला ॥४॥

रसज्ञ रसाचार रसामाजी वसे । जीवन हें सोसे असोस होय ॥१॥

तें रूप स्वरूपाचें रूपींच वोळले । कंदर्पें घोळिले नंदाघरीं ॥२॥

नाहीं त्या आकार अवघाचि वैकुंठ । अद्वैत घनदाट ब्रह्ममय ॥३॥

निवृत्ति नितंब कृष्ण तो स्वयंभ श्रीमूर्तीचे बिंब दिसे सर्व ॥४॥

अनंत रचना हारपती ब्रह्मांडे । हेळाचि वितंडे मोडीतसे ॥१॥

तें रूप राजस वसुदेव भोगी । देवक्रियेलागी वोळलेंसे ॥२॥

विचित्र रचना ब्रह्मांड कुसरी । निरालंब हरि गोकुळीं वसे ॥३॥

निवृत्ति संपदा गाताती गोविंदा । भोगिती मुकुंदा निजबोधे ॥४॥

व्याप्तरूपें थोर व्यापक अरूप । दुसरें स्वरूप नाहीं जेथें ॥१॥

तें अव्यक्त साबडें कृष्णाचें रूपडें । गोपाळ बागडें तन्मयता ॥२॥

उन्मनि माजिटें भोगिती ते मुनी । मुर्तिची पर्वणी ह्रदयीं वसे ॥३॥

निवृत्ति कारण कृष्ण हा परिपूर्ण । यशोदा पूर्णघन वोळलेंसे ॥४॥

गगन घांस घोंटी सर्व ब्रह्मांडें पोटीं । निमुनियां शेवटीं निरालंबीं ॥ १ ॥

तें ब्रह्म सांवळें माजि लाडेंकोडें । यशोदेमायेपुढें खेळतसे ॥ २ ॥

ब्रह्मांडाच्या कोटी तरंगता उठी । आप आपासाठीं होत जात ॥ ३ ॥

निवृत्तिचें ध्यान यशोदेचें धन वासुदेवखुण आम्हांमाजी ॥ ४ ॥

कारण परिसणा कामधाम नेम । सर्वाआत्माराम नेमियेला ॥१॥

तें रूप सुंदर सर्वागोचर । कृष्ण परिकर गोपवेषे ॥२॥

वेदादिक कंद ॐकार उद्बोध । साकार प्रसिद्ध सर्वाघटीं ॥३॥

निवृत्ति म्हणे धाम कृष्ण हा परम । सौख्यरूपें सम वर्ततसे ॥४॥